Γιορτινό το τελευταίο τεύχος του περιοδικού της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας. Μας ενημερώνει και μας κρατάει σε εγρήγορση, ενάντια σε όσα απεργάζονται οι κρατούντες ενάντια στις κατακτήσεις μας, αλλά και στο μέλλον των παιδιών μας. Ανάμεσα στα περιεχόμενα: «Ελεύθερη συνδικαλιστική δράση και τρομονόμος», «Η Κοινωνική Ασφάλιση και το μέλλον της», «Σεξουαλική παρενόχληση», «Πώς αντιμετωπίζεται η αρχαιολογική αλλά και η νεότερη κληρονομιά μας», (καταστροφή, εγκατάλειψη, κακές επεμβάσεις), «Η Αθήνα 2004 δε σεβάστηκε ούτε τον ιστορικά φορτισμένο Μαραθώνα», «Η γυναίκα στην κωμωδία του Αριστοφάνη», «Ναπολεόντειος επικοινωνιακή δημοκρατία ή πού πήγε ο Γκιούλιβερ», «Η συζυγική απιστία, η Τουρκία, τα διπλωματικά παιχνίδια και η ΕΕ», «Ολυμπιάδα και εθελοντισμός» παρουσίαση βιβλίων.
Να σημειώσουμε εδώ ότι στο «Μέγαρο Αντωνοπούλου» στη λεωφόρο Αλεξάνδρας 4 παραδίδονται μαθήματα ελληνικής γλώσσας σε αλλοδαπές γυναίκες κάθε Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη 5-8 μ.μ., ενώ στο κεντρικό κτίριο του Λυκείου ξανάρχισε να λειτουργεί η πολύ πλούσια δανειστική βιβλιοθήκη, με χιλιάδες λογοτεχνικά ιστορικά και άλλα βιβλία (καθημερινά 10-1 μ.μ. και κάθε Παρασκευή 5-7, Δημοκρίτου 14).
Η ιστορία της Μεγαλονήσου ξεδιπλώνεται μέσα από τα βιώματα τριάντα πέντε προσωπικοτήτων της Κύπρου που μιλάνε σε πρώτο πρόσωπο. Εξ ου και ο τίτλος του βιβλίου «Η ζωή μου σε πρώτο πρόσωπο» της Αντιγόνης Σολομωνίδου - Δρουσιώτου που είναι επίσης ένα λεύκωμα με πολύ ενδιαφέρουσες φωτογραφίες (εκδόσεις Λιβάνη). Εκτός από τις ιστορικές μαρτυρίες γνωστών ανθρώπων όπως του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Τ. Παπαδόπουλου, του ΓΓ του ΑΚΕΛ Δ. Χριστόφια, του Β. Λυσσαρίδη, στο βιβλίο υπάρχουν μαρτυρίες γυναικών που πρωταγωνίστησαν στην ιστορία της παρτίδας τους ή υπήρξαν σύντροφοι μοιραίων ανθρώπων για τις εξελίξεις στο Νησί.
Η Αντιγόνη Σολομωνίδου - Δρουσιώτου γεννήθηκε στη Λεμεσό. Παρακολούθησε μαθήματα χημείας στο Πανεπιστήμιο της Λοζάνης και φωτογραφίας «Documentary Photography» στη Βρετανία. Εχει κάνει έντεκα ατομικές εκθέσεις φωτογραφίας, εκπροσώπησε την Κύπρο σε διεθνείς εκθέσεις φωτογραφίας, εξέδωσε τέσσερα φωτογραφικά βιβλία και έχει τιμηθεί με διεθνή βραβεία. Πρωτοξεκίνησε τη δημοσιογραφία το 1983.
Αλλά και τα ίδια τα παιδιά έχουν ευθύνες. Γιατί μένουν νηστικά; Γιατί δεν τρώνε παντεσπάνι; Να μην ακούω αηδίες! Κανένα δε διαμαρτύρεται. Ακούστηκε κανένα κλάμα; Δεν ακούστηκε. Γιατί πεθαίνουν βουβά; Αυτό δε σας βάζει σε υποψίες; Σταγόνα δάκρυ. Μόνο ανοίγουν τα τεράστια μάτια τους και, εκεί που σε κοιτάζουν, ένα ανεπαίσθητο «τσακ», και φεύγουν! Ούτε μια διαμαρτυρία. Εστω ένα νεύμα με τα μάτια τους. Τίποτα! Μόλις συμπληρωθούν τα πέντε δευτερόλεπτα, «χαίρεται». Ούτε καν «χαίρεται». Τίποτα. Σβήνουν όπως το κερί. Χωρίς προειδοποίηση! Και εσύ στέκεσαι και μετράς τα κόκαλά τους. Μελετάς τον διαφανή, πια, σκελετό τους. Μόνο κόκαλα! Και δυο μεγάλα, δυο τεράστια, δυο πελώρια μάτια!
Merry Christmas, λοιπόν! Μην ανησυχείτε. Τα παιδάκια υπόσχονται να πεθαίνουν σε τακτά χρονικά διαστήματα. Δε θα χαλάσουν αυτά την αρμονία του συστήματος. Κάθε πέντε δευτερόλεπτα, και ένα. Οπως οι σταγόνες της χαλασμένης βρύσης. Κάθε σταγόνα και ένα παιδί. «Κταπ», ένα στην Ασία. «Κταπ», ένα στην Αφρική. Και οι τάφοι, ο ένας δίπλα στον άλλον. Από την Ασία έως την Αφρική. Μια γραμμή. Μια τεράστια γραμμή πεθαμένων παιδιών από πείνα. Ενα απέραντο νεκροταφείο ο πλανήτης μας. Και ο πολιτισμός μας!
Merry Christmas!