Το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο (ΠΑΜΕ) και το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών (ΜΑΣ) με κοινό τους κείμενο εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στους αγωνιζόμενους φοιτητές της Χιλής, που βγήκαν και πάλι στους δρόμους την προηγούμενη βδομάδα, διεκδικώντας δημόσια και δωρεάν Παιδεία.
Σημειώνουν σε σχετική ανακοίνωση:
«Το ΠΑΜΕ, που εκπροσωπεί το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα της Ελλάδας, και το ΜΑΣ, που εκπροσωπεί το αγωνιστικό φοιτητικό κίνημα της Ελλάδας, εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στους αγωνιζόμενους φοιτητές της Χιλής και καταγγέλλουν την καταστολή της κυβέρνησης Μπατσελέτ της Χιλής εναντίον του αγώνα των φοιτητών.
Στις σημερινές συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης, το κεφάλαιο και οι πολιτικές δυνάμεις που το υπηρετούν προσπαθούν να μπλοκάρουν τις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων, καλλιεργώντας τη λογική της "ταξικής" συνεργασίας, της "κοινωνικής ειρήνης", κ.ά. Ειδικό ρόλο στην καλλιέργεια αυτών των αντιλήψεων παίζουν οι σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις και κόμματα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και η Μπατσελέτ στη Χιλή. Οπου, όμως, παρά τους μηχανισμούς αυτούς, ο λαός συνεχίζει να κινητοποιείται, ενώ προωθούν την υλοποίηση των αντεργατικών πολιτικών με τη βία και την καταστολή.
Το ζήτημα της Παιδείας, της μόρφωσης των παιδιών της εργατικής τάξης και της χρησιμοποίησης της επιστήμης για το όφελος του λαού και όχι για τα κέρδη των πολυεθνικών, αποτελούσε και αποτελεί αίτημα αιχμής για τα ταξικά συνδικάτα όλου του κόσμου. Ο αγώνας των παιδιών του λαού για το δικαίωμά τους στη μόρφωση είναι και αγώνας των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.
Το ΠΑΜΕ και το ΜΑΣ καταγγέλλουν την καταστολή της κυβέρνησης Μπατσελέτ της Χιλής ενάντια στο φοιτητικό κίνημα και εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στα παιδιά της εργατικής τάξης της Χιλής που αγωνίζονται για το δικαίωμά τους στη μόρφωση».
Νέα αύξηση στρατιωτικών δαπανών προβλέπει το σχέδιο που κατέθεσε χτες το υπουργείο Αμυνας
Από τη μεγάλη διαδήλωση, προχτές, στο Τόκιο |
Το περασμένο Σαββατοκύριακο έγιναν σε όλη την Ιαπωνία εκατοντάδες διαδηλώσεις ενάντια στο «πακέτο» νόμων, με το οποίο η κυβέρνηση επιδιώκει να ενισχύσει τη συμμετοχή του ιαπωνικού κεφαλαίου στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.
Ιαπωνικά και διεθνή ΜΜΕ έκαναν λόγο για τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών, εστιάζοντας στη συγκέντρωση που έγινε στο Τόκιο, έξω από την Ανω Βουλή, όπου συνεχίζεται η συζήτηση των σχετικών νομοθετικών ρυθμίσεων, τις οποίες ήδη η Κάτω Βουλή ενέκρινε τον Ιούλη. Πρόκειται για αλλαγές στο Σύνταγμα, που μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο εμπόδιζε τις Ενοπλες Δυνάμεις να επιχειρούν εκτός συνόρων, καθώς στόχος είναι να εξασφαλιστεί η δυνατότητα στρατιωτικής δράσης σε περίπτωση που υπάρξει απειλή για την «ασφάλεια» της Ιαπωνίας αλλά και για κάποια σύμμαχη χώρα. Αντιδράσεις όμως προκαλεί και η συμφωνία που αφορά την ανανέωση της πολύχρονης στρατιωτικής συνεργασίας Ιαπωνίας - ΗΠΑ, μέσα από την οποία επίσης περιπλέκονται οι κίνδυνοι που γεννά για τον ιαπωνικό λαό η ενίσχυση ενδοϊμπεριαλιστικών συνεργασιών και διεργασιών.
Στο μεταξύ, χτες, το υπουργείο Αμυνας της χώρας κατέθεσε το σχέδιο προϋπολογισμού για τη χρονιά που ξεκινά τον επόμενο Απρίλη (αντίστοιχο προγραμματισμό κάνουν όλα τα υπουργεία) και σύμφωνα με το οποίο προβλέπεται μια ακόμα αύξηση δαπανών, συγκεκριμένα κατά 2,2%. Πρόκειται για την 4η συνεχή αύξηση στρατιωτικών δαπανών, στην οποία προχωρά η Ιαπωνία. Σύμφωνα με το «Ρόιτερς», αν αυτή εγκριθεί το σχετικό κονδύλι θα είναι το υψηλότερο της τελευταίας 14ετίας (5,09 τρισ. γεν ή 42,38 δισ. δολάρια).
Μεταξύ άλλων, στο σχετικό κείμενο γίνεται αναφορά σε σχέδια αγοράς αμφίβιων οχημάτων επίθεσης AAV7 (που κατασκευάζει η «BAE Systems»), μαχητικών αεροπλάνων «F-35» από την αμερικανική «Lockheed Martin», μεταγωγικών αεροσκαφών που φτιάχνει η «Μπόινγκ», τηλεκατευθυνόμενων μη επανδρωμένων αεροσκαφών («drones») «Global Hack» κ.τ.λ. Ακόμα, προβλέπονται κονδύλια ειδικά για την επέκταση στρατιωτικών βάσεων (όπως αυτή που υπάρχει στο νησί Μιγιακοχίμα) αλλά και τη δημιουργία νέων (π.χ. στο νησί Αμάμι Οσίμα).
Ολα τα παραπάνω εξελίσσονται σε μια περίοδο που και η ιαπωνική καπιταλιστική οικονομία αντιμετωπίζει σημάδια (τουλάχιστον) στασιμότητας, ενώ η έντονη δυσκολία σταθερής ανάκαμψης προβληματίζει όλο και περισσότερο τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία διεθνώς. Αυτό δημιουργεί «κινητικότητα» σε όλα τα μέτωπα (διπλωματικό, οικονομικό και στρατιωτικό), καθώς κάθε «στρατόπεδο» μελετά τον τρόπο με τον οποίο θα διασφαλίσει τη θέση του με το μεγαλύτερο δυνατό όφελος ή το μικρότερο δυνατό κόστος, συνυπολογίζοντας στενά κινήσεις αντιπάλων και συνεργατών.
Αυτές τις μέρες, η «Λαϊκή Ενότητα» προσπαθεί να σερβίρει στο λαό ξαναζεσταμένη τη σούπα που πάγωσε απότομα όταν τον περασμένο Ιούλη ο ΣΥΡΙΖΑ εγκατέλειψε και τα τελευταία προσχήματα, δρομολογώντας την υπογραφή του τρίτου μνημονίου.
Σημειώνουμε ότι μέχρι τότε, ο στελεχικός κορμός του «νέου» κόμματος συμμετείχε αύτανδρος στην κυβέρνηση και μάλιστα σε θέσεις κρίσιμες για την προώθηση του κυβερνητικού έργου: Ο Π. Λαφαζάνης ήταν υπουργός Ενέργειας και Περιβάλλοντος, ο Δ. Στρατούλης ήταν αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ο Κ. Ησυχος ήταν αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών και πάει λέγοντας.
Ολοι αυτοί ορκίζονταν μέχρι τελευταίας ώρας ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να υπογράψει μνημόνιο και, όταν το έκανε, δήλωναν ότι τη στηρίζουν, προκειμένου να ...διορθώσει την πολιτική της. Η ρήξη με το κυβερνητικό σχήμα επήλθε μόνο όταν πλέον αποφασίστηκε ότι πάμε για εκλογές.
Επομένως, όσοι σήμερα καμώνονται τους ...άσπιλους για την πολιτική που υπερασπίστηκε η κυβέρνηση το τελευταίο επτάμηνο, με τη γνωστή κατάληξη, γίνονται τουλάχιστον αστείοι, προσπαθώντας να πείσουν το λαό ότι στις 25 Γενάρη έπεσαν σε χειμέρια νάρκη και ξύπνησαν μόλις ο Τσίπρας αποφάσισε να κηρύξει εκλογές.
Βαρύνονται όλοι με τη συλλογική ευθύνη μιας κυβέρνησης που οδήγησε το λαό σε ένα ακόμα μνημόνιο, σιδηροδέσμιο στις αυταπάτες που καλλιέργησε κυρίως η πτέρυγα των κυβερνητικών στελεχών που προέρχονταν από τη λεγόμενη «Αριστερή Πλατφόρμα».
Τους βαραίνει η συλλογική ευθύνη μιας κυβέρνησης, που πριν φτάσει στο μνημόνιο, από τον πρώτο κιόλας μήνα που ανέλαβε, συνομολόγησε στο Γιούρογκρουπ την πρόθεσή της να καταλήξει σε ένα επόμενο μνημόνιο. Το ίδιο επιβεβαίωσε και με την κοινή δήλωση Τσίπρα - Γιούνκερ το Μάη, αλλά και με το σχέδιο συμφωνίας με τους θεσμούς, των 47+8 σελίδων, που είχε την αποδοχή όλων των κυβερνητικών στελεχών.
«Περασμένα - ξεχασμένα» θα πει κανείς, στο βαθμό που οι πρώην υπουργοί έφτιαξαν τώρα νέο κόμμα και διεκδικούν την ψήφο του λαού με άλλο πρόγραμμα από αυτό που υπερασπίζονται οι πρώην συνοδοιπόροι τους στην κυβέρνηση. Είναι όμως έτσι; Σίγουρα όχι. Τι είναι αυτό που προτείνει η «Λαϊκή Ενότητα» στο λαό; Ο,τι ακριβώς πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2012 και του 2015: Αύξηση των δημόσιων επενδύσεων, εθνικοποίηση των τραπεζών, διαγραφή του «παράνομου» μέρους του χρέους, τόνωση της ζήτησης μέσω οριακής αύξησης των εισοδημάτων και αντίστοιχης μείωσης της φορολογίας και πάει λέγοντας.
Δηλαδή, ένα σχέδιο διαχείρισης της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας με λιγότερο περιοριστικά μέτρα, που κάτω από προϋποθέσεις θα μπορούσε να δημιουργήσει όρους ταχύτερης ανάκαμψης για το κεφάλαιο.
Ομως, όλα αυτά τα μέτρα δοκιμάστηκαν στην αρένα των ευρωπαϊκών ανταγωνισμών και αποσύρθηκαν ως ασύμβατα με το κυρίαρχο μείγμα διαχείρισης στην ΕΕ. Ακόμα και τα ψίχουλα που προέβλεπε για το λαό το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης (όπως τα 751 κατώτερο μισθό) σκόνταψαν στις αντιρρήσεις της ντόπιας πλουτοκρατίας.
«Εμείς θα βγούμε από την Ευρωζώνη αν χρειαστεί» απαντάει η «Λαϊκή Ενότητα», σχεδόν ψιθυριστά όμως, βλέποντας ότι η παραμονή στο ευρώ συνεχίζει να αποτελεί κυρίαρχη επιλογή της ντόπιας αστικής τάξης. Κάτω απ' αυτό το πρίσμα, η πολιτική τους πρόταση επαναφέρει όλα εκείνα τα θολά αντιμνημονιακά χαρακτηριστικά, που είχε και η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Δηλαδή, ΣΥΡΙΖΑ 2 όνομα και πράγμα, με προτάσεις και συνθήματα που χρεοκόπησαν.
Σε κάθε περίπτωση, αυτό που καθορίζει τις επιλογές της είναι η καπιταλιστική ανάκαμψη. Με βάση αυτό το κριτήριο πολιτεύτηκαν τα στελέχη της όσο ήταν υπουργοί της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Με βάση το ίδιο κριτήριο αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο διαχείρισης της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας με αλλαγή του νομίσματος, ενδεχόμενα και με αναπροσανατολισμό των συμμαχιών για το κεφάλαιο, τα οποία αυθαίρετα ταυτίζουν με τη λαϊκή ευημερία.
Μια από τα ίδια δηλαδή, προκειμένου να θολώσει η μόνη πραγματική διέξοδος, που λέει ότι εξελίξεις προς όφελος του λαού δεν μπορούν να προκύψουν έξω από το δρόμο της ανατροπής, δηλαδή έξω από το δρόμο της ρήξης με το κεφάλαιο, την ΕΕ και τη εξουσίας τους.