Copyright 2018 The Associated |
Από τη χτεσινή κοινή συνέντευξη Τύπου των Προέδρων Γαλλίας και Κίνας |
Σήμερα αναμένεται να ολοκληρωθεί η επίσημη επίσκεψη του Γάλλου Προέδρου, Εμανουέλ Μακρόν, στην Κίνα, που μεταξύ άλλων επιβεβαιώνει τα πολυεπίπεδα παζάρια που επιδιώκει η ΕΕ με ανερχόμενες δυνάμεις στη διεθνή σκακιέρα, αλλά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο που διεκδικούν σε αυτά τα γαλλικά μονοπώλια. Από την άλλη πλευρά, αναδεικνύονται και οι αποφασιστικές προσπάθειες της Κίνας να διεισδύσει στη μεγάλη ευρωπαϊκή αγορά, αλλά και να βαθύνει τη συνεργασία της με δυνάμεις της Δύσης, σε μια περίοδο που μεγαλώνουν οι αντιθέσεις στις σχέσεις ΗΠΑ - Γερμανίας και συνολικά ΕΕ.
Τη χτεσινή μέρα «σφράγισε» η υπογραφή πέντε συμφωνιών και εμπορικών συμβολαίων ιδιαίτερα «σημαντικών», όπως μετέδιδε και ο ανταποκριτής της οικονομικής εφημερίδας «Λε Πουά». Σύμφωνα με το συγκεκριμένο ρεπορτάζ, οι συμφωνίες αφορούν τους κλάδους της πυρηνικής ενέργειας και της αεροναυπηγικής. Σε αυτές ξεχώρισε σίγουρα η συμφωνία με βάση την οποία ο γαλλικός κολοσσός της «Areva» θα δημιουργήσει στην Κίνα ένα κέντρο πυρηνικής ενέργειας. Η αξία της συμφωνίας αυτής εκτιμάται ότι ξεπερνά τα 10 δισεκατομμύρια ευρώ. Επίσης, η γαλλική εταιρεία μηχανολογικού εξοπλισμού «Fives» υπέγραψε συμφωνία με την κινεζική εταιρεία ηλεκτρονικού εμπορίου «JD.com», η οποία θα δημιουργήσει ένα κέντρο logistics στη Γαλλία προκειμένου να προωθεί γαλλικά τρόφιμα και προϊόντα πολυτελείας που θα πωλούνται διαδικτυακά στην Κίνα. Η «JD.com» συμφώνησε να πουλά γαλλικά προϊόντα αξίας 2 δισ. ευρώ - όπως το κονιάκ «Remy Martin» ή το εμφιαλωμένο νερό «Evian» - στην ιστοσελίδα της τα επόμενα δύο χρόνια.
Επίσης, ο Μακρόν δήλωσε ότι μέσα στο επόμενο 6μηνο θα ολοκληρωθεί η κατασκευή του αντιδραστήρα EPR που κατασκευάζει η γαλλική εταιρεία EDF στο νότο της Κίνας. Πρόκειται για αντιδραστήρα τελευταίας τεχνολογίας. Μάλιστα, όπως μετέδιδε και η «Λε Πουά», αν ολοκληρωθεί μέσα σε αυτό το χρονοδιάγραμμα, θα είναι ο πρώτος αντιδραστήρας αυτού του είδους που λειτουργεί παγκοσμίως, με δεδομένο ότι οι άλλοι δύο (ένας στη Φλαμανβίλ της Γαλλίας και άλλος ένας στη Φινλανδία) που κατασκευάζονται αυτήν την περίοδο δεν έχουν προχωρήσει με βάση τον αρχικό σχεδιασμό.
Οι επενδύσεις «Areva» και EDF στην Κίνα φανερώνουν τις αυξημένες προσδοκίες που διατηρεί η Γαλλία για τη σχέση της με την Κίνα, τέτοιες που έκαναν τον Μακρόν να δηλώσει μέχρι και ότι, στο εξής, θα βρίσκεται στην Κίνα «τουλάχιστον μια φορά το χρόνο».
Είναι ενδεικτικό ότι τον Γάλλο ηγέτη συνοδεύουν στην Κίνα πρωτοκλασάτα στελέχη 50 ισχυρών ομίλων, όπως (εκτός από την «Areva» και την EDF), η «Airbus» και η «Safran», που δραστηριοποιούνται στους τομείς της αεροναυπηγικής, της άμυνας κ.τ.λ.
«Η συνεργασία με την Κίνα είναι στρατηγικής σημασίας», δήλωσε χτες ο Μακρόν από το Πεκίνο και μιλώντας σε επιχειρηματικό φόρουμ, σημείωσε ότι η Γαλλία μπορεί να γίνει πιο ανοικτή στις κινεζικές επενδύσεις με αντάλλαγμα μεγαλύτερη πρόσβαση στην ανθηρή αγορά της Κίνας, προειδοποιώντας πως οι υφιστάμενες εμπορικές ανισορροπίες θα οδηγήσουν σε προστατευτισμό.
Σημείωσε χαρακτηριστικά ότι «πρέπει να δομήσουμε μια μεγαλύτερη πρόσβαση στην κινεζική αγορά, να επιτρέψουμε τις κινεζικές επενδύσεις στη Γαλλία (με καλύτερους όρους) και να "ανοίξουμε" τα δεδομένα με αμοιβαίο τρόπο». Τον Γάλλο Πρόεδρο απασχολεί ιδιαίτερα το εμπορικό έλλειμμα που έχει η Γαλλία έναντι της Κίνας, που φτάνει τα 30 δισ. ευρώ (δηλαδή εισάγει περισσότερα από όσα εξάγει).
Ο Μακρόν προειδοποίησε πως «έχουμε μια πρόσβαση στις αγορές που δεν είναι ισορροπημένη, ούτε ικανοποιητική, εάν δεν το αντιμετωπίσουμε αυτό με υπευθυνότητα, η πρώτη, φυσική αντίδραση θα είναι να καταστούν πιο κλειστές και οι δύο πλευρές. Οι χώρες θα βρεθούν αντιμέτωπες με μια επιζήμια, και για τις δύο, κατάσταση εάν οι συνεχείς περιορισμοί στις ξένες επιχειρήσεις στην Κίνα οδηγήσουν τη Γαλλία και την Ευρώπη στο να "πατήσουν φρένο" στις κινεζικές επενδύσεις στην Ευρώπη. Αντ' αυτού, ας ανοίξουμε και οι δύο».
Ενδιαφέρον επίσης έχει η επισήμανση του Εμ. Μακρόν ότι «η Κίνα είναι σε διαδικασία διαμόρφωσης της στρατηγικής της οικονομικής της ανάπτυξης και λαμβάνοντας υπόψη το μέγεθος της αγοράς της, αυτό θα έχει έναν αντίκτυπο σε όλη τη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης». Τόνισε έτσι με νόημα ότι μια «ισχυρή Γαλλία» οφείλει να κατανοήσει σωστά τις κινήσεις της Κίνας και να προσαρμοστεί σε αυτήν την πραγματικότητα, για να ωφεληθεί φυσικά το γαλλικό κεφάλαιο.
Η απόφαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να νομοθετήσει για λογαριασμό του κεφαλαίου νέα εμπόδια στην κήρυξη απεργίας από τα συνδικάτα, υπονομεύοντας παραπέρα το απεργιακό δικαίωμα, πρέπει να απαντηθεί οργανωμένα και με αποφασιστικότητα από την εργατική τάξη. Καθόλου τυχαία, η κυβέρνηση χτυπάει το απεργιακό δικαίωμα στο πρωτοβάθμιο επίπεδο οργάνωσης, μέσα στην επιχείρηση, εκεί δηλαδή που εκφράζονται άμεσα η εργοδοτική τρομοκρατία, οι απειλές και οι πιέσεις αλλά και εκεί που υπάρχει η ανάγκη για πιο άμεση οργάνωση των εργαζομένων. Επομένως, ο νόμος που φέρνει η κυβέρνηση, ενισχύει ευθέως την εργοδοσία, όσο κι αν τα επιτελεία της προσπαθούν να υποβαθμίσουν την εμβέλεια του νέου μέτρου, λέγοντας ότι «δεν αλλάζουν και πολλά πράγματα σε σχέση με αυτό που ισχύει σήμερα». Λένε ψέματα. Η ενίσχυση της αντιαπεργιακής νομοθεσίας έρχεται να προστεθεί σε προηγούμενες παρεμβάσεις, όπως η αναγνώριση του «λοκ άουτ» για λογαριασμό της εργοδοσίας, ο περιορισμός των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων για τους εκλεγμένους στα όργανα των σωματείων, αλλά και οι αποφάσεις της αστικής Δικαιοσύνης, που βγάζει παράνομες 9 στις 10 απεργίες. Στην πραγματικότητα, με το χτύπημα του απεργιακού δικαιώματος στα πρωτοβάθμια σωματεία, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ αρχίζει να «ξηλώνει» συνολικά το δικαίωμα στην απεργία, που κατακτήθηκε με αίμα από την εργατική τάξη, σε σύγκρουση με την εργοδοσία και το κράτος της. Είναι βέβαιο ότι στη βάση αυτής της ρύθμισης, θα υπάρξουν στο μέλλον και άλλοι περιορισμοί στη συνδικαλιστική οργάνωση και δράση, κάτι που αποτελεί διαχρονικά ζητούμενο για το κεφάλαιο.
Είναι πρόκληση και κοροϊδία ο ισχυρισμός της κυβέρνησης ότι με τη συγκεκριμένη ρύθμιση ενισχύεται η «δημοκρατία» στα συνδικάτα. Αυτοί που νομοθέτησαν τις «Ενώσεις Προσώπων», μέσω των οποίων ένα 15% των εργαζομένων μιας επιχείρησης αποφασίζει την υπογραφή συμβάσεων με μειώσεις μισθών και περικοπές δικαιωμάτων, πάει πολύ να ορίζουν το τι είναι δημοκρατικό στην προκήρυξη απεργίας. Μιλάνε για «δημοκρατία» αυτοί που φέρνουν ένα ακόμα νομοσχέδιο με διαδικασίες «φαστ - τρακ»... Και βέβαια, είναι τουλάχιστον αστείο να ισχυρίζονται ότι κυβέρνηση, εργοδοσία και τρόικα ...νοιάζονται για τη μαζικοποίηση των συνδικάτων και των διαδικασιών με τις οποίες οι εργαζόμενοι αποφασίζουν απεργία, όταν διακηρυγμένος στόχος των αφεντικών είναι να ξεμπερδεύουν με την αγωνιστική δράση των συνδικάτων, ιδιαίτερα με το δικαίωμα στην απεργία, που είναι το μεγαλύτερο όπλο των εργαζομένων απέναντι στην επιθετικότητα της εργοδοσίας. Αλλωστε, ποιοι μιλούν για δημοκρατία; Αυτοί που με τους νόμους τους θωρακίζουν την εργοδοτική αυθαιρεσία στους τόπους δουλειάς. Αυτοί που στέλνουν τα ΜΑΤ να υπερασπιστούν τα εργοδοτικά συμφέροντα, όταν οι εργαζόμενοι οργανώνονται και διεκδικούν, όπως στην περίπτωση της πρώην «Καρυπίδης» στα Γιάννενα. Αυτοί που αναγορεύουν σε «εθνικό στόχο» την ανάκαμψη της κερδοφορίας των επιχειρήσεων και για την επίτευξή του τσακίζουν σαν οδοστρωτήρας ό,τι βρουν μπροστά τους από εργασιακά και άλλα δικαιώματα.
Στην πραγματικότητα, η ρύθμιση που φέρνει η κυβέρνηση είναι μια ακόμα παρέμβαση του κράτους στο συνδικαλιστικό κίνημα, για λογαριασμό της εργοδοσίας. Τα ζητήματα της οργάνωσης της εργατικής τάξης, της λειτουργίας των συνδικαλιστικών οργανώσεων, της μαζικοποίησης των σωματείων, αφορούν αποκλειστικά τους εργαζόμενους και το συνδικαλιστικό τους κίνημα. Καμιά δουλειά δεν έχει το κράτος να ανακατεύεται με τα εσωτερικά ζητήματα των σωματείων και να προσπαθεί να χειραγωγήσει τη λειτουργία τους, για να τα ενσωματώσει πλήρως στους σχεδιασμούς και στα συμφέροντα της εργοδοσίας. Σε κάθε περίπτωση, η σημερινή κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες, νομοθετεί με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον. Ξέρουν ότι η απάτη της «δίκαιης ανάπτυξης», που θα ωφελεί ταυτόχρονα τους εργαζόμενους και το κεφάλαιο, έχει κοντά ποδάρια. Η καπιταλιστική κερδοφορία έχει ως προαπαιτούμενο τη σιγή νεκροταφείου, τα συνδικάτα να είναι πλήρως εναρμονισμένα με τη στρατηγική του κεφαλαίου. Τα αντιλαϊκά μέτρα επεκτείνονται πολύ πέρα από την τυπική λήξη των μνημονίων και παίρνουν όλα τα μέτρα για το ενδεχόμενο να εξαντληθεί η ικανότητά τους να χειραγωγούν και να ενσωματώνουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Βλέπουν ότι παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού, παλιού και νέου, παρά την εργοδοτική επιθετικότητα και τρομοκρατία, ξεπηδούν εστίες αντίστασης και διεκδίκησης σε κλάδους και χώρους δουλειάς. Οργανώνονται μαχητικές κινητοποιήσεις με καθοριστική συμβολή των ταξικών δυνάμεων, που παλεύουν γα την ανασύνταξη του κινήματος, τη μαζικοποίηση και τη ζωντανή λειτουργία των συνδικάτων, την οργάνωση της πάλης σε σύγκρουση με την εργοδοσία και τα κόμματά της. Γι' αυτό παίρνουν τα μέτρα τους. Λογαριάζουν όμως χωρίς τον ξενοδόχο...