Copyright 2017 The Associated |
Οπαδοί του Χαρίρι έχουν αναρτήσει πόστερ του στη Βηρυτό |
Περιπλέκεται η ένταση στην πολιτική σκηνή του Λιβάνου με φόντο τις γεωπολιτικές κόντρες Ιράν - Σαουδικής Αραβίας και ευρύτερους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στην περιοχή. Η αφορμή είναι η υπόθεση παραίτησης του Σαάντ Χαρίρι, του Λιβανέζου σουνίτη πρωθυπουργού, που ανακοίνωσε στις 4 Νοέμβρη από τη Σαουδική Αραβία (της οποίας κατέχει την υπηκοότητα), καταγγέλλοντας σχέδια δολοφονίας εναντίον του από τη λιβανέζικη σιιτική οργάνωση «Χεζμπολάχ» και το Ιράν, κάτι που επίσης χρησιμοποιεί και το Ισραήλ, που έχει πάντα τις κάννες των όπλων του στραμμένες και προς το Λίβανο.
Χτες, οι υπουργοί Εξωτερικών Βρετανίας Μπόρις Τζόνσον και Γαλλίας Ζαν Ιβ Λε Ντριάν ζήτησαν την επιστροφή του Λιβανέζου πρωθυπουργού στη Βηρυτό και εξέφρασαν την υποστήριξή τους στη σταθερότητα και την κυριαρχία του Λιβάνου. Ο Τζόνσον μάλιστα, συναντώντας την Κυριακή τον Λιβανέζο ομόλογό του Τζιμπράλ Μπασίλ, τόνισε ότι ο Λίβανος «δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιείται σαν εργαλείο σε συγκρούσεις μέσω ενδιάμεσων» και ότι η ανεξαρτησία της χώρας αυτής «θα πρέπει να γίνει σεβαστή». Ο Λε Ντριάν, από την άλλη, προσερχόμενος χτες στη Σύνοδο ομολόγων του στην ΕΕ στις Βρυξέλλες, έδειξε να μην πιστεύει τις πρότερες διαβεβαιώσεις του Χαρίρι ότι «κινείται ελεύθερα» στη Σαουδική Αραβία. Επίσης, η ΕΕ, μέσω της επικεφαλής της Εξωτερικής Πολιτικής και Αμυνας Φ. Μογκερίνι, εμφανίστηκε χτες να υπερασπίζεται την ακεραιότητα του Λιβάνου.
Νωρίτερα, ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου στις ΗΠΑ χαρακτήρισε τον Λιβανέζο πρωθυπουργό (που παραμένει από τις αρχές του μήνα στη Σαουδική Αραβία) «έμπιστο εταίρο των ΗΠΑ για την ενίσχυση της σταθερότητας στο Λίβανο, την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και την προστασία των προσφύγων».
Οι πιέσεις των Δυτικών αξιωματούχων ασκήθηκαν ένα 24ωρο μετά τις δηλώσεις συνεργατών του κόμματος του Σαάντ Χαρίρι «Κίνημα Μέλλοντος» στο πρακτορείο «Ρόιτερς», στο οποίο τόνιζαν ότι η μοναρχία της Σαουδικής Αραβίας και δη ο Σαουδάραβας υπουργός Αμυνας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν εκβίασε και απαίτησε την παραίτηση του Σαάντ Χαρίρι, επειδή ο τελευταίος δεν ήθελε να έρθει σε σύγκρουση με τη «Χεζμπολάχ», που συμμετέχει ως γνωστόν στην κυβέρνηση και εκπροσωπείται στο λιβανέζικο κοινοβούλιο. Οι ίδιες πηγές είπαν στο «Ρόιτερς» ότι οι Σαουδάραβες ετοίμαζαν ως πιθανό αντικαταστάτη του Σαάντ Χαρίρι τον μεγαλύτερο αδελφό του, επίσης δισεκατομμυριούχο, Μπαχάα Χαρίρι, που ζει μόνιμα στη Σαουδική Αραβία με την οικογένειά του, ώστε να συμμετάσχει σε μία επόμενη κυβέρνηση του Λιβάνου, από την οποία θα απουσιάζει (εάν, βεβαίως καταστεί εφικτό...) η «Χεζμπολάχ».
Ο Σ. Χαρίρι, δίνοντας το βράδυ της Κυριακής συνέντευξη στο λιβανέζικο τηλεοπτικό δίκτυο «Future TV» (που σχετίζεται με το κόμμα του), υποστήριξε ότι κινείται ελεύθερα στη Σαουδική Αραβία, ότι μπορεί να επιστρέψει στο Λίβανο «τις επόμενες μέρες», ενώ ερωτηθείς γιατί δεν απαντά σε τηλεφωνήματα Λιβανέζων ανώτερων αξιωματούχων, είπε πως έχει μπει σε φάση σκέψεων και έχει «πολυάσχολο πρόγραμμα». Ισχυρίστηκε ότι η απόφασή του για παραίτηση ισχύει και ότι θα ξεκινήσει και τη σχετική επίσημη διαδικασία μετά την επιστροφή του στη Βηρυτό, αφήνοντας ωστόσο ανοικτό το ενδεχόμενο να την ανακαλέσει εφόσον η «Χεζμπολάχ» σταματήσει να αναμειγνύεται σε περιφερειακές συγκρούσεις όπως «αυτές στην Υεμένη και το Μπαχρέιν». Συγκρατώντας τα δάκρυά του είπε ότι είναι έτοιμος να πεθάνει για το Λίβανο, προσθέτοντας όμως ότι δεν θα ήθελε να περάσουν τα παιδιά του ό,τι πέρασε και ο ίδιος μετά τη δολοφονία του (επίσης πρωθυπουργού) πατέρα του, Ραφίκ Χαρίρι, το Φλεβάρη του 2004.
Οι διαβεβαιώσεις του Σ. Χαρίρι περί της «ελευθερίας» που απολαμβάνει στη Σ. Αραβία διαψεύστηκαν εμμέσως πλην σαφώς από τον Λιβανέζο Πρόεδρο Μισέλ Αούν, που επέμεινε πως αυτός «ζει σε μυστηριώδεις συνθήκες στη Σαουδική Αραβία που φτάνουν μέχρι το σημείο να του περιορίζουν τις ελευθερίες τους και να επιβάλλουν περιοριστικές συνθήκες στο χώρο διαμονής του και στις επαφές με την οικογένειά του και άλλους». Ο Αούν επανέλαβε ότι δεν έχει κάνει δεκτή την παραίτηση του πρωθυπουργού και ότι περιμένει την επιστροφή του στη Βηρυτό, προκειμένου να του δοθούν σαφείς και επαρκείς εξηγήσεις.
Ο τελευταίος, πάντως, που συνάντησε χτες στο Ριάντ τον Σαάντ Χαρίρι, είναι ο επικεφαλής της καθολικής κοινότητας Μαρωνιτών του Λιβάνου, καρδινάλιος Μπετσάρα ελ Ράι, πραγματοποιώντας για πρώτη φορά στα χρονικά επίσκεψη στη Σαουδική Αραβία. Πριν αναχωρήσει για το Ριάντ, ο επίσκοπος των Μαρωνιτών Χριστιανών είπε ότι «ο λιβανέζικος λαός περιμένει τον Χαρίρι να επιστρέψει γιατί η κατάσταση έχει έρθει σε αδιέξοδο και ο λαός είναι ανήσυχος και δεν θα ηρεμήσει μέχρι να επιστρέψει και να επανέλθει η ζωή σε φυσιολογικούς ρυθμούς». Σημείωσε ότι θα μεταφέρει αυτές τις ανησυχίες όταν θα συναντήσει, πιθανώς σήμερα, τον βασιλιά Σαλμάν και τον διάδοχο πρίγκιπα στο θρόνο και υπουργό Αμυνας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν.
Το λεγόμενο 1ο Ευρωπαϊκό Πολιτικό Φόρουμ, που οργανώθηκε την περασμένη Παρασκευή και το Σάββατο στη Μασσαλία, από εκπροσώπους της νέας και παλιάς σοσιαλδημοκρατίας της Ευρώπης, παρουσιάζεται ως εγχείρημα που θα συμβάλει στη «σωτηρία της Ευρώπης που είναι σε κρίση». Σε αυτό το εγχείρημα συμμετέχουν οι σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, ανάμεσά τους ο ΣΥΡΙΖΑ, η γερμανική «Λίνκε», το «Αριστερό Μπλόκο» της Πορτογαλίας, τα διάφορα μεταλλαγμένα Κομμουνιστικά Κόμματα, όπως της Γαλλίας, της Ισπανίας, της Ιταλίας, άλλες σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις, όπως το «Ποδέμος» στην Ισπανία, σοσιαλδημοκράτες βουλευτές και ευρωβουλευτές, στελέχη των «Πρασίνων» και διάφορα «ερείπια» της ταξικής πάλης, που εμφανίζονται ως «οργανώσεις πολιτών» και είναι στελέχη του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, με «περγαμηνές» στην προώθηση της ταξικής συνεργασίας και στους «κοινωνικούς διαλόγους», που συνδράμουν την επίθεση του κεφαλαίου στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα. Ολοι αυτοί, που στις χώρες τους σπέρνουν αυταπάτες ότι το βάρβαρο εκμεταλλευτικό σύστημα μπορεί να γίνει πιο ανθρώπινο, συγκεντρώνονται μαζί με ορισμένους βουλευτές και ευρωβουλευτές της κλασικής σοσιαλδημοκρατίας για να συνδράμουν το νέο παραμύθι εξαπάτησης των λαών, περί «εναλλακτικής» στο νεοφιλελευθερισμό και τον «ακροδεξιό λαϊκίστικο κίνδυνο», που είναι απότοκο του συστήματος το οποίο υπερασπίζονται και αναδεικνύεται σε ένα από τα κυρίαρχα ρεύματα του αστικού ευρωσκεπτικισμού.
Το κάλεσμα στις «προοδευτικές δυνάμεις» για την ανασύνταξη της Ευρώπης κάνει λόγο για «Ευρώπη που πρέπει να αλλάξει!», γιατί η «ΕΕ έχει βυθιστεί σε μια διαρκή κρίση, μια υπαρξιακή κρίση» και «όλοι οι λαοί της Ευρώπης, μέλη ή όχι της Ευρωπαϊκής Ενωσης, υφίστανται πολιτικές λιτότητας και τρομερές ανισότητες. Η ειρήνη και το κλίμα απειλούνται». Πίσω απ' αυτά τα γενικόλογα κρύβουν την πλήρη συνθηκολόγησή τους με το καπιταλιστικό σύστημα που υπηρετούν μαζί με τις «νεοφιλελεύθερες» δυνάμεις, που κατά τ' άλλα ανακηρύσσουν σε βασικό αντίπαλο. Μόνο που οι ευρωπαϊκοί λαοί τους οποίους επικαλούνται, έχουν πείρα και βιώνουν στο πετσί τους τις αντιλαϊκές πολιτικές, που από κοινού εφαρμόζουν «νεοφιλελεύθερες» και σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις σε αστικές κυβερνήσεις, μονοκομματικές ή συνασπισμών, που είναι και το πιο συχνό φαινόμενο σε όλο και περισσότερες χώρες. Το κεφάλαιο τους στηρίζει εξίσου, σε μια διαδικασία εναλλαγής, γιατί ξέρει ότι μπορούν να προωθήσουν - όπως κάνουν - τις λεγόμενες «αναδιαρθρώσεις» και «μεταρρυθμίσεις», που είναι μέτρα ενίσχυσης της κερδοφορίας του, με φοροαπαλλαγές, με διεύρυνση των εργασιακών σχέσεων - λάστιχο, με μείωση της τιμής πώλησης της εργατικής δύναμης, με ένταση της εκμετάλλευσης. Το πιο απτό παράδειγμα είναι η κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα. Τις ...επιτυχίες της προβάλλουν διάφορα σοσιαλδημοκρατικά επιτελεία, εκφράζοντας μάλιστα την ευχή και η υπόλοιπη σοσιαλδημοκρατία στη χώρα μας, η οποία βρίσκεται σε διαδικασία ανασύνθεσης, να συμβάλει στη δήθεν «εναλλακτική», που στην πραγματικότητα είναι εναλλακτική εξαπάτησης των λαϊκών στρωμάτων.
Οι διάφοροι ...προοδευτικοί αξιοποιούν τις αντιθέσεις ανάμεσα σε ΗΠΑ - ΕΕ και άλλα κέντρα, ειδικά μετά την εκλογή Τραμπ, προβάλλοντας στο πλαίσιο του καπιταλισμού τη δήθεν «άλλη Ευρώπη», της «κοινωνικής και οικολογικής προόδου, του αντιρατσισμού, του φεμινισμού, της δημοκρατίας και της ειρήνης», για την οποία καλούν τους λαούς να βάλουν πλάτη. Σ' αυτό λένε πως θα συμβάλει και το «ετήσιο Φόρουμ των προοδευτικών δυνάμεων στην Ευρώπη, ενός νέου χώρου για μακροπρόθεσμη πολιτική συνεργασία, που θα συγκεντρώνει ένα ευρύτατο φάσμα από αριστερά, πράσινα και προοδευτικά κόμματα, πλατφόρμες και πολιτικά κινήματα, συνδικαλιστικές και κοινωνικές οργανώσεις, ΜΚΟ, διανοούμενους και κινήσεις πολιτών από ολόκληρη την Ευρώπη». Ετσι «ξεπλένουν» την ιμπεριαλιστική ένωση του κεφαλαίου, την ΕΕ, που δήθεν μπορεί να αλλάξει. Μάλιστα, ο γραμματέας της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, Π. Ρήγας, μιλώντας στο εν λόγω Φόρουμ, μαζί με την προσπάθεια εξωραϊσμού της ΕΕ, που πρέπει «να ξαναβρεί τις ιδρυτικές αρχές της», εκθείασε και διάφορους αστούς διαχειριστές, όπως ο Τ. Κόρμπιν στη Βρετανία ή ο Μπ. Σάντερς στις ΗΠΑ. Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και το συνέδριο που θα γίνει στα τέλη Νοέμβρη στην Αθήνα, με θέμα «Ανισότητες, νεοφιλελευθερισμός και ευρωπαϊκή ενοποίηση: Προοδευτικές απαντήσεις», όπου θα «παρελάσει» το μισό Υπουργικό Συμβούλιο και θα μιλήσει ο πρωθυπουργός. Στόχος του συνεδρίου είναι να διατυπώσει ένα νέο «κοινωνικό συμβόλαιο», ώστε να αποκατασταθούν οι σχέσεις των λαών με τη σοσιαλδημοκρατία, που διέρρηξε ο «νεοφιλελευθερισμός»!
Σε αυτήν την κατεύθυνση, η πρόεδρος του ΟΑΕΔ και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ Μ. Καραμεσίνη, που είναι υπεύθυνη της διοργάνωσης και συμμετείχε στο Φόρουμ της Μασσαλίας, υπερασπίζεται τον λεγόμενο «Ευρωπαϊκό Πυλώνα Κοινωνικών Δικαιωμάτων» που έχει προτείνει από το 2016 ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζ. Κλ. Γιούνκερ, ως μέσο για την «Ευρώπη των κοινωνικών δικαιωμάτων και των λαών», που μπορεί να αξιοποιηθεί για την «ευρωπαϊκή αριστερή στρατηγική», ως απάντηση στο «ηγεμονικό σχέδιο της νεοφιλελεύθερης και αντιδημοκρατικής ενοποίησης της Ευρώπης». Θυμίζουμε ότι ο «Πυλώνας» είναι εργαλείο για την κατοχύρωση και την επέκταση της ευελιξίας στην αγορά εργασίας της ΕΕ... Τα εγχειρήματα αυτά, μερεμετιών στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, τα έχουν γνωρίσει οι λαοί σε διάφορες παραλλαγές τα προηγούμενα χρόνια. Υπάρχει πλέον αρκετή πείρα για να δουν και να μην πέσουν στη νέα παγίδα εξαπάτησης που στήνουν οι μασκαρεμένοι εκπρόσωποι του κεφαλαίου και οι κολαούζοι τους, που επιδιώκουν την αναβάπτιση της σοσιαλδημοκρατίας και προωθούν «κοινωνικά συμβόλαια» εξωραϊσμού της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, την οποία υπηρετούν μαζί με τις άλλες αστικές δυνάμεις, όλων των αποχρώσεων.