Συνέντευξη του Γκέοργκι Τίχονοφ, Βουλευτή της Κρατικής Δούμας και Προέδρου του Κινήματος «Ενωση»
Associated Press |
Ο Β.Πούτιν με τον πρόεδρο της Λευκορωσίας Α.Λουκασένκο |
Ο Γκ. Τίχονοφ, βουλευτής της Κρατικής Δούμας, εκλεγμένος σε μονοεδρική περιφέρεια είναι ένας γνωστός παράγοντας της ρωσικής αντιπολίτευσης, κυρίως από τη δράση που έχει αναπτύξει από το 1990 για τη διατήρηση της Σοβιετικής Ενωσης, αλλά και για την ανασυγκρότησή της, μέσω του Κινήματος «Ενωση», του οποίου είναι πρόεδρος. Ο ίδιος στο παρελθόν ήταν βουλευτής του Ανωτάτου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ και σήμερα, αν και δεν είναι οργανωμένος σε κάποιο ΚΚ της Ρωσίας, παραμένει σταθερός οπαδός της σοσιαλιστικής επιλογής για τη χώρα του και συνεργάζεται με τους κομμουνιστές. Μας δέχτηκε στο γραφείο του στην Κρατική Δούμα, όμως δυστυχώς ο χρόνος που διέθετε, λόγω των άλλων υποχρεώσεών του, δεν ήταν αρκετός για μια βαθύτερη και πιο αναλυτική συζήτηση μαζί του.
-- Πώς εκτιμάτε σήμερα το ρόλο της Ρωσίας στο διεθνή κόσμο;
-- Ο ρόλος της Ρωσίας στο διεθνή κόσμο θα λέγαμε πως είναι σήμερα απειροελάχιστος. Παρά τα όσα κατά καιρούς διακηρύσσει ο Πρόεδρός μας βλέπουμε ότι οι Αμερικανοί προωθούν την πολιτική τους χωρίς να παίρνουν κανέναν υπόψη τους. Γι' αυτό εκείνο που απομένει στη Ρωσία είναι το να διατηρήσει το καθεστώς της υπερδύναμης. Επρεπε να είχε μια πιο σταθερή θέση στο ζήτημα της Γιουγκοσλαβίας. Οταν η ΕΣΣΔ απέσυρε τα στρατεύματα της από την Ανατολική Ευρώπη, υπήρξε η υπόσχεση ότι δε θα υπάρχουν νέες ξένες βάσεις στις εγκαταστάσεις, όπου υπήρχαν σοβιετικά στρατεύματα. Οπως βλέπουμε σήμερα, π.χ. στην Ουγγαρία, αλλά και σε άλλες χώρες αυτό δεν τηρείται. Εκεί υπάρχουν ΝΑΤΟικές βάσεις από τις οποίες βομβαρδιζόταν και η Γιουγκοσλαβία. Από τα παραπάνω είναι φανερό πως δεν μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη σ' αυτά που υπόσχονται οι Δυτικοί ιμπεριαλιστές. Δυστυχώς, ο Πρόεδρος μας είτε δεν το καταλαβαίνει αυτό, είτε τους φοβάται.
Από τις πρόσφατες αντιπολεμικές διαδηλώσεις |
-- Σήμερα είναι φανερό ότι η χώρα μας πρέπει να αναπτύξει τις σχέσεις της με την Κίνα, έως και τη συγκρότηση μιας ισχυρής στρατιωτικής συμμαχίας. Η «Ομάδα της Σαγκάης», προς το παρόν τουλάχιστον, δεν είναι κάτι ξεκάθαρο. Αλλα γράφονται στις συμφωνίες, κι άλλα γίνονται. Σε ορισμένες χώρες που εντάχθηκαν στην «Ομάδα της Σαγκάης» υπάρχουν τόσο αμερικάνικες, όσο και ΝΑΤΟικές βάσεις.
-- Πώς εκτιμάτε τις σχέσεις με τις άλλες χώρες της ΚΑΚ;
-- Η ανάπτυξη των σχέσεων με τις άλλες χώρες της ΚΑΚ προχωρά πολύ αδύνατα. Πριν 2 χρόνια έγινε ένα βήμα προς τα πίσω με την κατάργηση του υπουργείου για τις σχέσεις με τις χώρες της ΚΑΚ. Είναι ανάγκη να αναπτυχθούν πιο στενές σχέσεις. Αν το 1991 περίπου το 76% του λαού της Σοβιετικής Ενωσης είχε ψηφίσει υπέρ της διατήρησης της ΕΣΣΔ, σήμερα, εάν ξαναγινόταν δημοψήφισμα αυτό το ποσοστό θα ήταν μεγαλύτερο του 80%. Βέβαια, θα υπήρχαν διαφορές πάνω σε ποια βάση, με τις αρμοδιότητες για το ενιαίο κράτος, αλλά ο λαός παντού θέλει να ζήσει σε ένα ενιαίο και ισχυρό κράτος, όπως ήταν η ΕΣΣΔ.
Πάρτε για παράδειγμα την Ενωση Ρωσίας - Λευκορωσίας. Ενώ υπάρχει θέληση από τη μεριά της Λευκορωσίας η ηγεσία της Ρωσίας πρότεινε ένα τέτοιο σενάριο ενοποίησης που ουσιαστικά ήταν μια προβοκάτσια σε βάρος της Ενωσης. Η διάλυσης της ΕΣΣΔ ξεκίνησε από τη Μόσχα και κάθε πορεία ενοποίησης μπορεί και πρέπει να ξεκινήσει μόνο από τη Μόσχα. Δυστυχώς, αυτό σήμερα δε γίνεται.
Ο Γ.Τίχονοφ μιλά στο «Ριζοσπάστη» |
-- Το ΝΑΤΟ έχει έναν μόνο στόχο: Να φέρει τις βάσεις και τα στρατεύματά του πιο κοντά στο έδαφος της Ρωσίας κι όσο γίνεται πιο κοντά στις βάσεις εκτόξευσης των διηπειρωτικών πυραύλων μας. Οσο πιο κοντά βρίσκονται τόσο πιο εύκολο είναι να εμποδίσουν τις εκτοξεύσεις των πυραύλων μας.
Η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση της Ρωσίας στο ζήτημα του αφοπλισμού είναι η πολιτική της «στρουθοκαμήλου». Αν συνεχιστεί αυτή η κυβερνητική πολιτική απέναντι στο ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, τότε οι συνέπειες θα είναι πολύ αρνητικές για τη χώρα μας. Να σημειώσω και κάτι ακόμη, η ηγεσία της χώρας πρόδωσε τους συμμάχους της χώρας, τόσο στα Βαλκάνια, όσο και στον αραβικό κόσμο. Στην ιστορία της χώρας μας υπήρχαν διάφοροι κυβερνήτες, αλλά και ξένοι κατακτητές, πάντοτε όμως ο ρώσικος λαός έβρισκε τη δύναμη να απελευθερωθεί στο τέλος απ' αυτούς.