Μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο από 1/1/22 έχουν καταγραφεί 114 κρούσματα σε όλη την επικράτεια (Αγγλία, Σκοτία, Ουαλία), εκ των οποίων τα τρία αφορούν παιδιά άνω των 10 ετών. Ο μέσος όρος ηλικίας των ασθενών είναι τα 3 έτη. 10 από τα παιδιά χρειάστηκε να υποβληθούν σε μεταμόσχευση ήπατος. Τα 4 ανιχνεύθηκαν θετικά στον Covid-19, ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη εργαστηριακοί έλεγχοι για τα υπόλοιπα, προκειμένου να εξακριβωθεί αν είχαν νοσήσει με Covid στο παρελθόν. Στο Ηνωμένο Βασίλειο ερευνώνται τα εξής σενάρια:
Μέχρι στιγμής, περιστατικά οξείας ηπατίτιδας έχουν ταυτοποιηθεί σε τουλάχιστον 12 χώρες σε όλο τον κόσμο, ενώ περίπου 40 περιστατικά αφορούν την Ευρωπαϊκή Ενωση.
«Ο ιός 99% βρίσκεται ήδη στην Ελλάδα, αυτό που δεν ξέρουμε είναι αν θα δούμε αυτή την επιπλοκή. Θεωρητικά υπολογίζουμε ότι αν συμβεί και στην Ελλάδα θα είναι της τάξης των 10 - 20 κρουσμάτων, στη χειρότερη περίπτωση, αν δεν αυξηθούν τα κρούσματα και στο Ηνωμένο Βασίλειο», ανέφερε ο επίκουρος καθηγητής Επιδημιολογίας Γκ. Μαγιορκίνης μιλώντας σε τ/σ.
Η κυβέρνηση από τη μεριά της ισχυρίζεται ψευδώς ότι «είμαστε σε ετοιμότητα» και καλεί σε επιφυλακή τους γονείς. Ειδικά στην περίπτωση που αντιληφθούν σκούρα ούρα, κιτρίνισμα του δέρματος και ιδιαίτερα κιτρίνισμα στο λευκό των ματιών, να επικοινωνήσουν με τον γιατρό τους.
Σε ό,τι αφορά την πανδημία, αν και η κυβέρνηση «έχει σφυρίξει» τη λήξη της, ο λαός εξακολουθεί να πληρώνει βαρύ τίμημα, με τους νεκρούς να αγγίζουν τις 29.000. Aπό το Μ. Σάββατο μέχρι και χτες, 135 άνθρωποι με Covid-19 έχασαν τη ζωή τους (28 το Σάββατο, 66 την Κυριακή και 41 χτες), ενώ σε τέσσερις μέρες έγιναν 514 νέες εισαγωγές στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας.
Ο αριθμός των ασθενών που νοσηλεύονται διασωληνωμένοι είναι 267, εκ των οποίων το 46,07% είναι πλήρως εμβολιασμένοι. Αθροιστικά τις τέσσερις προηγούμενες μέρες πραγματοποιήθηκαν μόλις 200.000 τεστ (δηλαδή τα διαγνωστικά τεστ αφορούσαν καθημερινά κάτω από το 1% του πληθυσμού) και επιβεβαιώθηκαν 17.722 νέα κρούσματα, εκ των οποίων τα 407 αφορούν νέες επαναλοιμώξεις. Ο συνολικός αριθμός των ατόμων που νόσησαν ανέρχεται σε 3.290.895 και των επαναλοιμώξεων σε 121.432.
Κι όπως η κυβέρνηση δεν πήρε κανένα μέτρο για την ενίσχυση των δημόσιων νοσοκομείων, διατηρεί το ρημαδιό και στην ΠΦΥ, τη στιγμή μάλιστα που όλο και περισσότερες έρευνες συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι τα συμπτώματα «long covid» θα αποτελούν μια νέα μακροχρόνια νόσο.
Σύμφωνα με την έρευνα που παρουσίασε το Ευρωπαϊκό Συνέδριο Κλινικής Μικροβιολογίας και Μολυσματικών Ασθενειών (ECCMID) (δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «The Lancet Respiratory Medicine»), μόνο ένας στους τέσσερις ασθενείς με Covid-19 ανάρρωσε πλήρως ένα χρόνο αφότου νοσηλεύθηκε.
Η έρευνα αφορά δείγμα 2.300 ενήλικων ασθενών που νοσηλεύθηκαν σε 39 βρετανικά νοσοκομεία το διάστημα 7 Μάρτη 2020 - 18 Απρίλη 2021 και εξετάστηκε η ανάρρωσή τους πέντε και δώδεκα μήνες μετά το εξιτήριο από το νοσοκομείο.
Μόνο το 26% από αυτούς ανέφερε ότι είχε αναρρώσει πλήρως πέντε μήνες μετά τη νοσηλεία του, με το ποσοστό αυτό να αυξάνεται λίγο, στο 28,9%, δώδεκα μήνες μετά τη νοσηλεία.
Οι γυναίκες είναι κατά 33% λιγότερο πιθανό να έχουν αναρρώσει πλήρως σε σχέση με τους άνδρες, ενώ οι υπέρβαροι έχουν τις μισές πιθανότητες σε σχέση με τους ασθενείς με κανονικό βάρος. Παράλληλα όσοι χρειάστηκαν αναπνευστήρα στη διάρκεια της νοσηλείας τους είναι 58% λιγότερο πιθανό να έχουν αναρρώσει πλήρως.
Μεταξύ των πιο συχνών συμπτωμάτων της μακροχρόνιας Covid που ανέφεραν οι ασθενείς ήταν η κόπωση, οι μυικοί πόνοι, διαταραχές ύπνου, αναπνευστικές δυσκολίες και η μείωση της σωματικής δραστηριότητας.
Να σημειωθεί ότι σε διαφορετικές μελέτες εκτιμάται ότι τρεις στους τέσσερις ασθενείς που χρειάστηκε να νοσηλευθούν λόγω της Covid-19 εμφανίζουν τουλάχιστον ένα σύμπτωμα που επιμένει έξι μήνες μετά την οξεία φάση της νόσου, με συχνότερο την κόπωση. Οσο για τα παιδιά, το σύνδρομο «long covid» παρατηρείται στο 15% στις ηλικίες 12 έως 16 ετών.
Θα μπορούσαν ο Μπάιντεν, η φον ντερ Λάιεν και λοιποί Ευρωατλαντικοί να αποτελούν... το πρότυπο του κινήματος ειρήνης; Αν πιστέψουμε τα όσα ακούστηκαν στην πρόσφατη ημερίδα περί του «νέου αντιπολεμικού κινήματος για την ειρήνη» με τη συμμετοχή διαφόρων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων - τις ομιλίες των οποίων δημοσίευε η «Αυγή» το περασμένο Σαββατοκύριακο - όχι μόνο μπορούν, αλλά τα σχέδιά τους πρέπει να είναι... ο κορμός του «νέου», «αντιπολεμικού» κινήματος.
Θα «ζήλευαν» άλλωστε όλοι αυτοί τοποθετήσεις που ακούστηκαν, όπως περί της «φύσης του πολέμου στον οποίο αντιμέτωποι είναι ο αυταρχικός και ο φιλελεύθερος καπιταλισμός» ή για το πώς «ο μεγαλύτερος εχθρός της ειρήνης (...) είναι ο εθνικιστικός ιμπεριαλισμός του Πούτιν», που όπως και η Κίνα έχει αποφασίσει «να διαλύσει την παγκοσμιοποίηση» και ως εκ τούτου «ένα παγκόσμιο κίνημα ειρήνης (...) πρέπει να έχει πρώτιστο αντικείμενο την αντίσταση σε αυτό το ρωσικό ηγεμονικό αφήγημα», στηρίζοντας μάλιστα «τις ρωσικές δυνάμεις που προσπαθούν να απαλλαγούν από το καθεστώς Πούτιν».
Τύφλα να 'χουν ο Μπάιντεν κι ο Πάιατ, μαζί και τα «αφηγήματα» περί... μάχης για τη δημοκρατία, από την Ουκρανία ως τη Νότια Κινεζική Θάλασσα, περί «σύγκρουσης δύο κόσμων», μεταξύ «αυταρχισμού και δημοκρατίας», «φιλελευθερισμού και ολοκληρωτισμού» και όλα τα υπόλοιπα.
Από αυτήν την άποψη άλλωστε τίποτα το νέο δεν έφερε και η εν λόγω ημερίδα: Από την πρώτη στιγμή της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να κρύψει τις αιτίες του ιμπεριαλιστικού πολέμου, την πάλη των καπιταλιστών για το μοίρασμα αγορών, πλουτοπαραγωγικών πηγών, δρόμων μεταφοράς Ενέργειας, «σφαιρών επιρροής». Να αφαιρέσει δηλαδή ακριβώς την πιο κρίσιμη «πυξίδα» για τον λαό, για το πού πρέπει να κατευθυνθεί η λαϊκή πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ακριβώς ώστε με ευκολία να μπορεί να ρυμουλκήσει κάτω από δήθεν «φιλειρηνική» σημαία λαϊκές δυνάμεις στην πολιτική της εμπλοκής στα ευρωατλαντικά σχέδια.
Πάνω σε αυτήν τη βάση και το «αντιπολεμικό κίνημα» αλά ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσε παρά να αναπαράγει όλα τα προσχήματα και τις κάλπικες διαχωριστικές γραμμές που επιστρατεύουν η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα, ζητώντας από τον λαό να διαλέξει το στρατόπεδο των «δημοκρατικών» και «φιλελεύθερων» ληστών.
Παλιά τους τέχνη κόσκινο άλλωστε, όπως θύμιζε και ένας από τους ομιλητές που ζητούσε «αναστοχασμό» του αντιπολεμικού κινήματος, για τη στάση του π.χ. στην επέμβαση κατά της Γιουγκοσλαβίας όταν λέει ότι ήταν «παλλαϊκά αντιΝΑΤΟικό» αντί να καταδικάζει και τα «εγκλήματα των Σέρβων». Βέβαια, δεν χρειάζεται κανένας ιδιαίτερος «αναστοχασμός» για τους ίδιους, αφού και τότε, όπως και στους πολέμους στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ κ.α., οι πρόδρομοι του ΣΥΡΙΖΑ τα ίδια έλεγαν, αναπαράγοντας με «αριστερό» και «φιλειρηνικό» φερετζέ τα αμερικανοΝΑΤΟικά προσχήματα τα οποία επιστρατεύονταν για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.
Κι αν οι «ομοιότητες» κάθε άλλο παρά συμπτωματικές είναι σε ό,τι αφορά τα προσχήματα, ακόμα περισσότερο αποκαλυπτικοί είναι οι ίδιοι οι στόχοι του «φιλειρηνικού» αυτού «κινήματος», όπως αποτυπώθηκαν σε μια σειρά από τοποθετήσεις που στάθηκαν στο «επείγον» του «συνολικού ανασχεδιασμού της ενεργειακής μας πολιτικής», με «βαθυστόχαστες» αναλύσεις για το πώς «όσο περισσότερο εξαρτόμαστε από τα ορυκτά καύσιμα και γυρνάμε την πλάτη μας στις ΑΠΕ, τόσο περισσότερο πόλεμοι για τη διαχείριση φυσικών πόρων θα γίνονται»...
«Κίνημα» ειρήνης δηλαδή στην υπηρεσία της αστικής στρατηγικής για το «πράσινο New Deal», που όχι μόνο δεν αφαιρεί το έδαφος για τους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών, αλλά αντίθετα τους φουντώνει παραπέρα, όπως και την άλλη τους όψη, την ενεργειακή φτώχεια για τους λαούς. Πραγματικά κι εδώ τίποτα δεν έχει να ζηλέψει ο ΣΥΡΙΖΑ από όσα κάνει η κυβέρνηση, από κοινού με την Κομισιόν, τις ΗΠΑ κ.ά. για να «τρέξουν» τα σχέδια «ενεργειακής απεξάρτησης» από το ρωσικό αέριο, όπως και οι σχεδιασμοί της «πράσινης μετάβασης», με τον βαρύ λογαριασμό τους να στέλνεται στους λαούς.
Δεν πρόκειται όμως και για τον μόνο στόχο του εν λόγω «κινήματος» που κουμπώνει με τα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια στην περιοχή αφού, όπως χαρακτηριστικά έλεγε ένας από τους ομιλητές, μια τέτοια πρωτοβουλία «δεν μπορεί να μην ασχοληθεί με τα ανοιχτά ζητήματα των εξωτερικών σχέσεων της χώρας μας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο», υποστηρίζοντας «διπλωματικές πρωτοβουλίες επίλυσης των προβλημάτων μας με την Τουρκία με πνεύμα εποικοδομητικό. Να συγκρουστούμε με ιδεοληψίες και στερεότυπα υπηρετώντας τον ορθολογισμό και την υπεράσπιση της ειρήνης».
Οι στόχοι της ΝΑΤΟικής «συνοχής» και των σχεδίων συνεκμετάλλευσης της Ενέργειας στην περιοχή, που περνάει και μέσα από τις επικίνδυνες «διευθετήσεις» ανάμεσα στις αστικές τάξεις Ελλάδας και Τουρκίας, παρουσιάζονται έτσι με τον «μανδύα» της... υπεράσπισης της ειρήνης και του «ορθολογισμού». Προσπαθώντας ανάμεσα στα άλλα να κρύψουν ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι η συνέχιση της ιμπεριαλιστικής «ειρήνης», του... «ορθολογισμού» και των «συμφωνιών κυρίων» για τη μοιρασιά της καπιταλιστικής λείας.
Το «έργο» άλλωστε το έχει ξαναπαίξει ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν ως κυβέρνηση παρουσίαζε ως... συμβολή στο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα την υπερψήφιση της ευρωατλαντικής Συμφωνίας των Πρεσπών, για την ένταξη της γείτονος στο ΝΑΤΟ και για να «τρέξουν» τα επικίνδυνα ευρωατλαντικά σχέδια στην περιοχή, που, όπως έλεγε τότε, θα έφερναν... σταθερότητα και ασφάλεια.
Τέτοια έχει να περιμένει ο λαός από τις «φιλειρηνικές» διακηρύξεις και τα δήθεν κινήματα ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ. Ακριβώς απέναντι πρέπει να βρεθεί ο λαός μας: Τα φιλειρηνικά αισθήματα να γίνουν δύναμη αγώνα, απέναντι στην πολιτική της εμπλοκής στους αμερικανοΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς που υπηρετούν η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα, για να κλείσουν οι αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις, να γυρίσουν τα στρατεύματα από αποστολές εκτός συνόρων. Για να ανοίξει ο ελπιδοφόρος δρόμος της αποδέσμευσης από όλες τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, ΝΑΤΟ και ΕΕ, με τον λαό να έχει στα χέρια του τα κλειδιά της εξουσίας και της οικονομίας.