Από τη συνάντηση στην έδρα της ΚΕ του ΚΚΕ |
Η Ομοσπονδία ζήτησε από το ΚΚΕ να στηρίξει το αίτημα για τη σύσταση αυτοτελούς υπουργείου Πολιτισμού, το οποίο έχει ενσωματωθεί ως Γενική Γραμματεία Πολιτισμού στο πλαίσιο του υπουργείου Παιδείας - Θρησκευμάτων - Πολιτισμού - Αθλητισμού. Σημείωσε, επίσης, την αναγκαιότητα πρόσληψης εργαζομένων για τη φύλαξη των αρχαιολογικών χώρων, αφού σήμερα η φύλαξη απαιτεί 3.500 εργαζόμενους, ενώ υπάρχουν μόνο 1.800, καθώς και το αίτημα να παραμείνει το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων - Απαλλοτριώσεων (ΤΑΠΑ) ως ΝΠΔΔ.
Η Αλέκα Παπαρήγα υπογράμμισε πως το ΚΚΕ δεν είναι αντίθετο στη σύσταση αυτοτελούς ΥΠΠΟ εστιάζοντας στο ζήτημα της πολιτικής που θα έχει αυτό το υπουργείο, πολιτική που και στον ιδιαίτερο τομέα του Πολιτισμού, λειτούργησε υπέρ των καπιταλιστών επιχειρηματιών και της εμπορευματοποίησης. Δήλωσε την αντίθεση του ΚΚΕ στις αλλαγές που συντελούνται στον προσανατολισμό του ΥΠΠΟ μέσω των νέων οργανογραμμάτων, στη νέα εκχώρηση αρμοδιοτήτων του ΥΠΠΟ στην κερδοφορία του αδηφάγου μεγάλου κεφαλαίου, στη μετατροπή του πολιτισμού σε ακριβό εμπόρευμα.
Η ΓΓ της ΚΕ δήλωσε ότι το ΚΚΕ είναι αντίθετο στις διαθεσιμότητες και τις απολύσεις των εργαζομένων, στηρίζει το αίτημα για προσλήψεις εργαζομένων με μόνιμη και σταθερή δουλειά και σε καμιά περίπτωση προσλήψεις μέσα από τα δουλεμπορικά γραφεία των «ΜΚΟ». Δήλωσε, τέλος, ότι στηρίζει το αίτημα να παραμείνει το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων ως ΝΠΔΔ.
Με την παράσταση «Ο Μαρξ και τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα των μικροαστών» που παρουσιάστηκε τη Δευτέρα στην Αίθουσα Συνεδρίων της ΚΕ του ΚΚΕ συνεχίστηκε ο β' κύκλος εκδηλώσεων για τον Μπρεχτ
Στιγμιότυπο από την παράσταση |
Η όπερα αποτελεί μουσικό θεατρικό είδος, είναι μουσική σύνθεση που περιλαμβάνει συγχρόνως και σκηνική δράση. Οι διάλογοι των ηθοποιών της όπερας αποδίδονται με τη μορφή τραγουδιού ενώ η θεατρική παράσταση εκτυλίσσεται παρουσία ενός μουσικού συνόλου. Ως είδος θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα μουσικά επιτεύγματα του Δυτικού πολιτισμού και παραμένει ένα από τα πιο δημοφιλή μουσικά είδη. Και εδώ, όπως και στο Μαχαγκόνυ είναι μεν μια όπερα που σατιρίζει όμως τις όπερες. Μπρεχτ και Βάιλ πίστευαν ότι οι όπερες βρίθουν στερεοτυπικών τελετουργιών χάνοντας έτσι το βαθύτερο νόημα και την ουσία τους. Ετσι στη δική τους όπερα πολλά από τα παραδοσιακά οπερατικά θέματα αγγίζουν το γκροτέσκο.
Το έργο αποτελεί κριτική των μικροαστικών ψευδαισθήσεων για κοινωνική άνοδο και βελτίωση της θέσης των λαϊκών στρωμάτων στο καπιταλιστικό σύστημα.
Στην προχθεσινή παράσταση εντυπωσίασε η ευφυής προσθήκη, από την σκηνοθέτρια Ιλια Κοντού, αποσπασμάτων του «Κεφαλαίου», του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου» και αλληλογραφίας των Μαρξ - Ενγκελς, σχετικά με την εκμετάλλευση και εμπορευματοποίηση του ανθρώπου, υποδηλώνοντας την επίδραση του Μαρξ στο έργο του Μπρεχτ. Ετσι ο Μαρξ σε ρόλο σχολιαστή της κοινωνικής πραγματικότητας στην παράσταση εντάχθηκε αρμονικά στη σκηνική πράξη. Ακούστηκαν αποσπάσματα από το «Κεφάλαιο», το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» και την αλληλογραφία των Μαρξ - Ενγκελς, σχετικά με την εκμετάλλευση και εμπορευματοποίηση του ανθρώπου, υποδηλώνοντας την επίδραση του Μαρξ στο έργο του Μπρεχτ. Στην παράσταση πήραν μέρος τριάντα καλλιτέχνες (13μελή ορχήστρα, 5 λυρικοί τραγουδιστές, 12 ηθοποιοί και χορευτές), που με την τέχνη τους υπηρέτησαν με τον καλύτερο τρόπο το σκοπό του έργου και δέχτηκαν το θερμό χειροκρότημα του κοινού.
Στις 2 Μάρτη στην Αίθουσα Συνεδρίων στον Περισσό στις 8.00 μ.μ. η επόμενη παράσταση
Η επόμενη παράσταση του Β' Κύκλου πολιτιστικών εκδηλώσεων «Ο Μπρεχτ στο θέατρο και τη μουσική» ανεβαίνει το Σάββατο 2 Μάρτη στις 8.00 μ.μ. στην Αίθουσα Συνεδρίων στον Περισσό με ελεύθερη είσοδο. Πρόκειται για τη θεατρική παράσταση «Τρόμος και αθλιότητα στο Γ' Ράιχ», από την 24μελή θεατρική ομάδα του ΠΑΜΕ, που κάνει και τα σκηνικά, τα κοστούμια και τη μουσική επιμέλεια. Η σκηνοθετική επιμέλεια και διδασκαλία είναι του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου.
Η παράσταση περιλαμβάνει το σύνολο των 24 ανεξάρτητων σκηνών της ομώνυμης συλλογής του Μπρεχτ. Εχει την ιδιαιτερότητα ότι αποτελεί μια εισαγωγή στην τεχνική του επικού θεάτρου, γιατί είναι κατά κάποιον τρόπο νατουραλιστικό έργο, καθώς βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά της καθημερινής ζωής την περίοδο 1933 - 1938 στη Γερμανία, βασισμένα σε ντοκουμέντα. Ετσι, διευκολύνονται και ο θεατής και οι ηθοποιοί - που στην περίπτωσή μας είναι νέοι εργαζόμενοι, ερασιτέχνες - να κατανοήσουν καλύτερα τις διαφορές μεταξύ αυτού του είδους θεάτρου και του παραδοσιακού αριστοτελικού θεάτρου. Το έργο είναι εξαιρετικά επίκαιρο γιατί αναδεικνύει τον τρόμο που βασίλευε εκείνα τα χρόνια από την άνοδο του φασισμού, αλλά και τις ευθύνες των μικροαστικών στρωμάτων που την ανέχτηκαν.