Το ζήτημα ποιο από τα δύο θα έχει περισσότερες περιφέρειες, είχε και για τους δύο γενικότερη σημασία, από το ποιος θα καθορίζει τις εξελίξεις στο αστικό πολιτικό σύστημα. Βεβαίως, ο λαός με την ψήφο του εκφράστηκε στον πρώτο γύρο. Αυτός καθορίζει την εκλογική του επιλογή και αυτό έχει ήδη κριθεί. Εχει, δηλαδή, διαμορφώσει τον πραγματικό συσχετισμό. Μόνο που το εκλογικό αυτό σύστημα των δύο γύρων έγινε ακριβώς για να εκβιάζουν. Και ο εκβιασμός γίνεται και στο λαό, αλλά και στα υπόλοιπα κόμματα. Τούτη δε τη φορά έγινε με ιδιαίτερη μανία στο ΚΚΕ. Τη βρώμικη προπαγάνδα αστικών εφημερίδων με πρωτεργάτη τα «Νέα» για βρώμικη ταχτική του ΚΚΕ αφού κάνει ανίερες συμμαχίες με τη ΝΔ, ακολούθησαν και άλλες, π.χ. το «Βήμα» - ακόμη και χτες είχε ανάλογες αιχμές περί «αριστεράς - δεξιάς» κόντρα στο ΠΑΣΟΚ και επιδίωξε να σπιλώσει τη συνείδηση των λαϊκών ανθρώπων που ψήφισαν το ΚΚΕ, νομίζοντας πως θα τους εκβιάσει στο δεύτερο γύρο να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ. Στο παιχνίδι μπήκε και η ΝΔ. Οχι μόνο με τη δήλωση Καμένου στην Ικαρία ότι στηρίζει το συνδυασμό του ΚΚΕ, αλλά και με την προπαγάνδα ότι εκπροσωπεί όλους τους λαϊκούς ανθρώπους που ψήφισαν αντιμνημονικά, προσδοκώντας να υφαρπάξει την ψήφο τους. Ετσι τροφοδότησε την άτιμη ταχτική που εκπορεύτηκε από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και εκτέλεσαν τα «ΝΕΑ».
Η αποχή αυξήθηκε ακόμη περισσότερο στο δεύτερο γύρο, όπως και το λευκό και το άκυρο στο σύνολό τους. Τι δείχνει αυτή η τάση;
1. Οτι αυτό που έθεσε το ΚΚΕ για ενιαίο κριτήριο και στους δύο γύρους είχε επίδραση στο λαό. Ούτε η τούμπα του ΠΑΣΟΚ που από βαθιά πολιτικές εκλογές, γιατί υπάρχει κίνδυνος αποσταθεροποίησης, χρεοκοπίας τις μετέτρεψε σε αυτοδιοικητικές, ώστε να αυξηθούν οι ψήφοι του ΠΑΣΟΚ έπιασε, ούτε η δήθεν «αντιμνημονιακή» ταχτική της ΝΔ εκφράστηκε σε αύξηση των ψήφων της. Χτες, όλως παραδόξως τα κανάλια μόνο ποσοστά έδειχναν.
2. Η αποχή αυξήθηκε σε εκλογική διαδικασία αναμέτρησης αποκλειστικά μεταξύ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, για το ποιος θα επιβάλλει την αντιλαϊκή πολιτική. Αυτό επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά την αποστροφή λαϊκών δυνάμεων στην αστική πολιτική και όχι γενικά στην πολιτική. Εχουν εμπειρία εφαρμογής πολιτικής από κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Επιβεβαιώνεται η εκτίμηση της ΚΕ του ΚΚΕ ότι ένα μεγάλο μέρος αποχής εκφράζει λαϊκή δυσαρέσκεια και καταδίκη τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ, έχει σχετικά μεγαλύτερο πολιτικό βάθος σε σύγκριση με το αντίστοιχο φαινόμενο των ευρωεκλογών. Εκφράζει θετικές διεργασίες, που ακόμα δεν έχουν ολοκληρωθεί, για απεγκλωβισμό από τα αστικά κόμματα και τη λογική της διαχείρισης της κρίσης του συστήματος. Η αποχή αντανακλά επίσης σε σημαντικό βαθμό καταδίκη και απέχθεια απέναντι στα φοβικά και εκβιαστικά διλήμματα που εξαπέλυσε η κυβέρνηση το τελευταίο διάστημα.
3. Τα διλήμματα αυτά δεν πέρασαν και αυτό είναι ενθαρρυντικό αφού αποτελεί αρχή διεργασιών χειραφέτησης από την αστική πολιτική. Ανεξάρτητα αν εκφράζονται ή όχι συνειδητά με την πολιτική αντεπίθεσης, ρήξης, σε επιλογή ολοκληρωτικά του άλλου δρόμου ανάπτυξης.
Βεβαίως, όσο και αν διαψεύδεται από την κυβέρνηση η επαναδιαπραγμάτευση αποπληρωμής του χρέους (είναι λίγο διαφορετικό η επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, αν όντως είναι αλήθεια), εντούτοις πληθαίνουν οι αναλύσεις που θέλουν να τεκμηριώσουν ότι είναι αναπόφευκτο. Μάλιστα, υπάρχουν και φωνές που λένε ότι θα ανακουφίσει με μια έννοια την όποια κυβέρνηση, αφού στα κρατικά ταμεία θα υπάρχει χρήμα για την ανάπτυξη! Δηλαδή, για να δοθεί στο κεφάλαιο. Βεβαίως, στο δίλημμα αναδιαπραγμάτευση ή όχι του χρέους, είναι αποπροσανατολιστικό για το λαό, αφού είτε έτσι είτε αλλιώς πάλι ο λαός θα το πληρώσει. Επομένως, εδώ πρόκειται για συζήτηση του τρόπου και του χρόνου που θα πληρώσει ο λαός. Γιατί, και στη μία και στην άλλη περίπτωση, θα διασφαλιστούν τα συμφέροντα των δανειστών (είναι οι ισχυροί τραπεζικοί όμιλοι) και σε επίπεδο ευρωενωσιακό και σε ελληνικό. Οσοι κάνουν αυτή την εκτίμηση θεωρούν δεδομένο ότι ο λαός θα πληρώσει τα βάρη της κρίσης και του χρέους και το μεγάλο κεφάλαιο όχι απλά δε θα βάλει το χέρι στην τσέπη, αλλά θα εισπράξει νέο πακτωλό κρατικής χρηματοδότησης. Τώρα, σε σχέση με το πώς θα πληρώσει ο λαός, πάλι είναι δεδομένες ορισμένες βασικές κατευθύνσεις, είτε έχουμε επαναδιαπραγμάτευση είτε όχι - το πιθανότερο είναι ότι θα έχουμε επαναδιαπραγμάτευση - γιατί δεν εξαρτάται από το ακριβές ύψος του ελλείμματος και του χρέους. Αλλωστε, η ΕΕ στην τελευταία Σύνοδο και με τη συμφωνία του πρωθυπουργού αποφάσισε τη διαδικασία της ελεγχόμενης πτώχευσης και το μνημόνιο διαρκείας. Το δίλημμα λοιπόν ήταν και είναι: 'Η θα χρεοκοπήσει ο λαός ή η πλουτοκρατία.