****
Αλίμονο, υπάρχει και πολιτικός πολιτισμός...
****
Αλλωστε, τι έχουν να μοιράσουν;;;
****
Εκτός από την καρέκλα της εξουσίας που πάει σχεδόν μία σου και μία μου και είναι ευχαριστημένοι τόσο οι μεν όσο και οι δε...
****
Πιο ευχαριστημένοι είναι όμως και οι άλλοι (οι του κεφαλαίου), που κατά περίπτωση και συγκυρία διαλέγουν πότε τους μεν και πότε τους δε...
***
Χώρια που από το πολύ φαίνεσθαι ξεχνάει ο τηλέπαθος (ο μη ξυπνητός) το είναι...
****
Δηλαδή, ξεχνάει την πραγματικότητα της ζωής του και της εμπειρίας του...
****
Νέα πρόσωπα, έμπειρα, και με πολύ «άρωμα γυναίκας», είπαν στις TV...
****
Νέα ή παλιά τα πρόσωπα, γυναίκες ή άντρες στα υπουργεία, αυτό που έχει σημασία για τον τηλέπαθο είναι για ποιον δουλεύουν αυτά τα πρόσωπα...
****
Προβόπουλος (Τράπεζα της Ελλάδας): Να εκμεταλλευθεί την ευρεία υποστήριξη που έλαβε η νέα κυβέρνηση ώστε να διευκολύνει σημαντικά την υλοποίηση των απαιτούμενων μεταρρυθμίσεων...
****
Σωστό από την πλευρά του αφού οι «απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις» είναι όλα αυτά που απαιτεί η πλουτοκρατία για να φορτώσει την κρίση στους τηλέπαθους και να αυξήσει την κερδοφορία της...
****
Ακου εκεί πολιτικός πολιτισμός...
Οι εκπλήξεις μου προέρχονται από τις οπτικο-ακουστικές μου εμπειρίες, που έρχομαι σ' επαφή μαζί τους διά μέσου των τεχνών.
Ωστόσο, πριν από μερικές εβδομάδες, ενώ διέσχιζα για πολλοστή φορά μικρές ή μεγαλύτερες πόλεις της γειτονικής Πολιτείας της Νέας Ιρσέης (New Jersey - Νιου Τζέρσι), απολαμβάνοντας, ακόμα και μέσα από το λεωφορείο, τα ψηλά δέντρα, τα πάρκα, τους κήπους των οικιών και αξιοθαύμαστης αρχιτεκτονικής κτίρια, αναρωτιόμουν για μια ακόμα φορά, αδικαιολόγητα ανοήτως, πώς παράχθηκε όλος αυτός ο πλούτος.
Ηξερα, μέχρι κάποιου βαθμού, την απάντηση.
Η έκπληξη ήρθε από ένα τεράστιο πανό, αναρτημένο στην πρόσοψη μιας τεράστιας βίλας, σε ύψος και πλάτος που δεν την έβλεπα για πρώτη φορά, που με μεγάλα γράμματα δήλωνε: ΔΕ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΟΜΠΑΜΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ.
Αυτή η βίλα, και άλλες πολλές παρόμοιες που επίσης είχαν υψώσει διάφορες πινακίδες με παραπλήσια συνθήματα, μου θύμιζε ένα κείμενο, αποτέλεσμα μιας έρευνας, που είχα διαβάσει είκοσι χρόνια πριν.
Εγραφε ότι στα τετραγωνικά μέτρα μιας συνηθισμένης κατοικίας, μιας κανονικής οικογένειας, δηλαδή συναποτελούμενης από γονείς και δυο παιδιά, στην Πολιτεία της Φλώριδας - ισόγειο, ανώγειο, υπόγειο, πισίνα, δυο γκαράζ, περίβολος που την περικλείει, αντιστοιχούσε ως κατοικήσιμος χώρος σε πέντε χιλιάδες (5.000) κατοίκους στην Ινδία.
Οι σκέψεις μου έτρεχαν μαζί με τους τροχούς του λεωφορείου ώσπου έφτασα στον προορισμό μου, μια επίσκεψη σε φιλική οικογένεια.
Περάσαμε μια όμορφη μέρα, τρώγοντας, πίνοντας, συζητώντας και κάνοντας μικρούς περιπάτους με το σκύλο, και μετά τη δύση του ήλιου πήρα το λεωφορείο με αντίθετη κατεύθυνση.
Το σκοτάδι έπεφτε συγχρονισμένο με τα μίλια που έτρεχε το λεωφορείο.
Μόλις που πρόλαβα να δω μια ομάδα ανθρώπων, που ο καθένας κρατούσε και από ένα χαρτόνι ή ένα πιο περίτεχνο πλακάτ στερεωμένο σ' ένα μικρό κοντάρι με συνθήματα: ΟΜΠΑΜΑ - ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ. Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ. Πήρα μια βαθιά ανάσα.