Τα κομματικά - παραταξιακά παιχνίδια στις φοιτητικές εκλογές δεν είναι καινούριο φαινόμενο. Είναι φαινόμενο δεκαετιών, αυτών των δεκαετιών που κυριαρχούν στους συλλόγους η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ και συνεπικουρούνται άλλοτε από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ κι άλλοτε από το ΣΥΡΙΖΑ, στον εκφυλισμό των συλλόγων. Αυτά τα παιχνίδια και ο εκφυλισμός που έχουν φέρει, έχει οδηγήσει μεγάλη μάζα φοιτητών εκτός κινήματος. Αυτήν την κατάσταση την έχουν καταγγείλει και έμπρακτα προσπαθούν να την αλλάξουν οι δυνάμεις του ΜΑΣ, βάζοντας τους ίδιους τους φοιτητές στη μάχη, καλώντας τους να πάρουν την υπόθεση των συλλόγων τους στα δικά τους χέρια.
Παρά τη γνωστή κατάσταση στο φοιτητικό κίνημα, όμως, προκαλούν έντονα ερωτηματικά οι διοχετευμένες πληροφορίες για προβοκάτσιες και διάλυση των εκλογών, δυο μόλις μέρες πριν ανοίξουν οι κάλπες. Ποιον εξυπηρετούν, σε ποιον δίνουν γραμμή, τι θέλουν να προλάβουν ή μάλλον... τι θέλουν να οργανώσουν;
Το σίγουρο είναι ότι όλη αυτή η σαπίλα είναι μίλια μακριά από τα συμφέροντα των φοιτητών.
Με πρόσχημα τη λήξη της μετενέργειας των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας στις 14 Μάη, υπουργείο Απασχόλησης και εργοδοτικοί φορείς, η κρατική τηλεόραση, άλλα αστικά ΜΜΕ έχουν επιδοθεί σε μια άνευ προηγουμένου τρομοκράτηση των εργαζομένων. Στην ίδια λογική και ο φορέας των μεγάλων σούπερ μάρκετ (ΣΕΛΠΕ) που κατήγγειλε τη σύμβαση και μαζί με τις συνδικαλιστικές δυνάμεις του συμβιβασμού στήνουν διαπραγμάτευση για να πετσοκόψουν τους εργαζόμενους του κλάδου.
Οπως από την αρχή της κρίσης επιχειρούν να εκβιάσουν, να τρομοκρατήσουν, να σπείρουν την απογοήτευση. Λογαριάζουν όμως χωρίς ...τους εργαζόμενους. Οι εργαζόμενοι όσο και αν εκβιάζονται δε θα σκύψουν το κεφάλι. Δε θα δεχτούν να δουλεύουν σκλάβοι στα εργοστάσια, στις επιχειρήσεις και στα μεγάλα καταστήματα των κεφαλαιοκρατών και να γυρίζουν με άδεια χέρια στο σπίτι τους. Οσο και αν λυσσάνε τα αφεντικά και τα τσιράκια τους, οι εργάτες δε θα γονατίσουν. Το παράδειγμα αυτό δείχνει η υπογραφή κλαδικής συλλογικής σύμβασης στα Ποτά. Το δείχνουν σήμερα και χιλιάδες εργάτες στο Δέρμα και στην Κλωστοϋφαντουργία, στον Τύπο και στο Χαρτί, στο Γάλα και στα Τρόφιμα που κατεβαίνουν σε απεργιακή κινητοποίηση για τις κλαδικές Συμβάσεις. Το δρόμο αυτό θα ακολουθήσουν ακόμα περισσότεροι εργάτες αύριο. Ολα κρίνονται από το συσχετισμό δύναμης, από τους ταξικούς αγώνες. Και σε αυτό το μετερίζι, εκεί που στην πράξη κρίνεται το δίκιο του εργάτη, θα στραπατσαριστούν όλοι οι αντεργατικοί νόμοι του κεφαλαίου. Σ' αυτό το μετερίζι οι ταξικές δυνάμεις, το ΠΑΜΕ, έχει ταχθεί αδιαπραγμάτευτα.
Μόνο που μετράνε αποκλειστικά και μόνο το κόστος που τους ενδιαφέρει. Το πόσα θα χάσουν ή θα κερδίσουν οι τράπεζες και οι πολυεθνικές. Γιατί αυτό μόνον τους απασχολεί.
Το πόσο κοστίζουν οι επιλογές και οι πολιτικές τους στους λαούς της Ευρώπης και ιδιαιτέρως στον ελληνικό λαό ούτε καν τους ενδιαφέρει. Οχι απλά δεν το αναφέρουν μα ούτε μπαίνουν στον κόπο να το υπολογίσουν.
Φυσικά, κάνουν μια ...εξαίρεση για τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων. Οχι, φυσικά, γιατί τους αγχώνει το ύψος των συντάξεων ή των παροχών Υγείας. Απλά είναι μία ...καλή πηγή κεφαλαίων. Κατευθείαν από την τσέπη του εργαζόμενου στα «επενδυτικά προϊόντα» τους.
ΠΟΛΛΑ ΑΡΘΡΑ στον Τύπο τις τελευταίες μέρες που ...κατηγορούν τον ελληνικό λαό ότι δεν αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα. Θέλει, λέει, ένα καλύτερο επίπεδο ζωής, αλλά αδυνατεί να κατανοήσει πως αυτό δεν είναι εφικτό. Δεν βγαίνουν τα νούμερα, βρε παιδί μου.
Είναι, ίσως, αλήθεια ότι στο ...δικό τους σύστημα, το να ζήσουν οι εργαζόμενοι καλύτερα και ανάλογα με τις ανάγκες τους δεν είναι συμβατό. Ακριβώς γιατί το σύστημα βασίζεται στην εκμετάλλευσή τους για να βγάζουν κέρδη.
Ομως, όλοι αυτοί οι τόσο «λογικοί», «συνετοί», «τεκμηριωμένοι» και «ρεαλιστές» αρθρογράφοι ξεχνάνε μια μικρή λεπτομέρεια: Πως είναι οι λαοί που παράγουν όλο τον πλούτο και όταν αποφασίσουν να τον διεκδικήσουν, την ίδια ακριβώς στιγμή η ...πραγματικότητα μεταβάλλεται. Και μάλιστα για τα καλά.