«Φοβόσαστε τη στοχοποίηση;» ρώτησαν την ΓΓ της ΚΕ οι δημοσιογράφοι. «Εμείς σαν Κόμμα δεν τη φοβόμαστε. Εκείνο που φοβόμαστε και μας απασχολεί σαν Κόμμα είναι να γινόμαστε καλύτεροι και αποτελεσματικότεροι στη δουλιά μας. Τι να φοβηθούμε; Τον αντίπαλο;».
Μπροστά σε δίλημμα βρέθηκαν τα μέλη κι οι οπαδοί του ΣΥΝ, που συμμετείχαν στην Ολομέλεια του «Αυτόνομου Κινήματος για το Δήμο Τρικκαίων», (παράταξη του ΣΥΝ που πήρε μέρος στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές), καθότι θα έπρεπε ν' αποφασίσουν αν θα δηλώσουν την υποστήριξή τους στον «επίσημο», ή στον «ανεπίσημο» υποψήφιο του ΠΑΣΟΚ... Το δίλημμα ήταν «μεγάλο», καθώς οι «υποχρεώσεις» τους είναι και προς τη μια και προς την άλλη κατεύθυνση. Στον «επίσημο» υποψήφιο ο ΣΥΝ χρωστάει στήριξη, αφού το ΠΑΣΟΚ στηρίζει τον δικό του υποψήφιο για τη Νομαρχία Τρικάλων, μετά την «άνωθεν» συμφωνία που υπήρξε μεταξύ των δυο κομμάτων. Ομως, οι συμμετέχοντες στην Ολομέλεια ένιωθαν υποχρέωση και προς τον «ανεπίσημο» υποψήφιο, ο οποίος προέρχεται από το χώρο τους και παλιότερα ήταν μαζί τους - τώρα, «το παίζει ανεξάρτητος» - και εκτός από στελέχη του ΠΑΣΟΚ στο συνδυασμό του μετέχουν και στελέχη του ΣΥΝ.
Κι επειδή η απόφασή τους ήταν δύσκολη, τελικά βρήκαν «τη μέση λύση»: Ανακοίνωσαν ότι προτείνουν στους ψηφοφόρους να ψηφίσουν «κατά συνείδηση» για το Δήμο Τρικκαίων (καλά, για ασυνείδητους τους έχουν;) και σε άλλους δήμους να στηρίξουν τους υποψήφιους του ΠΑΣΟΚ. Ε, ρε, βάσανα που έχει ο ΣΥΝ με τις υποχρεώσεις του προς το ΠΑΣΟΚ...
Και νέα ανοίγματα, ΛΑΟ(Σ)πρόσεκτα, πάνω απ' όλα, φαίνεται πως κάνει ο υποψήφιος δήμαρχος Αθήνας Νικήτας Κακλαμάνης. Την περασμένη Δευτέρα, στη διάρκεια γεύματος που παρέθεσε ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ στη Θεσσαλονίκη, προς τους υποψήφιους νομάρχες του κόμματός του, όπου έδωσε και τις κατευθυντήριες γραμμές για τις εκλογές του Οκτώβρη, φέρεται να παραβρέθηκε και ο Αθανάσιος Μυλωνόπουλος, εκδότης - διευθυντής της «Α1» - και όπως παρουσιάστηκε από το ΛΑΟΣ υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος στο συνδυασμό του Νικήτα Κακλαμάνη. Τι έγινε; Προέκυψε συμφωνία για την πόλη της ζωής τους;
«Μήπως σας κατηγορήσουν σαν ΚΚΕ ότι υποκινείτε όλη αυτή την αντίδραση στη νεολαία;», ρώτησαν στον «ΑΛΦΑ RADIO» την ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.
Και η απάντηση: «Εμείς χαιρόμαστε που στη μάχη είναι όλοι οι φοιτητές και δεν είναι οι Κνίτες μόνο και οι φίλοι τους. Γιατί αυτό δε θα ήταν ένα πραγματικά φοιτητικό κίνημα. Αυτό που μας ευχαριστεί είναι ότι τα προηγούμενα χρόνια γίνονταν αρκετές δραστηριότητες στα Πανεπιστήμια, που δυστυχώς δεν είχαν μαζικότητα, σήμερα πήραν μαζικότητα. Αν εμείς συμβάλαμε, με τη δουλιά που κάναμε πριν 2 χρόνια, αυτό είναι καλό, αλλά το κίνημα αυτό ανήκει σε όλους τους φοιτητές».
Μια φράση, που μοιάζει τόσο αστεία όσο και οι επιθυμίες του Γ. Γιακουμάτου (βασικό «παραθυράτο» κυβερνητικό στέλεχος με τις γνωστές γελοίες τοποθετήσεις επί παντός του επιστητού) να δει «το Χάρβαρντ στα Λιόσια» και το «Γιέιλ στα Πετράλωνα»!
Αν καταλάβαμε καλά, θέλουν να μας πείσουν ότι σε μία περίοδο που ακόμα και οι βασικότεροι κρατικοί τομείς (Υγεία, δημόσια έργα κλπ.) μετατρέπονται σε κερδοσκοπικούς, τα σχεδιαζόμενα ιδιωτικά πανεπιστήμια δε θα έχουν κερδοσκοπικό χαρακτήρα.
Πόσο, δε, μάλλον, όταν εδώ και αρκετό καιρό τα ίδια τα κρατικά πανεπιστήμια (κραυγαλέο παράδειγμα το Πανεπιστήμιο Πειραιά) μετατρέπονται σε «παραρτήματα» επιχειρηματικών δραστηριοτήτων ή, ακόμη χειρότερα, σε χώρους έρευνας για στρατιωτικούς - ΝΑΤΟικούς σκοπούς.
Εάν πιστεύουν πως απευθύνονται σε ανόητους, είναι δικαίωμά τους. Ομως, ας μην απορούν, όταν οι φοιτητές και ο κόσμος βλέπουν μόνο ένα πεδίο «διαλόγου» με τους κυβερνώντες: Τις διαδηλώσεις και τις κινητοποιήσεις.
ΑΝΗΣΥΧΕΙ ΤΟ «ΒΗΜΑ» - όπως διαβάζουμε - για τις διαφορές που παρατηρούνται στις «επενδυτικές πολιτικές» των ασφαλιστικών ταμείων, αφού παρουσιάζονται Ταμεία με πολλές μετοχές και άλλα με λίγες.
Αν συνδυάσουμε αυτήν τη συζήτηση που κάποιοι «ανοίγουν» με τις εκφρασμένες προθέσεις της κυβέρνησης για την ύπαρξη εταιρίας συμβούλων, απροσδιόριστου χαρακτήρα, για τις επενδύσεις των Ταμείων, πού, άραγε, να καταλήξουμε;
Το σίγουρο είναι πως τα χρήματα των ασφαλισμένων αποτελούν «πόθο» πολλών παραγόντων, κυβερνητικών και μη. Των ίδιων που ξεχνούν σε ποιους ανήκουν τα χρήματα και το ποιοι έχουν πραγματικά δικαιώματα στη διαχείρισή τους.