...Σύμφωνα με αυτό (σ.σ. το σχέδιο που συζήτησαν) το Κοσσυφοπέδιο πρέπει να ανεξαρτητοποιηθεί έως το 2005 και η ΠΓΔΜ να ομοσπονδιοποιηθεί έως το 2007. Στη διάρκεια αυτών των χρόνων πρέπει να προκληθούν ταραχές στο βορειοδυτικό τμήμα της ελληνικής επικράτειας, με στόχο την προσάρτησή του στην "Ενωση". Το όλο σχέδιο θα πρέπει να υλοποιηθεί έως το 2010».
Θα θυμάστε, μάλλον, ότι η αφορμή για τα όσα γίνονται σήμερα στο ΠΑΣΟΚ δόθηκε με την κόντρα Κουρή - Αθανασούλη, σχετικά με το τηλεοπτικό κανάλι «ΑΛΤΕΡ» και τις κατοπινές, αλλεπάλληλες αποκαλύψεις από τις στήλες της «Αυριανής». Ε, λοιπόν, το τηλεοπτικό «μέτωπο» φαίνεται πως έκλεισε, τουλάχιστον για την ώρα. Σύμφωνα με τις προχθεσινές αποφάσεις των μετόχων του καναλιού και κατόπιν πολυήμερων διαπραγματεύσεων, το 53% του σταθμού ανήκει πλέον στον Γ. Κουρή. Απομένει τώρα, η πώληση του «EXTRA» -ιδιοκτησίας Κουρή κι αυτό- μια και τυπικά δεν επιτρέπεται η κατοχή δυο τηλεοπτικών σταθμών. Πώληση, η οποία αναμένεται εντός των ημερών.
Οπως βλέπετε, η πορεία ανασχηματισμού της κυβέρνησης και των καθοδηγητικών οργάνων του ΠΑΣΟΚ συμπορεύεται με την «αναμόρφωση» και του τηλεοπτικού τοπίου.
Η διεύρυνση του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων είναι το θέμα σημερινών συσκέψεων των υπουργών Οικονομίας και Εργασίας με εκπροσώπους της ΓΣΕΕ και των εμπόρων. Οι κυβερνώντες ισχυρίζονται ότι η διεύρυνση αυτή θα ενισχύσει την αγοραστική κίνηση και θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας. Προφανώς, είναι οι μόνοι σ' αυτό τον τόπο που πιστεύουν ότι περισσεύουν τα χρήματα στους εργαζόμενους, αλλά δε βρίσκουν τον απαραίτητο χρόνο για να ψωνίσουν και να τα ξοδέψουν. Πάντως, για να επιμένει η κυβέρνηση, κάτι θα ξέρει... Και δεν εννοούμε, για το αν έχουν περίσσεια χρημάτων οι εργαζόμενοι, αλλά για τη στάση της ηγεσίας των εμπόρων και της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ, που μέχρι σήμερα αντιμετωπίζουν με επιφυλάξεις την κυβερνητική επιχειρηματολογία.
Πάντως, σε ό,τι αφορά στις πραγματικές επιδιώξεις της διεύρυνσης του ωραρίου αυτές βρίσκονται στην ακόμη μεγαλύτερη κυριαρχία της αγοράς από τα μεγάλα πολυκαταστήματα και τις «αλυσίδες», όπως και στην παραπέρα προώθηση της μερικής απασχόλησης στο χώρο του εμπορίου.
«Οταν η σύζυγος μιας ευπρεπούς αστικής οικογενείας αναγκάζεται να πωλήσει τα ασημικά του σπιτιού, αυτό σημαίνει ότι ο σύζυγος και η επιχείρησή του πάνε από το κακό στο χειρότερο». Ετσι σχολιάζουν οι τραπεζίτες το πρόγραμμα «Μια αποκρατικοποίηση κάθε μήνα» του υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών, παρατηρώντας με αρκετή ειρωνεία ότι πρώτον δεν πρόκειται για αποκρατικοποιήσεις, αλλά για μετοχοποιήσεις και δεύτερον ότι έχει βγει στο σφυρί η κρατική περιουσία για να αποπληρωθούν δημόσια χρέη». Αυτά γράφει χτες ο Ν. Νικολάου στο «Βήμα». Και δε λέμε πως δεν έχουν βάση τα όσα σημειώνει.
Συμπληρώνουμε, όμως, ότι και πάλι χτες, σε άλλες εφημερίδες, υπήρχαν ρεπορτάζ, για το προετοιμαζόμενο νέο ...αναπτυξιακό νομοσχέδιο. Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτά, επεκτείνονται ακόμη παραπέρα οι πολύμορφες επιχορηγήσεις, φοροαπαλλαγές, προνόμια, κίνητρα κλπ., κλπ., προς το μεγάλο κεφάλαιο. Αρα, τα όποια έσοδα από το ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας δε θα πάνε μόνο στα χρέη του δημοσίου, αλλά και στη «χρηματοδότηση επενδυτικών πρωτοβουλιών», δηλαδή στο αυγάτεμα των κερδών του κεφαλαίου. Χώρια, που και τα μέχρι σήμερα χρέη, την ίδια αιτία έχουν, σε τελική ανάλυση...
Πάντα, φυσικά, στα πλαίσια της «αμοιβαίας και ισότιμης συνεργασίας με στόχο την πάταξη της τρομοκρατίας». Το ερώτημα είναι, βέβαια, ποιος είναι χειρότερος. Οι Αμερικανοί που ζητάνε ή η Ευρωπαϊκή Ενωση που συμφωνεί και προσυπογράφει;
Γιατί, βέβαια, παρά τις προθέσεις τους και τις προσπάθειες να το παρουσιάσουν αλλιώς το πράγμα, τόσο οι «δικοί μας» προεδρεύοντες, όσο και οι παράγοντες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η πραγματικότητα δεν κρύβεται: Οι πολίτες των ευρωπαϊκών κρατών παραδίδονται, προκειμένου να γεφυρωθεί το υποτιθέμενο ρήγμα του πολέμου στο Ιράκ.
ΟΧΙ, ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ θέμα δεν είναι η ανενόχλητη κυκλοφορία στη Μεσόγειο ενός πλοίου με 680 τόνους εκρηκτικών, ούτε το πού πήγαινε, ούτε ποιος το ναύλωσε, ούτε ποιος θα ήταν ο παραλήπτης του φορτίου...
Το θέμα είναι ποιο νομικό πλαίσιο υφίσταται, ώστε οποιοσδήποτε να μπορεί να μεταφέρει ό,τι θέλει, όπου θέλει και χωρίς να ελέγχεται στις θάλασσες. Γιατί, βέβαια, τους κανόνες ασυδοσίας που αξιοποιούν και οι Ελληνες εφοπλιστές χρησιμοποίησε και το «Μπάλτικ Σκάι».
ΤΙΣ ΠΡΟΑΛΛΕΣ, τα «Νέα» έκαναν πρωτοσέλιδο θέμα τους τη δημιουργία «αντι-συσπείρωσης» με πρωτοβουλία του Κ. Λαλιώτη και τη συμμετοχή των ιστορικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ.
Την άλλη μέρα, ο Κ. Λαλιώτης διέψευσε το δημοσίευμα. Χτες, όμως, τα «Νέα» δεν παίρνουν πίσω τίποτε απ' όσα έγραψαν. Αντίθετα, το σχετικό ρεπορτάζ μιλά για πολύωρη τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ Κ. Σημίτη και Κ. Λαλιώτη, ανταλλαγή κάποιων εξηγήσεων, κλπ.
Και η εφημερίδα σχολιάζει: «Στο ΠΑΣΟΚ έχουν ένα φάρμακο διά πάσαν νόσον: Μόλις αγριέψουν τα πράγματα στο εσωκομματικό πεδίο και ο κίνδυνος για σύγκρουση είναι ορατός, αρχίζουν να ορκίζονται στην ενότητα».Θαύματα... κάνει η κουτάλα της εξουσίας...
Ομως, πέρα από το ζήτημα του πολιτικού όπως λένε ορισμένοι «ήθους», υπάρχει ένα ευρύτερο θέμα, που - ανεξάρτητα από το α` ή το β` πρόσωπο - αφορά στην ίδια την ουσία του πολιτικού συστήματος. Κατ' επέκταση, στην ίδια την ουσία του κοινωνικού και οικονομικού συστήματος, που ορισμένοι νομίζουν ότι μπορούν να το «καλλωπίσουν» κλίνοντας σε όλες τις πτώσεις λέξεις, όπως «νομιμότητα», «διαφάνεια», «θεσμοί» και «ρυθμίσεις».
Συνεπώς, το θέμα δεν είναι η νομιμότητα ή όχι του συστήματος, δεν είναι, τελικά, αν ο Νεονάκης έπαιζε νόμιμα τα 22 δισ. στη Σοφοκλέους, αλλά ότι αυτή η «νομιμότητα» βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση και σε απόλυτη διάρρηξη σχέσεων με το λαό, με τα προβλήματά του, με τις ανάγκες του, με τα δικαιώματά του.
Ποιος «θεσμός», αλήθεια, θα το λύσει αυτό το πρόβλημα; Πρόβλημα, που δεν έχει να κάνει με τη «νομιμότητα» του συστήματος, αλλά με την ίδια την ύπαρξη του συστήματος. Ποιος «θεσμός» θα καταργήσει την ανακατανομή του πλούτου από τους πολλούς στους λίγους, που γίνεται με χιλιάδες τρόπους, και πολύ πριν εφευρεθούν οι μετοχές - «φούσκες»;
Με άλλα λόγια, η υπόθεση Νεονάκη, και τα συμπαρομαρτούντα για το «νόμιμον» της δράσης του, είναι μια αφορμή για να σκεφτεί ο λαός ότι αν δεν ανατραπεί εκ βάθρων το σύστημα που τον καταληστεύει και τον καταδυναστεύει, τότε, θα συνεχίσει να τον ληστεύει και να τον δυναστεύει, «με το νόμο»...