Και μπορεί, βέβαια, τα παραπάνω στοιχεία να μην αντανακλούν την ακριβή πραγματικότητα της κοινωνικής ανισοκατανομής του παραγόμενου πλούτου, αφού, π.χ. στην πρώτη κατηγορία συμπεριλαμβάνονται και οι μισθοί των διευθυντικών στελεχών των επιχειρήσεων και στη δεύτερη οι όποιοι τόκοι και ενοίκια εισπράττουν εργαζόμενοι, που έχουν ορισμένες καταθέσεις ή δεύτερο σπίτι, αλλά η ουσία δεν αλλάζει. Ισως, είναι ακόμη χειρότερη. Ετσι ή αλλιώς, πάντως, τα περισσότερα από 5 εκατομμύρια των εργαζομένων και των οικογενειών τους, μαζί με τα περίπου 2 εκατομμύρια των συνταξιούχων, εισέπραξαν αρκετά λιγότερα και, συγκεκριμένα, ούτε καν τα δύο τρίτα, από τα όσα εισέπραξαν οι μερικές χιλιάδες των κεφαλαιοκρατών, μαζί με κάποιες δεκάδες χιλιάδες παρατρεχάμενούς τους.
Ηταν και εξακολουθεί να είναι από τα πλέον αγαπημένα και πλέον εύχρηστα επιχειρήματα των εκάστοτε κυβερνώντων. Οταν αντιμετωπίζουν λαϊκά αιτήματα, τα οποία δε θέλουν να ικανοποιήσουν, μιλούν για τις αντοχές της οικονομίας. Κι όταν δεν αρκεί αυτό, βάζουν μπροστά και τα... μεγάλα μέσα. Επικαλούνται την αδυναμία των Ελλήνων φορολογουμένων (με άλλα λόγια, των εργαζομένων), να επιβαρυνθούν ακόμη περισσότερο, επιχειρώντας, ταυτόχρονα, να φέρουν τη μια μερίδα των εργαζομένων σε αντιπαράθεση με τους υπόλοιπους.
Τα ίδια κάνουν και οι σημερινοί. Δεν αντέχει η ελληνική οικονομία, ούτε ο Ελληνας φορολογούμενος, απαντά στους αγρότες ο υπουργός Γεωργίας. Ανάλογη είναι η τοποθέτηση των υπουργών Απασχόλησης και Εσωτερικών προς τους εργάτες και υπάλληλους και πάει λέγοντας.
Τώρα, πώς γίνεται και ποτέ δεν αντιμετώπισαν τα επιχειρήματα αυτά οι βιομήχανοι, τραπεζίτες και λοιποί εκπρόσωποι της πλουτοκρατίας, είναι ένα ερώτημα, στο οποίο μπορείτε να δώσετε μόνοι σας την απάντηση. Οσο για ορισμένες από τις συνέπειες της πολιτικής αυτής, στα προηγούμενα χρόνια, μπορείτε να διαβάσετε το διπλανό σχόλιο.
Οι κυβερνώντες ρίχνουν τα βάρη στους προηγούμενους, αφού αυτοί έβαλαν την υπογραφή τους στον ισχύοντα σήμερα ευρωενωσιακό κανονισμό για το βαμβάκι. Κι ας συμφωνούσαν τότε, από τις θέσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κι ας καταλαβαίνει ο καθένας, ότι κι αυτοί το ίδιο θα έκαναν, αφού είναι εξίσου ένθερμοι οπαδοί της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ), των νόμων της αγοράς κλπ, κλπ. Οι του ΠΑΣΟΚ απαντούν, ότι ο σημερινός κανονισμός ισχύει από το 2001, αλλά δεν ξεσηκώθηκαν οι αγρότες, ούτε το 2002, ούτε το 2003, ισχυριζόμενοι, ότι δε φταίει ο κανονισμός, αλλά η γενικότερη διαχείριση της κατάστασης από την κυβέρνηση της ΝΔ. Κι ενώ, αμφότεροι οι εκπρόσωποι του δικομματισμού επιχειρούν να ρίξουν ο ένας τα βάρη στον άλλον και να βγάλουν λάδι την αντιαγροτική πολιτική της ΕΕ, τα πολύ χειρότερα είναι μπροστά, καθώς, από το 2006 θα ισχύσει η νέα, ακόμη περισσότερο αντιδραστική Κοινή Αγροτική Πολιτική (σταδιακή αποσύνδεση επιδότησης από το προϊόν, μείωσή της κλπ), με αναπόφευκτη συνέπεια την παραπέρα, δραματική μείωση του εισοδήματος των βαμβακοπαραγωγών.
Ας έχουν κι αυτά υπόψη τους οι βαμβακοπαραγωγοί, αλλά και οι υπόλοιποι αγρότες. Κι ας διαμορφώσουν ανάλογα τον προσανατολισμό και το περιεχόμενο των αγώνων και των αιτημάτων τους.
Μόνο στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) «παίζονται» 10 εκατ. ευρώ, άσε στους υπόλοιπους οργανισμούς του Δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Γι' αυτό «σφάζονται» οι εργολάβοι. Ορισμένοι, μάλιστα, άρχισαν να βγάζουν και βρώμες, μιλώντας για στημένους διαγωνισμούς και πολιτικές σκοπιμότητες, ενώ αφήνουν αιχμές και για λαδώματα. Θα πείτε, «εδώ ο κόσμος το 'χει τούμπανο κι αυτοί κρυφό καμάρι». Δίκιο έχετε...
Πάντως, απ' ό,τι μαθαίνουμε, ο Κ. Σαμουηλίδης, που 20 χρόνια τώρα κάνει «γερές μπάζες», παίζοντας το ρόλο του μεσάζοντα - εργολάβου (πουλώντας» αέρα κοπανιστό, δηλαδή), έστειλε επιστολή προς το κόμμα του, τη ΝΔ Θεσσαλονίκης. Διαμαρτύρεται, γιατί, επί διακυβέρνησης της ΝΔ, «τρώνε» από το δημόσιο χρήμα και οι εργολάβοι - στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπως ο κ. Καβουρίδης, ο οποίος διεκδικεί να του πάρει την εργολαβία της καθαριότητας στο ΑΠΘ με τις πλάτες «παιδιών» της ΝΔ. Ο Κ. Σαμουηλίδης, αφού επί διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ έφαγε καλά και «τάισε» εξίσου καλά αρκετούς - δεν εννοούμε τους εργαζόμενους... - τώρα φοβάται μήπως του πάρουν την «κουτάλα». Ετσι, απειλεί με αποκαλύψεις, εκβιάζοντας τους «αδιάφθορους» του δικομματισμού, ώστε να μη μείνει στην απ' έξω. Κι όλ' αυτά, πάνω στις πλάτες των εργαζομένων, παίζοντας με το δικαίωμά τους στη μόνιμη και σταθερή δουλιά, στο εισόδημα, στην ασφάλιση, στη ζωή με αξιοπρέπεια, κρατώντας τους σε εργασιακή και πολιτική ομηρία, κλπ.
Πότε και πώς θα σταματήσουν όλ' αυτά; Οταν οι εργαζόμενοι χτυπήσουν κατακέφαλα το σύστημα που τα εκτρέφει.