Τριάντα εφτά μέρες από εκείνη τη δήλωση του πρωθυπουργού και με απόφαση του περιφερειάρχη που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (όπως αποκάλυψε ο «Ρ» στις 12/10/2005), φάνηκε καθαρά τι εννοούσε ο πρωθυπουργός. Με εκείνη την απόφαση εξαιρέθηκαν από την αναδάσωση μέχρι και αυτές οι δασικές εκτάσεις «που κατά τη μέρα της πυρκαγιάς δεν έφεραν δασική βλάστηση»! Δηλαδή, αποχαρακτηρίστηκαν εκτάσεις που μπορεί να εκχερσώθηκαν ακόμα και την παραμονή της πυρκαγιάς! Σημειωτέον, δε, ότι: Στις παραπάνω εκτάσεις θα πρέπει να προστεθούν όσες ήδη είχαν γεμίσει αυθαίρετα, όσες βαφτίστηκαν «αγροτικές» με το δασοκτόνο νόμο και όσες φυσικά αποχαρακτηρίστηκαν για λογαριασμό του Αερολιμένα Αθηνών και της «Χόχτιφ».
Την ίδια σχεδόν φράση ο πρωθυπουργός τη διατύπωσε μετά τις πυρκαγιές στην Πάρνηθα μετά την πυρκαγιά του 2007. Λίγες μέρες μετά και πάλι στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, δημοσιεύτηκε αντίστοιχη απόφαση του περιφερειάρχη που εξαιρούσε από την αναδάσωση πάνω από 60 στρέμματα κοντά στις εγκαταστάσεις του καζίνου.
Ολα αυτά είναι - προφανώς - μια ασφαλής ένδειξη για το τι θα ακολουθήσει και με την «αναδάσωση» της Βορειοανατολικής Αττικής που εξαγγέλθηκε χτες από την κυβέρνηση...
«Περήφανος για τους εθελοντές δασοπυροσβέστες της Νέας Πεντέλης» δηλώνει ο εκεί δήμαρχος σε σχετικό δελτίο Τύπου, αφού εξαιτίας της παρέμβασής τους «η φωτιά δεν μπήκε στον οικισμό της Νέας Πεντέλης», ενώ «ήταν και πρωταγωνιστές στη σωτηρία από τη φωτιά του νοσοκομείου Παίδων Πεντέλης». Κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει την προσφορά των χιλιάδων εθελοντών, που λιγότερο ή περισσότερο οργανωμένα έσπευσαν να πάρουν μέρος στην επιχείρηση της πυρόσβεσης, διακινδυνεύοντας ακόμα και τη ζωή τους. Υπάρχουν ωστόσο πλείστα όσα ζητήματα που αναδεικνύονται από τον εθελοντισμό, όταν αυτός γίνεται καραμέλα στο στόμα εκπροσώπων της κεντρικής ή τοπικής εξουσίας, με κίνητρα όχι πάντα τόσο αγνά. Για παράδειγμα, πρέπει να αναλογιστούν οι δημότες και της Νέας Πεντέλης, ότι η οργάνωση και ο ρόλος της εθελοντικής προσφοράς θα μπορούσε να ήταν τελείως διαφορετικός, αν η γη ήταν λαϊκή περιουσία, στην οποία κανένας δε θα είχε δικαίωμα πώλησης και αγοράς, όπως συμβαίνει σήμερα στο πλαίσιο της πολιτικής που υπηρετούν και αναπαράγουν οι εκπρόσωποι του δικομματισμού σε δήμους και νομαρχίες. Δεν είναι καθόλου τυχαίο άλλωστε ότι στο ίδιο δελτίο Τύπου, η δημοτική αρχή Νέας Πεντέλης θεωρεί αναγκαίο να συμπεριλάβει και τις ευχαριστίες της στους ιδιώτες που συνέδραμαν τους εθελοντές. Λέει χαρακτηριστικά: «Τις ατέλειωτες ώρες συνεχούς υπεράνθρωπης προσπάθειας δεν τους έλειψε ούτε στιγμή το νερό και το κολατσιό. Οι επιχειρήσεις "My Market", "3E" και το αρτοποιείο "My baker" πήραν στην ίδια κατεύθυνση αξιοσημείωτες πρωτοβουλίες». Και το δελτίο καταλήγει με ευχαριστίες «στο Νομάρχη Αθηνών κ. Γιάννη Σγουρό» που ήταν παρών και ανταποκρίθηκε «άμεσα σε κάθε αίτημα των εθελοντών». Μετά τους εθελοντές έρχονται οι σπόνσορες. Και δίπλα τους, οι εκπρόσωποι εκείνης της πολιτικής που ανακυκλώνει δάση, εθελοντές, μεγαλοεργοδότες και Τοπική Αυτοδιοίκηση για να δουλεύει ρολόι το σύστημα και να συγκαλύπτονται οι πολιτικές αιτίες της πύρινης λαίλαπας.
Τον σκότωσε με μια σφαίρα στο πρόσωπο. Ηταν ένοπλος και επέβαινε σε αυτοκίνητο ενώ το θύμα ήταν πεζό και «οπλισμένο» με πυροσβεστήρα. Στη συνέχεια, το αστυνομικό αυτοκίνητο έκανε όπισθεν και πέρασε πάνω από το σώμα του πεσμένου νεαρού. Οι σκηνές σίγουρα θυμίζουν σε όλους μας κάτι. Πρόκειται για τη δολοφονία του 23χρονου Κάρλο Τζουλιάνι, τον Ιούλιο του 2001, από τον, επίσης νεαρό, καραμπινιέρο Μάριο Πλακάνικα, στη Γένοβα στις διαδηλώσεις κατά τη σύνοδο της G8.
Η ιταλική Δικαιοσύνη αθώωσε τον Πλακάνικα επειδή απεφάνθη ότι η μοιραία σφαίρα εξοστρακίστηκε(!) στον ιπτάμενο πυροσβεστήρα που πρόλαβε (θεωρητικώς) να εκτοξεύσει το θύμα! Χτες, αθωώθηκε και από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπου προσέφυγε, προφανώς, κυριευμένη από αυταπάτες περί δίκαιης Ευρώπης και άλλων ευχολογίων, η πονεμένη οικογένεια.
Κατά το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, λοιπόν, ο καραμπινιέρος βρισκόταν σε αυτοάμυνα (γιατί απειλούνταν από τον πεζό που θα εκτόξευε προφανώς με δύναμη σούπερμαν έναν πυροσβεστήρα σε κινούμενο αυτοκίνητο) και δεν χρησιμοποίησε «ακραία βία» εναντίον του θύματος. Τώρα, το τι ακριβώς εννοεί ακραία βία το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, εφόσον ο Τζουλιάνι σκοτώθηκε, παραμένει άξιο απορίας. Για τα μάτια του κόσμου, πάντως, επιδικάστηκαν 40.000 ευρώ αποζημίωση στην οικογένειά του και «τραβήχτηκε το αυτί» στην ιταλική κυβέρνηση (και τότε υπό Μπερλουσκόνι) ότι δε «διεξήγαγε ορθώς τη σχετική έρευνα» αφού «χάθηκαν» στοιχεία κλπ. κλπ.
Αυτή είναι η «δικαιοσύνη» της ΕΕ. Αυτός είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι τα δικαιώματα του κεφαλαίου, των αστικών κυβερνήσεων που το υπηρετούν και των δυνάμεων καταστολής τους, που βρίσκονται απέναντι σε διαδηλωτές, εργαζομένους, τον οποιονδήποτε αντιταχθεί στις αποφάσεις και στους νόμους του καπιταλισμού, απέναντι στον οποιονδήποτε επιμένει να παλεύει για την μοναδική ρεαλιστική λύση: την ανατροπή του.