Δύο μόλις ημέρες μετά την απεργιακή κινητοποίηση της περασμένης Τετάρτης, εργαζόμενων του ιδιωτικού τομέα που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ και των δημοσίων υπαλλήλων όλης της χώρας και καθώς η ηγετική ομάδα της ΠΑΣΚΕ, μαζί με τον υπουργό Εργασίας, ολοκλήρωναν τον «κοινωνικό διάλογο», την Παρασκευή στηνόταν και νέο απεργιακό σκηνικό. Με αποφάσεις του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ (ομόφωνα) και της ολομέλειας της Διοίκησης της ΓΣΕΕ (με ψήφους των συμβούλων των ΔΑΣ, ΔΑΚΕ, Αυτόνομης Παρέμβασης και της Μ. Φραγκιαδάκη από την ΠΑΣΚΕ) οι δύο ανώτατες συνδικαλιστικές οργανώσεις προκήρυσσαν και νέα πανελλαδική απεργία τις ημέρες συζήτησης του νομοσχεδίου στη Βουλή.
Γίνεται πλέον φανερό ότι ο αγώνας μπαίνει στην τελική ευθεία. Η κυβέρνηση εκτελώντας τις εντολές του ΣΕΒ, των μεγαλοεργοδοτών, των εφοπλιστών και πιστή στις αποφάσεις της ΕΕ δε θα διστάσει μπροστά σε τίποτα. Το ματοκύλισμα των απεργών στο λιμάνι του Πειραιά, δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Τα κρούσματα απεργοσπασίας που καθοδήγησε η ΠΑΣΚΕ, στις προηγούμενες απεργίες θα τα ξαναδούμε σε μεγαλύτερη έκταση. Παρά την αρνητική τροπή για την κυβερνητική πολιτική, η αναμέτρηση θα είναι σκληρή.
Motion Team |
Τώρα πρέπει να μιλήσουν οι εργαζόμενοι. Τώρα πρέπει να απεργήσουν, να κατέβουν στους δρόμους και να διεκδικήσουν, κατά εκατοντάδες χιλιάδες. Τώρα στους καταπέλτες της αντίστασης, όπως προχτές στο λιμάνι του Πειραιά, οι αλυσίδες των αγωνιστών πρέπει να γίνουν ακόμα πιο πυκνές. Από αύριο, στους τόπους δουλιάς, στο εργοστάσιο, στις επιχειρήσεις και στις υπηρεσίες οι επιτροπές αγώνα, τα διοικητικά συμβούλια των συνδικάτων να μπούνε μπροστά. Η οργάνωση, η ενημέρωση, η πρακτική δουλιά για την προετοιμασία της, η περιφρούρησή της με κάθε τρόπο, είναι καθήκοντα που δεν παίρνουν αναβολή.
Στην απάτη της χρηματοδότησης του 1% από το ΑΕΠ, δεν αρκεί να λέμε ότι αυτά δε φτάνουν. Οι εργαζόμενοι εδώ και τώρα απαιτούν την επιστροφή των κλεμμένων αποθεματικών, την καταβολή όλων των οφειλών του δημοσίου, αλλά και να πληρώσουν επιτέλους κυβέρνηση και εργοδοσία!
Περιφρούρηση χρειάζεται και η ίδια η απόφαση για την απεργία. Που σημαίνει, δίνουμε τη μάχη σε κάθε συνδικάτο, σε κάθε δευτεροβάθμιο και πρωτοβάθμιο συνδικαλιστικό φορέα να επικυρώσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι την απόφαση για την απεργιακή κινητοποίηση. Εκεί μέσα στις συνελεύσεις και στις συνεδριάσεις των διοικητικών συμβουλίων, να αντιμετωπιστεί κάθε απόπειρα ανοιχτής ή συγκαλυμμένης υπονόμευσής της. Να φράξει ο δρόμος σε κάθε επίδοξο εργοδοτικό και συνδικαλιστικό εργατοπατέρα.
Και ο πιο σίγουρος τρόπος για να κοπεί στη ρίζα του κάθε τέτοιο «λουλούδι» είναι η διεκδίκηση αιτημάτων που απαντούν στις σύγχρονες ανάγκες της εργατικής λαϊκής οικογένειας. Η απαίτηση για συλλογικές συμβάσεις με πραγματικές αυξήσεις στα μεροκάματα και στους μισθούς, για Υγεία πραγματικά δωρεάν και δημόσια, για Παιδεία χωρίς να αναγκαζόμαστε να βάζουμε το χέρι βαθιά στην τσέπη. Για το δικαίωμα στον πολιτισμό, στην άθληση, σε ένα άλλο φυσικό περιβάλλον. Για ένα επίπεδο ζωής αντάξιο με αυτό που προσφέρει καθημερινά ο εργαζόμενος λαός. Αυτός που μοχθεί και παράγει όλο τον πλούτο της κοινωνίας. Προβάλλοντας τα πραγματικά αιτήματά της η εργατική τάξη φράζει το δρόμο στα παραμύθια περί «εθνικής κοινωνικής συμφωνίας» σ' ό,τι αντεργατικό προωθούν κυβέρνηση και μεγάλο κεφάλαιο.