Η εισηγητική ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα
«Τώρα αρχίζει ο μεγάλος αγώνας. Αγώνας για να προλάβουμε να αποτρέψουμε τα χειρότερα. Αγώνας για να ενωθούν οι εργαζόμενοι, τα θύματα της κρίσης, σε ισχυρή δύναμη ανατροπής και διεκδίκησης της εξουσίας. Τώρα, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό να οργανωθεί η αντίσταση και ο αγώνας. Ενότητα και αλληλεγγύη για τα κοινά συμφέροντα. Αυτήν την πολιτική σαλπίζει το ΚΚΕ. Θα δώσει όλες του τις δυνάμεις γι' αυτό το σκοπό.
Οταν καλούμαστε από τον πρωθυπουργό, από την κυβέρνηση, από τις κυβερνήσεις της ΕΕ να συνδράμουμε για να αντιμετωπιστεί η κρίση λέμεΟΧΙ, γιατί ο μοναδικός τους σκοπός είναι να γλιτώσουν από τις συνέπειες της κρίσης τα μονοπώλια, τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις και μόνο αυτές, δηλαδή να γλιτώσουν τους ίδιους τους αποκλειστικούς υπαίτιους, τους θύτες.
Εξοδος από την κρίση σημαίνει νέες δυσβάσταχτες θυσίες των εργαζομένων, για να γίνει πιο δυνατό το καπιταλιστικό τέρας που πλουτίζει σε βάρος τους και μόνο σε βάρος τους.
Στο ερώτημα τι προτείνουμε, απαντάμε στην κυβέρνηση ότι δεν προτείνουμε μέτρα κατά των εργαζομένων. Προτείνουμε στόχους πάλης στο εργατικό, στο λαϊκό κίνημα.
Αντίθετα, προτείνουμε η κυβέρνηση - όπως και το ΠΑΣΟΚ που θέλει να κυβερνήσει - να ξεκαθαρίσουν και ανοιχτά και χωρίς μισόλογα να ομολογήσουν τη θέση τους απέναντι στους εργαζόμενους για τα αντιδραστικά σαρωτικά μέτρα που προτείνουν οι ιμπεριαλιστικές ενώσεις και οργανισμοί, η ελληνική πλουτοκρατία, τα επιχειρηματικά μεγαθήρια:
Την απάντηση εμείς την ξέρουμε, το θέμα είναι να μάθει ο λαός τη θέση της κυβέρνησης.
Η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης οφείλουν να απολογηθούν, επειδή ξεγέλασαν τον εργαζόμενο λαό, για τα παρακάτω:
Τα μέτρα που προτείνει η κυβέρνηση είναι κυρίως μέτρα για να αντιμετωπίσει τα δημοσιονομικά ελλείμματα, τους δείκτες που έχει θέσει η ΕΕ για το Σύμφωνο Σταθερότητας, είναι μέτρα εισπρακτικά φορολογικά που επιβαρύνουν κυρίως τα λαϊκά στρώματα. Είναι μέτρα περιορισμού των δημόσιων δαπανών που και πάλι βαρύνουν τα λαϊκά στρώματα, γιατί θα έχουν σοβαρές συνέπειες σε τομείς της κοινωνικής πολιτικής. Ακόμα και ορισμένα φορολογικά μέτρα, που δήθεν πλήττουν τους πλούσιους, είναι εφ' άπαξ μέτρα και όχι μόνιμα και θα είναι πολύ λίγο οδυνηρά, αφού με το άλλο χέρι θα δοθεί στήριξη στους επιχειρηματίες, για να εξασφαλίσουν την αναπαραγωγή του κεφαλαίου τους.
Τα μέτρα είναι παραπλανητικά και από το γεγονός ότι δίνονται σκόπιμα ψεύτικες ερμηνείες για την κρίση, ότι δηλαδή οφείλεται σε λάθος επιχορηγήσεις των τραπεζών, που σκοπίμως εμφανίζονται αποσπασμένες από το βιομηχανικό κεφάλαιο και τους φορείς του. Ενώ, βεβαίως, δε γίνεται λόγος για τους παράγοντες που οδηγούν στο ρίσκο, στα λεγόμενα τοξικά προϊόντα. Δε γίνεται λόγος για την αναρχία, τη δυσαναλογία, την υπόσκαψη της αγοραστικής ικανότητας, τον παρασιτικό χαρακτήρα της αγοραπωλησίας μετοχών, χρηματοπιστωτικών "προϊόντων" κ.λπ.
Με τη βοήθεια του ΠΑΣΟΚ - και του ΣΥΡΙΖΑ, επίσης - συντελείται σκόπιμος αποπροσανατολισμός με την προσπάθεια να ταυτιστεί η πρόοδος με τον κρατικό έλεγχο και την κρατική εποπτεία ή ακόμα με την κρατική παρέμβαση και την κρατικοποίηση, μερική ή και ολική, με προτάσεις ενίσχυσης των επιχειρηματιών για να μειωθεί τάχα η ανεργία, με μέτρα ενίσχυσης των τραπεζών για να δίνουν νέα δυσβάσταχτα δάνεια.
Ποτέ δεν υπήρξε καθαρή πολιτική κρατικοποιήσεων και αποκρατικοποιήσεων. Και την περίοδο που υπήρχαν κρατικά μονοπώλια ήταν σε επιλεκτικούς τομείς και, δίπλα στον κρατικό επιχειρηματικό τομέα, δυνάμωναν τα μονοπώλια του ιδιωτικού κεφαλαίου τόσο, που έφτασαν στο σημείο να απαιτήσουν κατάργηση του κρατικού μονοπωλίου, ποτέ όμως δεν έφτασαν να αρνηθούν το ρόλο του κράτους, δίχως το οποίο δεν είναι δυνατόν να διασφαλιστεί συνολικά η δράση και κερδοφορία του κεφαλαίου. Οσο πιο πολύ μίκραινε ο κρατικός επιχειρηματικός τομέας, τόσο πιο πολύ δυνάμωνε ο ρόλος του κράτους για τις εργασιακές σχέσεις, για τη στήριξη της εξαγωγής κεφαλαίων.
Δεν αποκλείεται να επιλεγούν και πολιτικές κρατικοποίησης ορισμένων επιχειρήσεων, ακόμα και κάποιων ελέγχων στην αγορά, αυτά όμως τα μέτρα δεν μπορούν να λειτουργήσουν σήμερα ούτε με τον ελάχιστο τρόπο που λειτουργούσαν πριν, λόγω της πορείας απελευθέρωσης, της γιγάντωσης των επιχειρήσεων σε διακρατική βάση, λόγω του ότι έχουν αυξηθεί τα κράτη ανταγωνιστές.
Ακόμα και αν επικρατήσει ένας ορισμένος προστατευτισμός σε βάση εθνικής αγοράς, πάλι θα είναι υπέρ των μονοπωλίων και σε βάρος, όπως πάντα, των εργαζομένων.
Το κεφάλαιο και τα κόμματά του δεν είναι δογματικά στη διαχείριση, μπορεί να κινηθούν ευέλικτα, αλλά πάντα υπέρ της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης, ακόμα και με νέο γύρο πολέμων.
Μια κρατική επιχείρηση, αν θέλει να επιβιώσει σε συνθήκες ανταγωνισμού, πρέπει να κάνει ό,τι και οι ιδιωτικές καπιταλιστικές, να εκμεταλλευτεί στυγνά τους εργαζόμενους, να παίξει με τους κανόνες της αγοράς.
Εμείς βάζουμε πλάτη σε μια κατεύθυνση: Να επιταχυνθεί η διαδικασία της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, της κοινωνικής συμμαχίας με τις αγωνιζόμενες δυνάμεις των αυτοαπασχολούμενων και της μικρομεσαίας αγροτιάς, να ενισχυθεί το παγκόσμιο εργατικό κίνημα.
Η κρίση απαιτεί εργατική αντεπίθεση, ένταση της ταξικής πάλης. Αντικειμενικά, ανεξάρτητα από τον σημερινό αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, προβάλλει η αναγκαιότητα της κοινωνικοποίησης των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, του παραγωγικού συνεταιρισμού, του εργατικού ελέγχου, η ανυπακοή και αποδέσμευση από τον ευρωμονόδρομο.
Η διαχωριστική γραμμή περνά ανάμεσα στους δύο δρόμους ανάπτυξης της ελληνικής κοινωνίας. Αυτή είναι η γραμμή αντιπαράθεσης. Οχι η φαινομενική, ανάμεσα στη φιλελεύθερη και σοσιαλδημοκρατική γραμμή διαχείρισης.
Ο ένας είναι ο δρόμος που γνωρίζουμε χρόνια τώρα, που έχει γίνει ακόμα πιο δύσβατος την τελευταία 20ετία, ειδικά μετά τη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Είναι ο δρόμος που συμφέρει το κεφάλαιο, τα μονοπώλια, ο δρόμος της βαθύτερης ενσωμάτωσης στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Ο άλλος δρόμος είναι της συγκρότησης του Αντιιμπεριαλιστικού Αντιμονοπωλιακού Δημοκρατικού Μετώπου πάλης, η κοινωνικοπολιτική συμμαχία της εργατικής τάξης με τους αυτοαπασχολούμενους και τη μικρομεσαία αγροτιά που κατευθύνεται στη Λαϊκή Εξουσία, Οικονομία. Είναι ο δρόμος που αναγνωρίζει αποκλειστικά και μόνο ως παραγωγό του πλούτου τον εργαζόμενο άνθρωπο και ως κίνητρο της παραγωγής την ικανοποίηση των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών.
Η πάλη κατά των νέων αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων πρέπει να εξελιχτεί σε πάλη κατά της εξουσίας των μονοπωλίων, των ιμπεριαλιστικών ενώσεών τους.
α) Μόνο το ενιαίο μέτωπο εργατών, αυτοαπασχολούμενων, μικρομεσαίων αγροτών, αδιαπέραστο από το συμβιβασμό, τη συντεχνιακή διαίρεση, μπορεί να έχει ορισμένα θετικά αποτελέσματα και να φέρει ανακατατάξεις θετικές στον πολιτικό συσχετισμό, ικανές να ανοίξουν το μόνο δρόμο που συμφέρει το λαό, το δρόμο της ανατροπής.
β) Να παραμερίσουν οι εργαζόμενοι τις ανυπόληπτες ηγεσίες σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, ΓΕΣΑΣΕ, ΣΥΔΑΣΕ και ΠΑΣΕΓΕΣ, ΓΣΕΒΕΕ και ΕΣΕΕ και σε ένα μεγάλο μέρος δευτεροβάθμιων, αλλά και αρκετών πρωτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων σε μεγάλους εργασιακούς χώρους.
Ενίσχυση του ΠΑΜΕ, αλλά και της ΠΑΣΥ και του πόλου συσπείρωσης στο χώρο των αυτοαπασχολούμενων. Να εξουδετερωθεί το νέο κύμα πολυδιάσπασης της εργατικής τάξης από τις νέες εργασιακές σχέσεις. Να αγκαλιάζει τα νέα τμήματά της. Οι μετανάστες αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο της ανασύνταξης και αναζωογόνησης του κινήματος.
γ) Η ενίσχυση του εργατικού διεθνισμού σε παγκόσμιο, περιφερειακό επίπεδο, σε ρήξη με τις διεθνείς συνδικαλιστικές οργανώσεις που οδηγούν στον αφοπλισμό και την ενσωμάτωση του κινήματος. Η πάλη κατά του ρατσισμού και εθνικισμού.
-- Καμιά κοινωνική συμφωνία που θα έχει στόχο να δώσει νέα ώθηση στην καπιταλιστική ανάπτυξη, στη διαιώνιση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, της αναρχίας της παραγωγής, της φτώχειας και της ανεργίας.
-- Ανασύνταξη του κινήματος. Το τι θα κατακτήσουν οι εργαζόμενοι καθορίζεται από την ανάγκη και τη δυνατότητα να ξεδιπλωθούν ταξικοί αγώνες που θα οδηγούν στην ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, με βάση την αντιιμπεριαλιστική - αντιμονοπωλιακή γραμμή συσπείρωσης.
-- Να συγκροτηθεί η λαϊκή συμμαχία, με στόχο να γίνει ιδιοκτήτης του πλούτου η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της. Αμεσες διεκδικήσεις και ταυτόχρονα ανάδειξη του άλλου δρόμου ανάπτυξης, όπου ο κοινωνικός πλούτος ανήκει στο λαό και η παραγωγή υποτάσσεται σε έναν και μοναδικό σκοπό, την ικανοποίηση του συνόλου των διευρυνόμενων λαϊκών αναγκών. Δίχως ορίζοντα δεν μπορεί να έχει άμεσες διεκδικήσεις, πρέπει να απαλλαγεί από το κάλεσμα της θυσίας και τα διλήμματα.
-- Να πληρώσει τώρα το μεγάλο κεφάλαιο, καλώντας το εργατικό κίνημα να μην περιοριστεί σε αμυντικούς στόχους "ανακούφισης" απ' τις συνέπειες της κρίσης, αλλά να προβάλλει μαχητικά και επιθετικά το ριζοσπαστικό πλαίσιο στόχων πάλης (π.χ. ουσιαστικές αυξήσεις, αφορολόγητο όριο 20.000 ευρώ, εφαρμογή του 35ωρου - 5ήμερου - 7ωρου).
-- Να αποδυναμωθεί ο δικομματισμός με ταυτόχρονη ισχυροποίηση του ΚΚΕ.
Η Ελλάδα έχει δυνατότητα να αναπτυχτεί με μια ορισμένη αυτάρκεια, που σημαίνει ανεξαρτησία από τις ιμπεριαλιστικές δεσμεύσεις, με την καθοδήγηση της Λαϊκής Εξουσίας. Πρέπει να εμπεδωθεί. Το ερώτημα, αν μια χώρα μπορεί μόνη της να βαδίσει ένα διαφορετικό δρόμο, καλλιεργεί ψευτοδίλημμα. Η Ελλάδα της Λαϊκής Εξουσίας και Οικονομίας δε διατρέχει τους κινδύνους που επικαλείται η άρχουσα τάξη. Οι συγκεκριμένοι κίνδυνοι που επισείει αφορούν πριν απ' όλα την ίδια και όχι τους εργαζόμενους. Βεβαίως, δε σημαίνει ότι ο δρόμος προς την ανατροπή θα είναι εύκολος, οι μαχητές εργαζόμενοι οφείλουν να το ξέρουν. Θα συναντήσουν τη σθεναρή αντίσταση και αντίδραση της κυρίαρχης τάξης, των συμμάχων της πριν ακόμα φτάσουν στην τελική νίκη. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Αξίζουν οι θυσίες στο δρόμο του αγώνα, σε σύγκριση με τις θυσίες που επιβάλλει το σύστημα».