Από τις μαζικές διαδηλώσεις κατά του αντικομμουνιστικούμνημονίου, στο Στρασβούργο (πάνω)και στη Θεσσαλονίκη (κάτω) |
Η πρόταση συνίσταται σε ένα σύνολο μέτρων, που στόχο έχουν να αμβλύνουν τη δυσαρέσκεια και τις αντιδράσεις των λαών των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΕ) ενάντια στην πολιτική της που συνδιαμορφώνουν και εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις τους, αλλά και να δημιουργήσουν προϋποθέσεις ανοχής ή αποδοχής της Ενωσης, μετά τη ματαίωση εφαρμογής του «ευρωσυντάγματος» και το αρνητικό κλίμα που δημιουργήθηκε με τα δημοψηφίσματα. Πάνε, δηλαδή, με την ταχτική καλλιέργειας αυταπατών να παρουσιάσουν την πολιτική ενοποίηση της ΕΕ σαν μονόδρομο, ωφέλιμο για τους λαούς.
Η Επιτροπή «ανησυχεί» για την αποστασιοποίηση των Ευρωπαίων από το ευρωενωσιακό οικοδόμημα και το αποδίδει όχι βεβαίως σ' αυτό που γεννά αυτή την «αποστασιοποίηση», δηλαδή την αντιδραστική πολιτική, αλλά στην άγνοια του έργου και της σημασίας των θεσμικών της οργάνων. Ετσι, με μία τεράστια και ιδιαίτερα δαπανηρή προπαγανδιστική εκστρατεία, των 235 εκατομμυρίων ευρώ, που προωθεί η συγκεκριμένη έκθεση, επιχειρεί να διαμορφώσει τη «συνείδηση του Ευρωπαίου πολίτη» και να πείσει για την «αναγκαιότητα» της πολιτικής ενοποίησης της ΕΕ...
Motion Team |
Το εγχείρημα ένταξης στη συγκεκριμένη έκθεση των βασικών αρχών του αντικομμουνιστικού μνημονίου ξεκίνησε από τη γνωμοδότηση της Επιτροπής Ελευθεριών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Με τροπολογίες κοινή συναινέσει Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλιστών, στις οποίες εισηγητές ήταν και οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ Σταύρος Λαμπρινίδης και Νίκος Σηφουνάκης, όπου αναφερόταν χαρακτηριστικά:
«Ενεργός συμμετοχή στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι που να συνίσταται: Στη στήριξη σχεδίων για εκδηλώσεις μνήμης των θυμάτων του ναζισμού και των μαζικών σταλινικών εκτοπίσεων καθώς και των μαζικών αφανισμών και των θυμάτων των δικτατοριών και των εμφυλίων πολέμων στην Ισπανία, στην Ελλάδα και την Πορτογαλία».
Τη συγκεκριμένη τροπολογία συνόδευε η εξής αιτιολόγηση: «Οι χώρες της Νότιας Ευρώπης έζησαν δικτατορικά καθεστώτα και εμφύλιους πολέμους τον 20ό αιώνα, που είχαν πολλά κοινά χαρακτηριστικά. Η εδραίωση της δημοκρατίας στην Ισπανία, στην Ελλάδα και την Πορτογαλία επιτεύχτηκε σε μεγάλο βαθμό χάρη στην προσχώρησή τους στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Η δρομολόγηση κοινοτικής δράσης με σκοπό τη διατήρηση της μνήμης για τους τόπους και τα θύματα αυτών των ιστορικών περιόδων θα αποδείκνυε την υποστήριξη της ΕΕ προς τους πολίτες της και θα παρείχε μεγαλύτερη προβολή στο πρόγραμμα αυτό. Λόγω των κοινών χαρακτηριστικών μεταξύ των δικτατορικών καθεστώτων στις τρεις αυτές χώρες, τα σχέδια στο πλαίσιο αυτής της δράσης θα έχουν διεθνικό χαρακτήρα»...
Στη συνέχεια η τροπολογία αυτή αλλάζει και οι τρεις χώρες αντικαθίστανται από την ακόμα χειρότερη έκφραση όλα τα κράτη που γνώρισαν δικτατορικά καθεστώτα...
Για το τι εννοούν «δικτατορικά καθεστώτα» είναι γνωστό. Για την ΕΕ όλες οι πρώην σοσιαλιστικές χώρες είχαν δικτατορικά καθεστώτα. Εδώ και στην Κούβα εκτιμούν ότι υπάρχει σήμερα δικτατορικό καθεστώς.
Υπάρχει όμως και δεύτερη τροπολογία, που επίσης εισηγούνται οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ, στο ίδιο πνεύμα, η οποία ενισχύει την πρώτη, όπου ενθαρρύνονται «σχέδια για τη μνήμη των θυμάτων μαζικών εκτελέσεων και μαζικών εκτοπίσεων από το σταλινικό καθεστώς, καθώς και για τη διατήρηση των μνημείων και αρχείων που τεκμηριώνουν αυτά τα γεγονότα»... Εδώ πρωτοπορούν στον αντικομμουνισμό.
Στις δύο πρώτες τροπολογίες οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ εξίσωναν ευθέως το ναζισμό με το σοσιαλιστικό σύστημα. Κάνουν επίσης σκόπιμους επικίνδυνους παραλληλισμούς των δικτατοριών με τους εμφύλιους πολέμους, στην Ελλάδα, στην Ισπανία και στην Πορτογαλία, προκειμένου να περνά στις συνειδήσεις των λαών και ιδιαίτερα της νεολαίας, ότι οι δικτατορίες που επιβάλλουν οι κεφαλαιοκράτες και οι εμφύλιοι πόλεμοι, που είναι πόλεμοι ταξικοί, δηλαδή δίκαιοι από τη σκοπιά των λαών (τέτοιοι ήταν για τον ισπανικό και τον ελληνικό λαό), είναι ταυτόσημα ζητήματα. Αλλη μια μέθοδος, δηλαδή, κατασυκοφάντησης της αντίστασης, της πάλης των λαών για το δίκιο τους.
Καθώς η πρόταση οδεύει προς υιοθέτηση στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, από τις 3 έως τις 6 του Απρίλη στο Στρασβούργο, ο Ν. Σηφουνάκης επανήλθε με τροπολογίες επί των τροπολογιών του, εισηγούμενος το νέο σχέδιο, στο οποίο απαλείφονται οι όροι ναζισμός και «σταλινισμός», που αντικαθίστανται από την έκφραση τα «θύματα του φασισμού και των ευρωπαϊκών δικτατοριών».
Μία τροποποίηση που κάθε άλλο παρά αναιρεί το περιεχόμενο του ξεκάθαρου παραλληλισμού. Μία κίνηση ευελιξίας, η οποία διατηρεί αναλλοίωτο το νόημα και το στόχο της αρχικής πρότασης, αφού παραλληλίζοντας τα φασιστικά με τα δικτατορικά καθεστώτα στην Ευρώπη, με δεδομένο ότι συμπεριλαμβάνονται στα δικτατορικά και τα σοσιαλιστικά καθεστώτα, όπου η εργατική τάξη κατέκτησε την εξουσία, αυτό που επιδιώκεται ουσιαστικά είναι η ένταση της αντισοσιαλιστικής-αντικομμουνιστικής προπαγάνδας και εκστρατείας.
Δεν είναι τυχαίο βεβαίως ότι επιλέχθηκε μία πρόταση που στόχο έχει να δημιουργήσει την «ευρωπαϊκή συνείδηση», για να ενσωματωθούν οι εν λόγω τροπολογίες, που βεβαίως συνάδουν με το γενικότερο περιεχόμενο του υπόλοιπου κειμένου...
Ωστόσο, οι κομμουνιστές ήταν αυτοί που έδωσαν το αίμα τους για την κατανίκηση των δικτατοριών και του φασισμού, που επέβαλε στους λαούς ο καπιταλισμός. Αυτό είναι το ιμπεριαλιστικό οικοδόμημα της ΕΕ. Μία φενάκη δημοκρατίας, που αναβλύζει την αντίδραση και τη σαπίλα ως καθεστώς, βασισμένο στην εκμετάλλευση των λαών. Μόνο που ο φόβος απέναντι στα σοσιαλιστικά καθεστώτα, όπου κυριαρχούσε ο λαός, είναι πλέον κάτι παραπάνω από εμφανής, διαχέεται στον αέρα, ιδιαίτερα με τέτοιες μεθόδους επίθεσης και συκοφάντησης...