Η διόγκωση της φτώχειας, της ανεργίας και της κακοπληρωμένης εργασίας στη Βρετανία αυξάνει τον αριθμό των νοικοκυριών που στρέφονται στις τράπεζες τροφίμων |
Οσο περνούν τα χρόνια, οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι καλούνται να ζήσουν ολοένα και με μικρότερους μισθούς και επιδόματα, με ανεπαρκείς ή ακριβοπληρωμένες βασικές υπηρεσίες Υγείας, Πρόνοιας και Εκπαίδευσης. Τα τελευταία στατιστικά στοιχεία βρετανικών αρχών και οργανώσεων είναι καταπέλτης, αφού η αύξηση των «πελατών» στις τράπεζες τροφίμων της Βρετανίας δε μαρτυρά μόνον τη δραματική αύξηση των ανέργων αλλά και των κακοπληρωμένων εργατών, των νέων και των γυναικών που βαφτίζονται «εργαζόμενοι» ακόμη και με μιας ώρας δουλειά τη βδομάδα. Από πληθώρα πρόσφατων δημοσιευμάτων σε βρετανικές εφημερίδες, όπως η «Ιντιπέντεντ» και η «Γκάρντιαν», που επικαλούνται εκθέσεις ερευνητικών ιδρυμάτων και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων διαπιστώνεται:
Christopher Thomond |
Εργαζόμενοι σε βιομηχανίας αρτοσκευασμάτων διαμαρτύρονται το Μάη για τις λεγόμενες μηδενικές συμβάσεις δηλαδή την δουλειά με το κομμάτι, που τους οδηγεί στην εξαθλίωση |
Κατά μία έννοια, βέβαια, ο Κάμερον ίσως και να μην έχει άδικο. Οι πολιτικές που εφαρμόζει δεν είναι «βρετανικές», ούτε «γερμανικές». Οι συνταγές φτωχοποίησης των λαών της Ευρώπης δεν έχουν σύνορα και σίγουρα δεν επηρεάζονται από την ύπαρξη ή την ανυπαρξία των «μνημονίων», αφού τα μονοπώλια και οι αστικές τάξεις που κάνουν κουμάντο, διαθέτοντας και το μαχαίρι και το πεπόνι, δηλαδή τα μέσα παραγωγής, πατούν έως σήμερα στην τελευταία καπιταλιστική κρίση, για να βγουν από αυτή, όχι μόνον αλώβητοι, αλλά ακόμη ισχυρότεροι και με εκμεταλλεύσιμους εργαζόμενους με σαφώς λιγότερα δικαιώματα.
Αλλωστε, το διεθνές καπιταλιστικό σύστημα δεν κάνει καμία απολύτως διάκριση στην εκμετάλλευση και φτωχοποίηση των λαών και στην καταλήστευση του πλούτου που δημιουργεί ο μόχθος τους, παρά τα κατά καιρούς διαφορετικά «μείγματα» πολιτικών που εφαρμόζει ανάλογα με την τρέχουσα οικονομικο-πολιτική συγκυρία.
«Οι μανάδες δεν τρώνε για να έχουν γεύμα τα παιδιά», γράφει ένα από τα πλακάτ διαδηλώτριας στη Βρετανία που συμμετείχε σε κινητοποίηση τον περασμένο χειμώνα, διαμαρτυρόμενη για την αύξηση της φτώχειας σε οικογένειες, γυναίκες, μετανάστες... |
Οταν του ζητήθηκε να εξηγήσει αυτή την αύξηση, είπε: «Εξαιτίας της λιτότητας και της πολύ υψηλής ανεργίας. Των αλλαγών στις προϋποθέσεις και στους όρους χορήγησης επιδομάτων πρόνοιας. Δεν έχω δει τόσο άσχημη κατάσταση ποτέ στα 30 χρόνια που δουλεύω με τις φιλανθρωπικές οργανώσεις».
Οι ιστορίες ανθρώπων που έμειναν εκτός του νέου συστήματος κοινωνικής «πρόνοιας» είναι χαρακτηριστικές.
Σε κάποιον κόπηκε το επίδομα επειδή έχασε ένα ραντεβού για δουλειά τη μέρα της κηδείας της μάνας του. Αλλος επειδή δεν ήξερε να χρησιμοποιεί κομπιούτερ. 'Η γιατί δεν έκανε πολλές αιτήσεις διαδικτυακά για ανεύρεση εργασίας. Πολλές οικογένειες ανέργων εξιστόρησαν σε διακομματική επιτροπή Βρετανών βουλευτών, που θέλησε να «ερευνήσει» το φαινόμενο της σημαντικής αύξησης των ατόμων που καταφεύγουν στις τράπεζες τροφίμων, το δράμα που περνούν κάθε καλοκαίρι επειδή τα παιδιά σταματούν το σχολείο και χάνουν τη δωρεάν σίτιση στα σχολεία. Τα λεφτά, λένε, δε φτάνουν για να εξασφαλίσουν καθημερινά, σε οικογένειες με μόλις ένα ή δύο παιδιά, γάλα και δύο πιάτα φαΐ το 24ωρο. Κατά συνέπεια, πολλοί γονείς υποβάλλονται σε υποχρεωτική «δίαιτα», παραλείποντας το γεύμα ή το δείπνο...
Παράλληλα σημαντικές είναι οι αυξήσεις σε έξοδα στέγασης, καυσίμων, τροφίμων.
Το Τrussell Trust (το μεγαλύτερο δίκτυο τραπεζών τροφίμων στη Βρετανία) διαπιστώνει, και αυτό, δραματική αύξηση των πακέτων που έδωσε την τελευταία τετραετία. Πέρσι μοίρασε τρόφιμα σε πάνω από 900.000 άτομα (αύξηση 163% σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο).
Το Μάρτη το κεντροδεξιό ινστιτούτο μελετών «Policy Exchange» συμπέρανε σε έρευνά του ότι τα άτομα που προσφεύγουν στις τράπεζες τροφίμων έχουν αυξηθεί λόγω του μεγάλου αριθμού ατόμων που μένει έξω από τα επιδόματα ανεργίας και πρόνοιας επειδή π.χ. έχασαν ένα ραντεβού για συνέντευξη εργασίας. Αυτό μπορεί να τους στοιχίσει 3-4 βδομάδες χωρίς κανένα απολύτως επίδομα. Το 83% των περιπτώσεων που καταφεύγουν στις τράπεζες τροφίμων είναι τα νέα θύματα του «Προκρούστη» των υπηρεσιών κοινωνικής πρόνοιας που δημιούργησε ο πρωθυπουργός Κάμερον...
Ασφαλώς οι τράπεζες τροφίμων είναι μόνο η μία όψη του νομίσματος της φτώχειας στη Βρετανία του 21ου αιώνα.
Η εφημερίδα «Γκάρντιαν» στις 19/6/14, σε εκτενές ρεπορτάζ με τίτλο «Η φτώχεια χτυπά τα διπλάσια νοικοκυριά στη Βρετανία από ό,τι πριν 30 χρόνια», σημειώνει ότι υπερδιπλασιάστηκε ο αριθμός των νοικοκυριών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας την τελευταία 30ετία παρά το διπλασιασμό του μεγέθους της βρετανικής οικονομίας.
Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα, που διενήργησε τον περασμένο Ιούνη το ίδρυμα «Poverty and Social Exclusion Project»:
Ο καθηγητής Ντέιβιντ Γκόρντον από το «Townsend Centre for International Poverty Research» στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ σημείωνε: «Η κυβέρνηση συνασπισμού μεταξύ Συντηρητικών και Φιλελεύθερων Δημοκρατών σκόπευε στην εξάλειψη της φτώχειας αντιμετωπίζοντας τις αιτίες της. Η στρατηγική τους σαφώς απέτυχε. Τα διαθέσιμα επιστημονικά δεδομένα δείχνουν πως η φτώχεια και οι στερήσεις αυξήθηκαν. Οι φτωχοί υποφέρουν από ακόμη μεγαλύτερη φτώχεια και η ψαλίδα ανάμεσα στους φτωχούς και τους πλούσιους διευρύνεται».
Η μαζική συμμετοχή άνω του 1.000.000 Βρετανών εργαζομένων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα σε Αγγλία και Ουαλία, που πραγματοποιήθηκε στις 10 Ιούλη, ανέδειξε τα προβλήματα που προκαλεί σε μεγάλο μέρος του λαού η φιλομονοπωλιακή πολιτική που σήμερα εφαρμόζεται από την κυβέρνηση Κάμερον.
Η πραγματοποίηση της απεργίας όχι μόνον δε συμμάζεψε το Βρετανό πρωθυπουργό. Αντίθετα, εκτόξευσε απειλές κατά των συνδικαλιστικών ελευθεριών και του νομικού πλαισίου που αφορά στην πραγματοποίηση απεργιών στο δημόσιο τομέα, απειλώντας ότι θα τις κάνει σχεδόν αδύνατες! Επίσης προειδοποίησε ότι το πάγωμα των μισθών στους δημόσιους υπαλλήλους θα συνεχιστεί «τουλάχιστον ως το 2018».
Οπως σημείωνε η βρετανική εφημερίδα «Independent», την επομένη της απεργίας, «το πάγωμα των μισθών στο δημόσιο τομέα είναι μόνον ένας τρόπος για συρρίκνωση του κράτους με τρόπους που έχουν νιώσει σήμερα χώρες που χτυπήθηκαν από κρίσεις όπως η Ελλάδα. Η διαφορά εδώ είναι πως πρόκειται για συνειδητό πολιτικό σχέδιο και όχι για σχέδιο δράσης αντιμετώπισης κρίσης».
Και ενώ οι μισθοί των εργαζομένων καθηλώνονται ή μειώνονται, οι στατιστικές δείχνουν πως επιτεύχθηκε καπιταλιστική ανάκαμψη, φέρνοντας την οικονομία τουλάχιστον στο επίπεδο του 2008, πριν την έναρξη της κρίσης. Οσοι νομίζουν ότι τώρα, σιγά-σιγά, θα επωφεληθούν και οι εργαζόμενοι απατώνται.
«Το σχέδιο δεν είναι να πάρουν και οι εργαζόμενοι μερίδιο από την ανάκαμψη της οικονομίας. Μολονότι η κυβέρνηση έχει υποσχεθεί έστω και οριακή ενίσχυση των δημόσιων υπηρεσιών, όπως αυτές που αφορούν στη νοσοκομειακή περίθαλψη. Η καταρράκωση του ηθικού σε συνδυασμό με την πάνω από δεκαετία μείωση του βιοτικού επιπέδου στους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα θα οδηγήσει σε φαύλο κύκλο ύφεσης», συμπληρώνει η ίδια εφημερίδα.
Οσον αφορά την αλλαγή του νόμου για τις απεργίες στο δημόσιο τομέα, ελάχιστα πράγματα έχουν γίνει γνωστά μετά την απειλή του Κάμερον στη Βουλή των Κοινοτήτων στις 10 Ιούλη. Στόχος όμως φαίνεται πως θα είναι η αποτροπή απεργιών μέσω σύνθετων και γραφειοκρατικών «εκλογικών» διαδικασιών που θα γίνονται μεταξύ χιλιάδων εργαζομένων.
Αυτά σε μία χώρα όπως η Βρετανία, που ήδη έχει ορισμένους από τους πιο σκληρούς αντεργατικούς απεργιακούς κανονισμούς.
Βεβαίως, η τάση «παρανομοποίησης», «αυστηροποίησης» ή και κατάργησης του δικαιώματος στην απεργία (όπως κάνει η σημερινή ελληνική κυβέρνηση με τη μέθοδο της «επιστράτευσης» εργαζομένων) δε θα περιοριστεί στη Βρετανία. Θα τη δούμε να εμφανίζεται και σε άλλες χώρες της ΕΕ, εκτός και εάν τα συνδικάτα και οι εργαζόμενοι την αποτρέψουν με τον αγώνα τους. Οπως πρέπει να ξανακερδίσουν με την κλιμάκωση του αγώνα τους το δικαίωμα στην εργασία, στη μόρφωση, στην υγεία και στην ανάπαυση, αντιπαλεύοντας τον εργασιακό μεσαίωνα του 21ου αιώνα. Αλλά προϋπόθεση γι' αυτό είναι να ενισχυθεί και να γίνει κυρίαρχο το ταξικό ρεύμα στο εργατικό κίνημα.