Γ. Φαρσακίδης, Μακελειό στη χαράδρα |
Σε αυτή αναφέρεται αναλυτικά στα γεγονότα, στο δολοφονικά χτύπημα στους στρατευμένους την περίοδο που περίοδο «που ο ΔΣΕ αγωνιζόταν για μια Ελλάδα του λαού της, κόντρα στην αστική τάξη και τους Αγγλοαμερικανούς συμμάχους της, που πάσχιζαν να στεριώσουν την εξουσία τους με την εξόντωση του λαϊκού κινήματος που απελευθέρωσε την Ελλάδα από την τριπλή φασιστική κατοχή», στην αλύγιστη στάση των 4.000 περίπου άοπλων φαντάρων «με μόνο όπλο την παλικαριά, τη συντροφική αλληλεγγύη, την πίστη τους στα ιδανικά».
«Τα γεγονότα της σφαγής κατέδειξαν τους δυο κόσμους, τις δυο ηθικές, που υφίστανται πάνω στο θανατονήσι της Μακρονήσου», σημειώνει μεταξύ άλλων η ΠΕΚΑΜ και προσθέτει: «Τον κόσμο των βασανιστών και των εντολέων τους, που όπλισαν το χέρι τους, δηλαδή των Αγγλοαμερικανών ιμπεριαλιστών και της αστικής τάξης της χώρας μας. Το κράτος της βίας, που μόνο με αυτό θα μπορούσαν να βάλουν στο χέρι τις αδάμαστες ψυχές των δεσμωτών της Μακρονήσου. Από την άλλη μεριά, τον άλλον κόσμο, τον κόσμο και την ηθική των αγωνιστών και κομμουνιστών, των νέων 18, 20, 25 χρόνων, που ανέδειξαν το μεγαλείο της ψυχής τους, εκείνων των ανθρώπων που αγαπούν τη ζωή και γι' αυτό παραμένουν αλύγιστοι! Αλλη μια σελίδα του αλύγιστου ταξικού αγώνα είχε τελειώσει. Κανένας δεν μπόρεσε να τη σβήσει από τη μνήμη του λαού μας, από τις επόμενες γενιές που θέλουν να συνεχίσουν, στη μνήμη όσων χάθηκαν, τον δίκαιο αγώνα τους! Αυτοί οι νέοι, αγωνιστές ΕΠΟΝίτες, ΕΛΑΣίτες, κομμουνιστές αντιμετώπισαν τον θάνατο και τη βία με ένα μόνο όπλο: Την πίστη τους στον αγώνα, στα ιδανικά του σοσιαλισμού - κομμουνισμού και την αγάπη τους στον αδούλωτο λαό μας! Γι' αυτό νίκησαν το κράτος της βίας! Αθάνατοι!».