Μια μέρα, ο Λεωνίδας ξεκίνησε να παρακολουθήσει μια μεγάλη ημερίδα αυτού του χώρου, όπου οι μεγαλοκεφαλαιούχοι κλαψούριζαν, γιατί το κράτος δεν ανταποκρινόταν στα αιτήματά τους να καταβροχθίσουν τα πάντα.
Κουρασμένος και μπερδεμένος ο συνάδελφός μας γύρισε στο γραφείο να γράψει το σημείωμά του.
- Ακου να δεις τι κάνει σ' αυτούς τους «καημένους» τους ανθρώπους, η κυβέρνηση.
- Τον λοξοκοιτάζει ο αρχισυντάκτης και ξαναρωτάει:
- Σε ποιους ανθρώπους και τι ακριβώς τους κάνει; Και ο Λεωνίδας, συνεπαρμένος απ' όσα άκουσε, απαντά:
- Στους βιομήχανους, που δεν τους δίνει μεγαλύτερες πιστώσεις, που δεν τους επιτρέπει τις ομαδικές απολύσεις, που δεν τους επιτρέπει τον... αθέμιτο ανταγωνισμό, που δεν...
- Α ρε Λεωνίδα. Δεν κατάλαβες ακόμη ότι εκεί που πας, είναι σα να κολυμπάς σε μια χαβούζα, με λύματα - (σ.σ. τα είπε βέβαια με το δύσοσμο όνομά τους).
Και αν δε φοράς ειδική φόρμα, αν δεν προστατεύεσαι, αν δεν είσαι θωρακισμένος, όπως παλιά, θα εξομοιωθείς με το δύσοσμο αυτό περιβάλλον, και αντί για τον κοινωνικό κριτικό και αντικειμενικό στόχο του δημοσιογράφου, θα γίνεις «παπαγαλάκι» συμφερόντων;