Στο έργο αυτό τίθεται για άλλη μια φορά το ζήτημα του ασυγκράτητου κυνηγητού του πλούτου, που δεν γνωρίζει κανέναν ηθικό φραγμό. Ο Μπαλζάκ κάνει την ανατομία αυτής της νοοτροπίας στα χρόνια του αναδυόμενου καπιταλισμού στη Γαλλία, όχι από ριζοσπαστικές κοινωνικές - πολιτικές θέσεις, αλλά σαν υπερασπιστής της παλαιάς τάξης των πραγμάτων - που βρίσκεται στην εποχή και στο έργο του σε παρακμή - και αυτό φαίνεται καθαρά από τις αξίες που πρεσβεύει μέσα από τα πρόσωπα.
Ο Μπαλζάκ έζησε το πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Δηλαδή, στον απόηχο της Γαλλικής Επανάστασης, του ξεφτίσματος της φεουδαρχικής αριστοκρατίας και της ανόδου της νέας κυρίαρχης τάξης του χρήματος σε μια διαπάλη μεταξύ τους, αλλά συχνά και σε συμπόρευση.
Το βιβλίο διαδραματίζεται στα 1830. Η επανάσταση του Ιουλίου εκείνης της χρονιάς ανέτρεψε τον βασιλιά Κάρολο 10ο, τον τελευταίο Βουρβώνο της Γαλλίας και έφερε στο Θρόνο τον Λουδοβίκο Φίλιππο της Ορλεάνης, με τον οποίο ουσιαστικά κλείνει ο κύκλος της φεουδαρχικής βασιλείας.
Στα «κυπριακά» ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου, «Αποχαιρετισμός» και «Υμνος και Θρήνος για την Κύπρο» θα είναι αφιερωμένη η εκπομπή «Ποιητική Αδεία» που επιμελείται και παρουσιάζει ο Γιώργος Μηλιώνης, την Κυριακή στις 11.00 στον «902 ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM», ενώ και αυτή η αναφορά εντάσσεται στο πλαίσιο των αφιερωμάτων στα 100 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή.
«Θυμάμαι πως γράφοντας τον "Αποχαιρετισμό" έκλαιγα σαν παιδί όπως όταν έγραφα και τον "Επιτάφιο" (στον Αυξεντίου υπάρχουν "ολόσωμα" τα προσωπικά μου βιώματα της Μακρονήσου)»: Σε αυτά τα λόγια του ποιητή αποκαλύπτεται όλη η ουσία του συγκλονιστικού «Αποχαιρετισμού» που είναι αφιερωμένος στον Γρηγόρη Αυξεντίου τον οποίο έκαψαν ζωντανό, μετά από δεκάωρη μάχη, οι Αγγλοι αποικιοκράτες το 1957 σε μια σπηλιά στην Μονή Μαχαιρά στην Κύπρο.
Επίσης ο «Αποχαιρετισμός» είναι αφιερωμένος από τον Ρίτσο «Στους Μεγάλους Νεκρούς Ποιητές και Διδασκάλους του Εθνους: Διονύσιο Σολωμό, Ανδρέα Κάλβο, Κωστή Παλαμά, Αγγελο Σικελιανό».
Η ενοποίηση του χώρου μέσω της Ιστορίας εμφανίζεται και στον «Υμνο και Θρήνο για την Κύπρο» που είναι γραμμένο το 1974. Στο ποίημα αυτό ο Γιάννης Ρίτσος «συναντιέται» και πάλι με τον Διονύσιο Σολωμό και τον Κωστή Παλαμά, ενώ ενοποιεί και όλες τις ιστορικές περιόδους που άφησαν τα ίχνη τους πάνω στο νησί.
Τα «κυπριακά» ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου, και ιδιαίτερα ο «Αποχαιρετισμός», αποτελούν ένα φόρο τιμής σε συγκεκριμένες επιλογές θυσίας, ενώ η ποίησή τους «συναντιέται» με την ποίηση των Σολωμού, Κάλβου, Παλαμά και Σικελιανού μέσα στο φως που καταυγάζει η φλεγόμενη πορεία του αγωνιζόμενου ανθρώπου, καθώς σπάει τις αλυσίδες που τον κρατούν δεσμώτη.