Ο Χρ. Πασαλάρης αρθρογραφεί στον «Ελεύθερο Τύπο» όχι «έξω απ' τα δόντια», όπως ονομάζει τη στήλη του, αλλά δείχνοντας τα δόντια του σε οτιδήποτε δε συμμορφώνεται στις επιταγές της τάξης που ευδοκίμως υπηρετεί. Ετσι, ο Χρ. Πασαλάρης θυμάται - όπως τον βολεύει να θυμάται - κάποια γεγονότα που έχουν συμβεί ανά τις δεκαετίες τον μήνα Απρίλη, ξεκινώντας απ' αυτόν που διανύουμε. Μέμφεται, λοιπόν, τους εργαζόμενους, γιατί απεργούν «αντί να δουλεύουν περισσότερο για να περισώσουν ό,τι μπορούν». Ετσι κυνικά, ωμά, προκλητικά εκθέτει ακριβώς την επιθυμία του κεφαλαίου για περισσότερη δουλειά, με λιγότερα δικαιώματα και χωρίς καμία απολύτως αντίδραση απ' τα «υποζύγια» που ο αρθρογράφος προφανώς θα ήθελε να βλέπει να κυκλοφορούν με χαλινάρια. Και παρακάτω, ανάμεσα στα άλλα που θυμάται, είναι κι αυτό: «Αλλά και Απρίλιο του 1946 (αφού κακώς απέσχε απ' τις εκλογές της 31ης Μαρτίου) το διωκόμενο ΚΚΕ εξαπέλυσε επίθεση στο Λιτόχωρο, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει ο καταστρεπτικός εμφύλιος πόλεμος των 42 μηνών που κατέληξε στην ήττα του Γράμμου». Αυτό το «διωκόμενο» το πρόσθεσε μάλλον για τα προσχήματα, καθώς αυτό που καταλαβαίνει κανείς διαβάζοντάς τον είναι ότι το ΚΚΕ ευθύνεται για τον εμφύλιο. Φυσικά, ο αρθρογράφος, καθόλου τυχαία, ανακατεύει τέτοιους συνειρμούς, προκειμένου να τρομοκρατήσει την εργατική τάξη και να περιορίσει τις λαϊκές διεκδικήσεις. Γνωρίζει ο Χρ. Πασαλάρης, αλλά σιωπά και διαστρεβλώνει. Οτι για τον εμφύλιο ευθύνεται η άρχουσα τάξη και οι ιμπεριαλιστές πάτρωνές της. Γνωρίζει για τις εκλογές βίας και νοθείας. Γνωρίζει για το μεταβαρκιζιανό όργιο τρομοκρατίας. Για τον άγριο διωγμό αγωνιστών, κομμουνιστών, τις δολοφονίες, τους βιασμούς. Τότε ο λαός διάλεξε τα όπλα απ' τις αλυσίδες. Και έγραψε μια εποποιία, μια χρυσή σελίδα στην ταξική πάλη. Γεμάτη διδάγματα πάντα επίκαιρα. Φαίνεται πως τρομοκρατεί με τους συνειρμούς για τον εμφύλιο, ακριβώς γιατί φοβάται τον ξεσηκωμό των εργατών ενάντια στα αφεντικά. Φοβάται το ξύπνημα του «θύματος και του ψώνιου που θα φέρει ανάποδα τον ντουνιά».
Πρόκληση και υποκρισία
Προσβολή για τα φιλειρηνικά αισθήματα του λαού της Θεσσαλονίκης που την περίοδο του βρώμικου πολέμου του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία αντιστάθηκε στη μετατροπή της πόλης σε ορμητήριο των φονιάδων του ΝΑΤΟ, αποτελεί η απόφαση του αναπληρωτή νομάρχη Δ. Ψωμιάδη να συναντηθεί με τον Ιταλό Διοικητή της ναυτικής μοίρας του ΝΑΤΟ (Standing NATO Maritime Group 2) που κατέπλευσε χτες στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Η διοίκηση Ψωμιάδη επιβεβαίωσε, για άλλη μια φορά, την επικίνδυνη υποκρισία της και την πλήρη σύμπλευσή της με τις στρατηγικές επιλογές του δικομματισμού και των ευρωατλαντικών μακελάρηδων. Ο αναπληρωτής νομάρχης ευχαρίστησε τον διοικητή της ΝΑΤΟικής μοίρας για την επίσκεψη και τον ενημέρωσε για τον οικονομικό και ιστορικό ρόλο της Θεσσαλονίκης στα Βαλκάνια, καθώς και για την επιτελική θέση του λιμανιού της πόλης που, από το 1999 μέχρι και σήμερα, χρησιμοποιούν οι ΝΑΤΟικοί για τις επιχειρήσεις τους ενάντια στους λαούς των Βαλκανίων... Κατά τα άλλα, τόνισε, λέει, την αναγκαιότητα της ενίσχυσης της φιλίας, της αλληλεγγύης και της συνεργασίας μεταξύ των λαών της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Προκλητική υποκρισία.
Περί ... υγιούς ανταγωνισμού
Να θολώσει τα νερά και να αποπροσανατολίσει γύρω από το γεγονός ότι οι αιτίες για την ακρίβεια και τη λεηλασία που υφίστανται τα λαϊκά εισοδήματα βρίσκονται στην ίδια την πολιτική στήριξης και ενίσχυσης του καπιταλισμού και της αγοράς που με τόσο ζήλο εξυπηρετεί η κυβέρνηση, όπως και η προηγούμενη του ΠΑΣΟΚ, επιχειρεί το υπουργείο Ανάπτυξης με το νομοσχέδιο που έδωσε τις προηγούμενες μέρες στη δημοσιότητα με τον βαρύγδουπο τίτλο «Αναβάθμιση της Επιτροπής Ανταγωνισμού». Στο νομοσχέδιο περιλαμβάνονται μια σειρά από διατάξεις που διέπουν τον τρόπο στελέχωσης και λειτουργίας της Επιτροπής, ζητήματα, δηλαδή, εντελώς διαδικαστικά, από τα οποία τίποτα δεν έχουν να περιμένουν οι εργαζόμενοι που καθημερινά γονατίζουν κάτω από την ασυδοσία και την κερδοσκοπία των μονοπωλίων. Οχι δηλαδή ότι θα μπορούσε να περιέχει και τίποτα φιλολαϊκό. Αλλωστε ο ανταγωνισμός είναι ταυτισμένος με τον καπιταλισμό, επομένως τίποτε το αντίθετο από το να τον υπηρετούν με την πολιτική τους δεν μπορούν να κάνουν οι αστικές κυβερνήσεις. Αλλωστε, ο υπουργός Ανάπτυξης, το είπε καθαρά: Στόχος του νομοσχεδίου δεν είναι άλλος από τη «δημιουργία συνθηκών υγιούς ανταγωνισμού». «Μόνο έτσι», λέει, «καταπολεμούμε την ακρίβεια... κλπ. κλπ.». Ελα, όμως, που μόνο έτσι δεν ...καταπολεμάται η ακρίβεια. Κι αυτό το γνωρίζουν καλά οι θιασώτες του «ανταγωνισμού».
Το τμήμα υποδοχής!!!
Ολα άψογα τα βρήκε στην εφημερία του «Σισμανόγλειου» νοσοκομείου, ο υπουργός Υγείας Δημήτρης Αβραμόπουλος, που το επισκέφτηκε απροειδοποίητα - όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του - την Τετάρτη το βράδυ. «Παρατήρησα ωστόσο, ότι χρειάζονται και κάποιες βελτιώσεις, κυρίως στο κομμάτι που αφορά στην υποδοχή του κόσμου, έτσι ώστε από την ώρα που ο ασθενής μπαίνει σε ένα νοσοκομείο, να αισθάνεται και να διαπιστώνει, ότι εκεί τον υποδέχονται με πολλή προσοχή και με σεβασμό στην αξιοπρέπειά του». Το «Σισμανόγλειο» είναι το μοναδικό νοσοκομείο στο Λεκανοπέδιο Αττικής που έχει και τμήμα υποδοχής και - στα πλαίσια του νέου συστήματος των εφημεριών - συνεφημερεύει με τον «Ευαγγελισμό». Δεν διαβαίνει λοιπόν ο υπουργός Υγείας κι απ' τον «Ευαγγελισμό» να δει, πως τα φορεία - ράντζα δηλαδή - φτάνουν μέχρι και το ...Κολωνάκι; `Η να βρει διπλάσιους αρρώστους απ' όσους τα κρεβάτια, στα ράντζα της ψυχιατρικής κλινικής...
60 μαύρα χρόνια ΝΑΤΟ
Η σημερινή μαύρη επέτειος, για τους λαούς και την υπόθεση της παγκόσμιας ειρήνης, των 60 χρόνων από την ίδρυση του ΝΑΤΟ και η ταυτόχρονη Σύνοδος των αρχηγών των 28, πλέον, κρατών - μελών του, που ολοκληρώνεται σήμερα στο Στρασβούργο, αποτελούν μιαν υπενθύμιση του διαχρονικού και επιθετικού ενάντια στους λαούς ρόλου του ΝΑΤΟ, αλλά, κυρίως, αναδεικνύουν το σημερινό ρόλο του ως βασικού στρατιωτικοπολιτικού ιμπεριαλιστικού μοχλού με δράση μέσα και έξω από τα σύνορα των κρατών - μελών του για την εξυπηρέτηση των διεθνικών μονοπωλίων με επεμβάσεις και πολέμους.
Το ΝΑΤΟ, αυτές τις 6 δεκαετίες, έδειξε περίτρανα αυτό που είναι πραγματικά, επιβεβαιώνοντας τον επιθετικό του χαρακτήρα. Ειδικά τις δύο τελευταίες δεκαετίες, μετά και τις γνωστές ανατροπές στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο, αναδείχθηκε με τον πλέον σαφή τρόπο ο λόγος ύπαρξης του ΝΑΤΟ, που όχι μόνο συνέχισε να λειτουργεί, αλλά αναπροσάρμοσε και το δόγμα του, ώστε πιο αποτελεσματικά να παίζει το ρόλο του ως διεθνούς κατασταλτικού μηχανισμού. Ταυτόχρονα, το ΝΑΤΟ είναι και ο προπομπός της οικονομικής διείσδυσης στις διάφορες περιοχές του πλανήτη των διεθνικών μονοπωλίων.
Το ΝΑΤΟ, μετά το 1991, μπήκε σε μια πορεία μετεξέλιξης, διευρύνοντας τα όριά του σε όλο τον πλανήτη, αναπροσαρμόζοντας το δόγμα του, ώστε να καλύπτεται ο ρόλος του ως παγκόσμιου χωροφύλακα και στήνοντας νέες απειλές, ώστε να δικαιολογεί αυτόν το ρόλο. Η πορεία αυτή σηματοδοτήθηκε με τις αποφάσεις των Συνόδων Κορυφής της Ουάσιγκτον το 1999, με το «νέο δόγμα» περί παγκόσμιας δράσης στο όνομα της «διεθνούς ασφάλειας» και «σταθερότητας», της Πράγας το 2002, που έγινε σε συνθήκες κήρυξης του «αντιτρομοκρατικού πολέμου», με τη διεύρυνση των ορίων του και το δόγμα περί προληπτικού πολέμου, της Κωνσταντινούπολης το 2004, όπου δρομολογήθηκαν λύσεις στα πρακτικά ζητήματα που αφορούν στην επιχειρησιακή ετοιμότητα της λυκοσυμμαχίας και στην άμεση στρατιωτική εμπλοκή του ΝΑΤΟ σε εμπόλεμες περιοχές ως παγκόσμιας κατασταλτικής δύναμης, της Συνόδου Κορυφής στη Ρίγα της Λετονίας το 2006, όπου μπήκαν σε πορεία υλοποίησης τα θέματα που αφορούν τη μετεξέλιξη του ΝΑΤΟ, τις Δυνάμεις Ταχείας Αντίδρασης (NRF).
Φθάσαμε στην παρούσα Σύνοδο Κορυφής του Στρασβούργου, όπου μπαίνουν στο τραπέζι τα επιχειρησιακά σχέδια των Αμερικανών για διείσδυση στην Ασία με αφορμή και πρόσχημα τον πόλεμο του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν και η προσπάθειά τους για ευρωπαϊκή εμπλοκή. Ο τρόπος που ξεδιπλώνεται η ιμπεριαλιστική στρατηγική δεν είναι τυχαίος. Ο πόλεμος κατά του Αφγανιστάν, που ξεκίνησε με αφορμή τα χτυπήματα της 11ης Σεπτέμβρη 2001, πάτησε πάνω στις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της Ουάσιγκτον του 1999, που θεσμοθέτησε την αποστολή στρατευμάτων σε όλο τον κόσμο με διάφορα προσχήματα, όπως «η τρομοκρατία, η καταπίεση, οι φυλετικές συγκρούσεις, η οικονομική δυσπραγία, η κατάρρευση της πολιτικής τάξης και η εξάπλωση των όπλων μαζικής καταστροφής...». Την ίδια ώρα, «το οργανωμένο έγκλημα και η διατάραξη ροής ζωτικών πόρων» διαμορφώνουν τις προϋποθέσεις για μελλοντικές επεμβάσεις του ΝΑΤΟ».
Ο βίος και η πολιτεία του ΝΑΤΟ δείχνουν ότι συνιστά μόνιμη απειλή για την ανθρωπότητα. Είναι υπόθεση των λαών και των κινημάτων τους η απόκρουση της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας. Αυτοί είναι το αντίπαλο δέος, η δύναμη που μπορεί να βάλει φραγμό στον ιμπεριαλισμό και να ανατρέψει τα σχέδιά του.
Βροχή τα «μεταλλαγμένα»
Παπαγεωργίου Βασίλης
Στην έγκριση ενός ακόμη γενετικά τροποποιημένου οργανισμού, του κραμβόσπορου Τ45, προχώρησε πριν από λίγο καιρό η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, παρέχοντας για μια δεκαετία την άδεια εισαγωγής του προϊόντος που παράγεται στον Καναδά, στα κράτη - μέλη της ΕΕ. Η έγκριση χορηγήθηκε για τη χρήση σε τρόφιμα και ζωοτροφές, χωρίς προς το παρόν, να επιτρέπεται η καλλιέργεια του εν λόγω μεταλλαγμένου φυτού στα κράτη - μέλη της Κοινότητας. Πλέον τα μεταλλαγμένα προϊόντα που κυκλοφορούν στα κράτη - μέλη της ΕΕ και στη χώρα μας φυσικά, με τη «βούλα» της Επιτροπής είναι δεκάδες, με τις ελληνικές κυβερνήσεις, τόσο τη σημερινή της ΝΔ όσο και την προηγούμενη του ΠΑΣΟΚ, να δηλώνουν μεν στα ...λόγια την «ευαισθησία» τους στο θέμα, ακολουθώντας όμως μια πολιτική που κάθε άλλο παρά αποτρέπει την είσοδό τους στη χώρα μας. Αναλόγως κινήθηκαν και οι δηλώσεις του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Σ. Χατζηγάκη στο πρόσφατο Συμβούλιο Υπουργών Γεωργίας της ΕΕ, κατά τη διάρκεια του οποίου δήλωσε ότι «η ελληνική κυβέρνηση επιδεικνύει ιδιαίτερη ευαισθησία στο θέμα και τόνισε ότι το σύνολο σχεδόν των Ελλήνων πολιτών απορρίπτει τόσο την καλλιέργεια όσο και την εμπορία των οργανισμών αυτών». Μόνο που στην πραγματικότητα, τα μεταλλαγμένα βρίσκονται εδώ και χρόνια στα ράφια των σούπερ - μάρκετ, χωρίς να τηρούνται ούτε καν οι στοιχειώδεις κανόνες που προβλέπουν οι κοινοτικοί κανονισμοί, όπως η αναγραφή της ύπαρξης γ.τ.ο (γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί) στη συσκευασία του προϊόντος. Και χωρίς, φυσικά, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου να λαμβάνει το παραμικρό μέτρο, για την εφαρμογή ακόμη και αυτού του κανονισμού - κοροϊδία.
Γρηγοριάδης Κώστας
Οι απολογητές της εκμετάλλευσης
Γρηγοριάδης Κώστας
Οχι και να πληρώσουν την κρίση εκείνοι που την προκάλεσαν. Να την πληρώσουν όλοι, ανάλογα με το τι δυνατότητες έχει ο καθένας. «Οποιος συντηρεί την εντύπωση ότι κάποιοι μπορεί να τη γλιτώσουν, λέει ευχάριστα πράγματα, αλλά δε λέει την αλήθεια».
Ακριβώς έτσι, ο αρθρογράφος από το «ΒΗΜΑ» εξηγεί γιατί δεν πρέπει το μεγάλο κεφάλαιο, οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι να πληρώσουν την κρίση ή μάλλον εξηγεί γιατί την κρίση πρέπει να την πληρώσουν οι εργαζόμενοι. Είναι κατανοητό τα προπαγανδιστικά όργανα της αστικής τάξης να ζητούν από τον εργάτη στη Ζώνη, από τον οικοδόμο, τον επαγγελματοβιοτέχνη, το φτωχό αγρότη, το συνταξιούχο να πληρώσει με νέες θυσίες την κρίση. Πολύ περισσότερο, έχουν κάθε λόγο να επιχειρούν να πείσουν ότι ευθύνη έχει και η εργατική τάξη για την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Η αστική τάξη και τα ΜΜΕ, που ελέγχει, ζητούσαν - και επέβαλαν - θυσίες από τους εργαζόμενους και πριν εκδηλωθεί η κρίση, ακόμα κι όταν το ΑΕΠ της χώρας ήταν πάνω από το μέσο όρο της κοινότητας. Και συνεχώς, τα λαϊκά στρώματα έχαναν εισόδημα και δικαιώματα. Οταν οι τράπεζες είχαν καθαρά κέρδη ανά εργαζόμενο 42.000 ευρώ το 2005 και 51.000 ευρώ το 2006 και οι βιομήχανοι είχαν κέρδη το 2006 18.000 ευρώ ανά εργαζόμενο, οι εργαζόμενοι στέναζαν από τις πολιτικές λιτότητας και την άγρια εκμετάλλευση των αφεντικών.
Τώρα, έρχονται πάλι και ζητούν νέες θυσίες. Οι εργάτες, οι υπάλληλοι, οι μικρομεσαίοι αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι και οι ΕΒΕ πρέπει να πουν ΟΧΙ. Δεν έχουν κανένα λόγο να συνδέουν την τύχη τους με τα κέρδη των λίγων, τις επενδύσεις τους, την καπιταλιστική ανάπτυξη. Οσο για το μεγάλο κεφάλαιο και τους παρά τον Τύπο υποστηρικτές του, ας εξακολουθήσουν να ανάβουν «κάθε Κυριακή κεράκι στον Σημίτη επειδή διαθέτουμε σε καιρό παγκόσμιας οικονομικής κρίσης την προστασία ενός μεγάλου οικονομικού συνόλου και ενός ισχυρού νομίσματος», όπως έγραφε ο ίδιος αρθρογράφος στο «ΒΗΜΑ» πριν μία βδομάδα...
Ο «δίκαιος καπιταλισμός» της ΓΣΕΕ...
Μπροστά στο συνηθισμένο ακροατήριο - παρά τις ενισχύσεις από την περιφέρεια, τον Πειραιά και την Αττική - με τις κάθε είδους αριστερίστικες ομάδες και ομαδούλες να τιμούν για μια ακόμη φορά με την παρουσία τους την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ και με τους εκπροσώπους του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ να συνωστίζονται στις πρώτες αράδες, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ και στέλεχος της ΠΑΣΚΕ, εκφράζοντας την πλειοψηφία, μίλησε την Πέμπτη «από στήθους». Κάλεσε τους εργαζόμενους σε «ταξικό ανυποχώρητο αγώνα» (!), αφού «πίσω απ' τα "γκόλντεν μπόις" κρύβεται ένα άδικο, εκμεταλλευτικό σύστημα» και σημείωσε ότι «χαμένες είναι οι μάχες που δε δίνονται». Ενημέρωσε ακόμα τους εργαζόμενους ότι υπάρχει καλό και κακό, δίκαιο και άδικο σύστημα διαχείρισης του καπιταλισμού, υπονοώντας πως μια ενδεχόμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα συμβάλει, ώστε πιο ...δίκαια οι εργοδότες να ξεζουμίζουν τους εργάτες, να επιβάλλουν εκ περιτροπής εργασία, να τους αφήνουν απλήρωτους ή να τους δίνουν αυξήσεις μικρότερες του ενός ευρώ. Οπως είπε, «αυτό το σύστημα διαχείρισης του καπιταλισμού δεν μπορεί να υπάρχει, γιατί είναι άδικο (...) είναι προϊόν των κυβερνητικών πολιτικών και των εργοδοτικών επιλογών».
... και η ενότητα με τους βιομήχανους
Εκεί όμως που ο συνδαιτυμόνας των βιομηχάνων ξεπέρασε τον εαυτό του, ήταν όταν έπιασε στο στόμα του το ΠΑΜΕ για να πει: «Υπάρχουν και διασπαστές. Κουραστήκαμε (!) να τους καλούμε να έρθουν εδώ, σ' αυτό το βήμα. Επιμένουν σε μια διασπαστική πρακτική εμποτισμένη από κομματισμό. Δε βλέπουν ότι αντίπαλοί τους δεν είναι τα συνδικάτα, αλλά η ασκούμενη πολιτική και η εργοδοσία. Αν όλα αυτά δεν τα καταλάβουν θα είναι, όπως χρόνια, στο περιθώριο της Ιστορίας». Αυτό που πραγματικά ενοχλεί τη ΓΣΕΕ είναι το γεγονός ότι το μόνο πράγμα που διασπά το ΠΑΜΕ είναι την ενότητα με τους βιομήχανους, στην οποία θέλει να σύρει το συνδικαλιστικό κίνημα η πλειοψηφία. Την «ενότητα» των 11 αντεργατικών σημείων σύγκλισης που συνομολόγησε η πλειοψηφία με το ΣΕΒ εν μέσω κρίσης. Την ενότητα των άθλιων Συλλογικών Συμβάσεων που υπογράφει με τους βιομήχανους η ΓΣΕΕ. Την ενότητα με τον έναν ή τον άλλο διαχειριστή ενός συστήματος βάρβαρου, για το οποίο η ΓΣΕΕ δεν έχει κανένα πρόβλημα, αρκεί να κυβερνάει το ΠΑΣΟΚ. Οσο για την Ιστορία και το ποιους τελικά θα αφήσει στο περιθώριό της, ήταν αρκετή μια ματιά στο κέντρο της Αθήνας το πρωί της Πέμπτης, όπου μια εργατοθάλασσα, πολλαπλάσια σε όγκο από τη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ, διαδήλωνε για περισσότερες από 2 ώρες, ταυτόχρονα με δεκάδες χιλιάδες ακόμα εργατοϋπάλληλους, στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ σε όλη τη χώρα. Με πλαίσιο πάλης τέτοιο που ανοίγει δρόμους στην Ιστορία του εργατικού κινήματος και όχι παραμάγαζα και παράγκες συναίνεσης με τους μεγαλοεργοδότες.
Νέα ώθηση στους αγώνες που έρχονται
Την Πέμπτη, χιλιάδες εργαζόμενοι βγήκαν στο δρόμο πίσω από τα πανό των ταξικών δυνάμεων και διαδήλωσαν με αιτήματα διαμορφωμένα από τις ανάγκες της τάξης τους. Σε 69 πόλεις σε όλη την Ελλάδα, δεκάδες χιλιάδες απέργησαν και πήγαν κόντρα στην τρομοκρατία που σκορπά η εργοδοσία, κόντρα στο κλίμα του πανικού, του «χαμηλού πήχη» και της συναίνεσης, που καλλιεργούν η κυβέρνηση, η αξιωματική αντιπολίτευση και τα άλλα κόμματα του ευρωμονόδρομου, αξιοποιώντας την καπιταλιστική οικονομική κρίση, οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Σε μεγάλους τόπους δουλειάς και στα εργοτάξια, μπήκε το εργατικό «λουκέτο». Οι εργαζόμενοι του χεριού και του πνεύματος, Ελληνες και μετανάστες, έχοντας στο πλευρό τους χιλιάδες παιδιά των λαϊκών οικογενειών, φοιτητές, σπουδαστές, μαθητές, την αυριανή βάρδια της εργατικής τάξης, διαδήλωσαν οργανωμένα και μαχητικά.
Η επιτυχία και η μαζικότητα των προχτεσινών απεργιακών κινητοποιήσεων είναι αποτέλεσμα επίμονης, σχεδιασμένης δουλειάς και οργανωμένης παρέμβασης των ταξικών συνδικαλιστικών δυνάμεων. Ολο και περισσότεροι εργατοϋπάλληλοι, μετανάστες, νέοι εργαζόμενοι πυκνώνουν τις γραμμές του ΠΑΜΕ, και, μάλιστα, σε μια περίοδο όπου έχουμε σημαντικές αναμετρήσεις στους τόπους δουλειάς. Αναμετρήσεις και μάχες, στις οποίες τα ταξικά συνδικάτα μπήκαν μπροστά, οργάνωσαν τον αγώνα, αποκάλυψαν τη ρίζα των εργατικών και λαϊκών προβλημάτων και, κυρίως, έσπειραν το σπόρο της προοπτικής στους εργαζόμενους, αυτόν του άλλου δρόμου ανάπτυξης της κοινωνίας, όπου τον πλούτο θα καρπώνονται αυτοί που τον παράγουν.
Το ΠΑΜΕ, ως ταξικός πόλος στο συνδικαλιστικό κίνημα, που όχι μόνο δε συναινεί και δε συνδιαλέγεται με την πλουτοκρατία, αλλά βρίσκεται σε μόνιμο, διαρκή και αδιάλλακτο ταξικό πόλεμο μαζί της και δέχεται ως νόμο μόνο το δίκιο του εργάτη, κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος στη συνείδηση των εργατών. Ανάμεσα σε άλλα, και οι προχτεσινές κινητοποιήσεις δείχνουν ακριβώς ότι, δέκα χρόνια μετά την ίδρυσή του, το ΠΑΜΕ έχει ριζώσει στους τόπους δουλειάς, στους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες, μπολιάζοντάς τους με τον ταξικό προσανατολισμό, την ασυμβίβαστη με τα καπιταλιστικά κέρδη διεκδικητική πάλη. Γι' αυτό, ως αποτέλεσμα μακρόχρονης και επίμονης δουλειάς, όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι δε στηρίζονται απλά στο ΠΑΜΕ, αλλά συμμετέχουν ενεργά, συσπειρώνονται δυναμικά γύρω απ' αυτό.
Σ' αυτήν τη βάση και τα θετικά βήματα, χωρίς καθυστέρηση, χρειάζεται ακόμη πιο πολλή δουλειά, ώστε, πιο αποφασιστικά, πιο επίμονα, να αντιστοιχηθεί η εργατική πάλη με τη σφοδρή επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους, με ένα ενιαίο ταξικό μέτωπο όλης της εργατικής τάξης. Η αντίσταση να ενταθεί, να μετατραπεί σε εργατική αντεπίθεση. Η μαζικότητα και η επιτυχία της προχτεσινής απεργίας δίνουν με τη σειρά τους ώθηση στην πιο δυναμική συνέχιση της παρέμβασης των ταξικών συνδικαλιστικών δυνάμεων. Με μεγαλύτερη αισιοδοξία, με πίστη στα αποτελέσματα της οργανωμένης πάλης, της δράσης με σχέδιο και ταξικό περιεχόμενο, ο επόμενος επιτυχημένος σταθμός πρέπει να είναι οι κινητοποιήσεις για την εργατική Πρωτομαγιά. Να πλημμυρίσουν οι δρόμοι εργάτες και εργάτριες που ζητούν όλα όσα αντικειμενικά τους ανήκουν.