Τετάρτη 4 Μάη 2011
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Αναξιοποίητος γυρολόγος

Παπαγεωργίου Βασίλης

Μια προχτεσινή συνέντευξη του Μίμη Ανδρουλάκη στο ραδιοσταθμό «Βήμα FM» αναπαράγει ο αστικός Τύπος για να δώσει συνέχεια στη συζήτηση περί καυγάδων μεταξύ βουλευτών και υπουργών του ΠΑΣΟΚ σχετικά με την κυβερνητική πολιτική. Παρουσιάζεται δηλαδή ως «βόμβα» στα θεμέλια του κυβερνώντος κόμματος μια συνέντευξη όπου ασκείται επιδερμική κριτική σε επιμέρους επιλογές της κυβέρνησης και στο διά ταύτα καταλήγει ότι μόνο το ΠΑΣΟΚ μπορεί να διαχειριστεί την οικονομική κρίση και συνεπώς ο μόνος του καημός είναι πώς θα πειστεί και ο λαός να ξαναψηφίσει - όταν έρθουν οι εκλογές - τους εκτελεστές των εργατικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων του. Ο Ανδρουλάκης, ούτε λίγο ούτε πολύ λέει ότι ο Γ. Παπανδρέου μπορεί και να «στενοχωριέται γι' αυτό που γίνεται», ισχυρίζεται ότι «δεν είχαν καταλάβει από την πρώτη στιγμή... πού πάμε να κυβερνήσουμε», αποδίδει στα πρόσωπα και όχι στη στρατηγική του ΠΑΣΟΚ την αντιλαϊκή επίθεση, λέγοντας ότι «η σύνθεση της κυβέρνησης και τα άτομα, δηλαδή, δεν της επιτρέπει να φτάσει στο ύψος των περιστάσεων» και πως «τα προβλήματα τα δημιουργούν οι άνθρωποι του Παπανδρέου στην κυβέρνηση». Δεν περίμενε κανείς τίποτε διαφορετικό από ένα γυρολόγο που αναζητά αξιοποίηση από το σύστημα, από το να εκθειάζει χυδαία την αντιλαϊκή πολιτική και να προσπαθεί να αθωώσει την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, χρεώνοντας «αναποτελεσματικότητα» σε στελέχη της, προσπαθώντας να πουλήσει ιδιοτελώς τη χρησιμότητά του που έμεινε αναξιοποίητη. Γιατί αυτό είναι που ανησυχεί τον Ανδρουλάκη. Το κατά πόσο θα προχωρήσει με αποτελεσματικότητα το κυβερνητικό έργο που τσακίζει το λαό. Γι' αυτό συστείνει ότι «πρέπει η κυβέρνηση να αποκτήσει μια συνοχή, διότι έχει έναν κάβο να περάσει και δεν υπάρχουν και εναλλακτικές λύσεις», και καταλήγει μεταξύ άλλων: «Ενας λόγος υπάρχει αυτή τη στιγμή να ξαναψηφίσει κάποιος ΠΑΣΟΚ (...) στην κρίση, να το ξέρουμε ότι δεν υπάρχει άλλος από το ΠΑΣΟΚ για να κάνει αυτή τη δουλειά (σ.σ. να εξασφαλίσει την καταβολή των δόσεων από τα 110 δισ. της τρόικας)». Συνεπής στη στρατηγική που υπηρετεί, παρά τα φτηνά του κόλπα...

Κάλπικα συνθήματα για εγκλωβισμό του λαού

Τις κάλπικες παραινέσεις περί «ενωμένης Αριστεράς» - λες και ένα κυβερνητικό συνονθύλευμα όσων αυτοαποκαλούνται γενικά και αόριστα «Αριστερά» είναι το «φάρμακο» στην οικονομική κρίση - επαναλαμβάνει ο Δημήτρης Στρατούλης, μέλος της ΠΓ του ΣΥΝ, σε προχτεσινή συνέντευξή του στο ραδιόφωνο της ΕΤ3.

Ο Δ. Στρατούλης υποστηρίζει ότι «χρειάζεται ένα τέτοιο κίνημα που να πρωταγωνιστεί στους αγώνες για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, για την απομάκρυνση της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου, για την ήττα του συναινετικού νεοφιλελεύθερου δικομματισμού και των προθύμων συμμάχων του και για την ανάδειξη μιας προοδευτικής κυβέρνησης με πυρήνα της τις δυνάμεις της ενωμένης Αριστεράς». Εχει πλάκα η ρηξικέλευθη πρόταση από το ΣΥΝ, που συμμετέχει σε ένα τόσο ενωτικό σχήμα, το ΣΥΡΙΖΑ, όπου οι πολιτικές που εκπορεύονται είναι πιο πολλές από τις συνιστώσες. Εδώ στον ίδιο τον ΣΥΝ, άλλα λέει ο Τσίπρας, άλλα ο Παπαδημούλης, άλλα το «Ρεύμα»... Για ποια ενότητα κάνουν λόγο και για ποιον; Μάλλον δουλεύουν την κοινωνία. Αλλά πέρα από το «φαιδρόν» του πράγματος, οι δυνάμεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο διάστημα έχουν ανασύρει από τα μπαούλα τους το αποπροσανατολιστικό σύνθημα για «ενότητα», πασχίζοντας τάχα να στριμώξουν το ΚΚΕ. Μα εδώ πρόκειται για δυνάμεις που η πολιτική και η στρατηγική τους όχι μόνο δε συναντιούνται πουθενά, αλλά είναι και εκ διαμέτρου αντίθετες. Τι σχέση έχει η πολιτική «εξανθρωπισμού» του καπιταλισμού με την αναγκαιότητα ρήξης; Εκείνο που πασχίζουν είναι να εγκλωβίσουν τους εργαζόμενους και το λαό σε αιτήματα που δε δίνουν λύση στα εργατικά και λαϊκά προβλήματα, γιατί δε συγκρούονται με την αιτία τους, με την πηγή τους, δηλαδή τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Γι' αυτό και τα «αιτήματα» που προβάλλουν κινούνται σε ένα φτιασίδωμα της βαρβαρότητας, όπως «διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του δημόσιου χρέους», «εθνικοποίηση - κοινωνικοποίηση των τραπεζών», «αναδιανομή εισοδημάτων και δικαιωμάτων προς όφελος της πλήρους, σταθερής ασφαλισμένης και αξιοπρεπώς αμειβόμενης εργασίας». Γι' αυτό και ο Δ. Στρατούλης ζητάει «απομάκρυνση της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου» και όχι του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο προσβλέπει σε συνεργασία σπέρνοντας αυταπάτες για το ρόλο του ΠΑΣΟΚ ως κόμματος της πλουτοκρατίας.

Περί ... «κόστους» της αναπηρίας!

Μόνο στην Αθήνα, στον Πειραιά και τη Θεσσαλονίκη θα υπάρχουν εξεταστικά κέντρα για τους μαθητές με ειδικές ανάγκες από τα ΕΠΑΛ, που θα συμμετάσχουν στις πανελλαδικές εξετάσεις και αυτός ο περιορισμός των εξεταστικών κέντρων μόνο στις τρεις παραπάνω πόλεις προκάλεσε τη διαμαρτυρία της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣΑμεΑ) προς την υπουργό Παιδείας.

Στην επιστολή διαμαρτυρίας της η ΕΣΑμεΑ λέει μεταξύ άλλων: «Είναι αδιανόητο οι οικογένειες μαθητών με αναπηρία, που πέραν του κόστους διαβίωσής τους έχουν να αντιμετωπίσουν και το πρόσθετο κόστος που απορρέει από τη φύση της αναπηρίας, να αντιμετωπίζονται με σκληρότητα και να μην έχουν ισότιμη πρόσβαση στην Παιδεία».

Ομως, καμιά αναπηρία «από τη φύση της» δε συνεπάγεται κόστος για τον ανάπηρο και την οικογένειά του. Οπως και καμιά ασθένεια από τη φύση της δε συνεπάγεται κόστος. Την αντιμετώπιση της αναπηρίας τη μετράει ως κόστος το απάνθρωπο σύστημα του καπιταλισμού. Και αυτό το «κόστος» της αναπηρίας, που το ίδιο το σύστημα το γεννά και το ρίχνει στις πλάτες των οικογενειών ΑμΕΑ, για κάποιους άλλους στο ίδιο σύστημα μετατρέπεται σε κέρδος.

Οταν, λοιπόν, αποδέχεσαι την απανθρωπιά του συστήματος, το να μετριέται η αναπηρία ως κόστος, όταν δικαιολογείς αυτή την απανθρωπιά ως «φυσικό φαινόμενο» που προκύπτει τάχα από την ίδια την αναπηρία, το μόνο που σου μένει είναι να παζαρεύεις τη διαχείριση του κόστους. Και στο πνεύμα της διαχείρισης του κόστους κινείται τόσο η κυβέρνηση, που μειώνει φέτος τα εξεταστικά κέντρα, όσο και η ΕΣΑμεΑ που αποδέχεται τη λογική του κόστους και παζαρεύει με την κυβέρνηση το αν θα είναι λίγο μικρότερο ή λίγο περισσότερο...

Σάπισε η καραμέλα της «ενότητας»

«

Σήμερα αριστερό είναι ό,τι ενώνει κι όχι ό,τι χωρίζει», έλεγε τις προάλλες ο πρόεδρος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ σε ραδιοφωνική του συνέντευξη. Η δήλωση έγινε μια μέρα μετά την Πρωτομαγιά, όπου το κόμμα του ανέλαβε, για μια ακόμη χρονιά, το ρόλο του κλακαδόρου στη συγκέντρωση που διοργάνωσαν οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, οργανικό κομμάτι της αντιλαϊκής στρατηγικής του κεφαλαίου και των κομμάτων του. Είναι προφανές ότι αυτήν την «ενότητα» οραματίζεται ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ: Με τους εργατοπατέρες και τα κόμματά τους, που από κοινού προωθούν μια πολιτική σάπια και αντιλαϊκή μέχρι το μεδούλι. Την «ενότητα» αυτή την έχουν εμπεδώσει και στο εσωτερικό του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, όπου οι τάσεις και οι συνιστώσες ετοιμάζονται στην επικείμενη συνδιάσκεψη να προσέλθει η καθεμιά με τη δική της πλατφόρμα.

Εχει προηγηθεί ένα όργιο αλληλοκατηγοριών για τη λειτουργία του σχήματος και αποχωρήσεις συνιστωσών με επιμέρους διαφωνίες και κόντρες για την καρέκλα. Ολα τα παραπάνω αποτελούν εκφάνσεις των αντιφάσεων που χαρακτηρίζουν τη στρατηγική του οπορτουνισμού και τις ευκαιριακές συγκολλήσεις ομάδων και πολιτικών φατριών, κοινό στοιχείο των οποίων είναι η αποστροφή για το οργανωμένο λαϊκό κίνημα και την πολιτική του πρωτοπορία, το ΚΚΕ. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζεται ότι το κάλεσμα για «ενότητα» απευθύνεται και στο ΚΚΕ. Κοροϊδεύει το λαό, αφού ξέρει ότι στρατηγικά με το ΚΚΕ τον χωρίζει χάος. Το ΚΚΕ παλεύει για την οργάνωση της λαϊκής συμμαχίας που θα αντιπαρατεθεί με το κεφάλαιο, στην προοπτική να ανατρέψει την πολιτική εξουσία του, την ίδια ώρα που ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ καταθέτει προτάσεις για τον εξωραϊσμό και τη διαιώνιση της αστικής εξουσίας.

Επειδή ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ αναγνωρίζει τις αγεφύρωτες διαφορές με το ΚΚΕ, κάνει ντρίπλα και ζητάει κοινή δράση σε επιμέρους οικονομικά αιτήματα. Αποσπά σκόπιμα την οικονομία από την πολιτική για να μιλήσει για συμμαχίες από τα πάνω. Με τέτοια στρατηγική, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δε χρειάζεται το ΚΚΕ για σύμμαχο. Μπορεί κάλλιστα να βρει συνοδοιπόρους, ακόμα και ανάμεσα σε μερίδες της εργοδοσίας. Αυτό έκανε ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στην περίπτωση του Λαναρά, όπου στο όνομα του να μην κλείσουν τα εργοστάσια, μετέτρεψε τους εργαζόμενους σε ουρά της εργοδοσίας, που τους περιέφερε στην Αθήνα σαν μέσο πίεσης, για να εξασφαλίσει νέες επιδοτήσεις. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, που ζητάει κοινή δράση, για παράδειγμα, ενάντια στις επιχειρησιακές συμβάσεις, υπογράφει διμερείς συμφωνίες στον «Παπαστράτο», που καρατομούν εργατικά δικαιώματα και την ίδια ώρα κατηγορεί για «εξαλλοσύνες» τους ναυτεργάτες που περιφρουρούν την απεργία τους στο λιμάνι.

Τηρουμένων των αναλογιών, τίποτα δεν άλλαξε από το 1968, οπότε εκφράστηκε απροκάλυπτα η προσπάθεια του χώρου που σήμερα εκπροσωπεί ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ να πλήξει το ΚΚΕ για λογαριασμό των αστών. Το ίδιο επαναλήφθηκε πάμπολλες φορές από τότε. Οσο για την αποτελεσματικότητα των συμμαχιών που επικαλείται ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ σε άλλες χώρες, μεταξύ κομμάτων που αυτοαποκαλούνται «αριστερά», η πορεία τους, ακόμα και με το στενά εκλογικό κριτήριο, φανερώνει την απαξίωση και τη χλεύη που γνώρισαν από το λαό, ενάντια στον οποίο στράφηκαν ακόμα και από κυβερνητικό επίπεδο. Σήμερα υπάρχει σωρευμένη πείρα. Κοινωνική συμμαχία από τα κάτω, με ισχυρό ΚΚΕ. Για να χάσουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους τα αστικά κόμματα και οι παραφυάδες τους, να χάσουν οι αστοί την εξουσία.


Περικλής ΚΟΥΡΜΟΥΛΗΣ

Τεράστια τα ποσά για τους εξοπλισμούς...

Γρηγοριάδης Κώστας

ΠΡΟΦΑΝΩΣ, ΕΚΑΝΑΝ εντύπωση τα βρισίδια μεταξύ Μεϊμαράκη και Κοραντή στην Επιτροπή της Βουλής, τουλάχιστον σε όσους είχαν ...αυταπάτες περί «κοινοβουλευτικού λόγου» και «κοινοβουλευτικού ήθους»!

Ομως, επειδή η κόντρα αφορά τα εξοπλιστικά προγράμματα, εύκολα καταλαβαίνει κανείς γιατί τα νεύρα είναι τεντωμένα. Είναι πολλά τα λεφτά, πώς να το κάνουμε. Και ...δύσκολα ανιχνεύσιμοι οι δρόμοι τους.

Ομως, κανείς από τους προαναφερόμενους, παρά τις μεγαλοστομίες και τις εκατέρωθεν δηλώσεις, δε θέλει πραγματική έρευνα τόσο για το πού πάνε τα χρήματα που δαπανώνται και, κυρίως, υπέρ ποιων τα δίνουμε.

Γιατί είναι πλέον κάτι παραπάνω από φανερό πως αυτός ο πακτωλός χρημάτων ελάχιστα εξυπηρετεί την Εθνική Αμυνα. Εκτός αν ως ...«εθνική άμυνα» εννοούμε τις ΝΑΤΟικές επιχειρήσεις.

ΜΕΡΙΚΑ ΔΙΣ. ΑΚΟΜΗ, περίπου 30, δίνει η κυβέρνηση στις τράπεζες και ο υπουργός Οικονομίας ήταν σαφής: Πρέπει να τα πάρουν για να παίξουν το ρόλο τους στην ανάπτυξη της χώρας.

Μόνο που έχουν πάρει ήδη καμιά 80αριά δισεκατομμύρια, στην απίθανη περίπτωση που έχει διαφύγει. Και η μόνη ανάπτυξη που έκαναν ήταν αυτή των ...πορτοφολιών των μετόχων τους.

Ομως, οι κυβερνώντες προφανώς αυτό εννοούν ανάπτυξη: Το να κερδίζουν ακόμη περισσότερα αυτοί που ήδη έχουν και ο κοσμάκης να πληρώνει.

Γιατί τα δισ. που έχουν δώσει στις τράπεζες ο ελληνικός λαός τα χρωστάει, αφού η κυβέρνηση τον έχρισε «εγγυητή», χωρίς, φυσικά, να τον ρωτήσει.


Παπαγεωργίου Βασίλης

Ωρα λαϊκής αντεπίθεσης

Γρηγοριάδης Κώστας

Μια απλή ματιά στα αστικά ΜΜΕ και τις δηλώσεις και κινήσεις της κυβέρνησης και των άλλων αστικών κομμάτων και «προσωπικοτήτων» τις τελευταίες μέρες, αρκεί για να φανεί πεντακάθαρα ότι στο στρατόπεδο της πλουτοκρατίας έχει σημάνει γενικός συναγερμός ενόψει της «τελικής εφόδου» για να περάσουν τα νέα βάρβαρα μέτρα. Είναι φανερό ότι η μέθοδος που έχει επιλεγεί είναι αυτή του «σοκ και δέους» προκειμένου να παραλύσουν τις λαϊκές αντιδράσεις. Το λένε και το ξαναλένε: «Ολα θα παιχτούν τις επόμενες τρεις - τέσσερις βδομάδες», «κρίσιμο το επόμενο εικοσαήμερο» και άλλα τέτοια, προκειμένου να προσδώσουν το χαρακτήρα του «κατεπείγοντος» και της «απόλυτης ανάγκης» στη νέα αντιλαϊκή επέλαση. Η κυβέρνηση, βέβαια, θα σηκώσει το κύριο βάρος, αλλά επειδή έχει ήδη φθαρεί επικίνδυνα από την πρωτοφανούς αγριότητας αντιλαϊκή επίθεση του προηγούμενου χρόνου, επιστρατεύονται οι πάντες: Τα άλλα αστικά κόμματα, με πρώτη βέβαια τη ΝΔ, ενώ ρίχνονται στο μέτωπο και νέες «εφεδρείες». Τη γραμμή της πλουτοκρατίας την εξέφρασε με αυθεντικό τρόπο ο Κ. Μητσοτάκης, καλώντας «όλες τις (αστικές) πολιτικές δυνάμεις να βοηθήσουν την κυβέρνηση προκειμένου να βγούμε από την κρίση» και ταυτόχρονα να ξεχάσουν τις πρόωρες εκλογές. Στη γραμμή αυτή κινείται και η χτεσινή παρέμβαση της Ντ. Μπακογιάννη, αλλά και του Γ. Καρατζαφέρη, ενώ το σκοπό αυτό υπηρετεί και η θορυβώδης, πλην αβανταδόρικη, κριτική που ασκεί η ηγεσία της ΝΔ, αλλά και πολλά κυβερνητικά στελέχη περί αναποτελεσματικής και άτολμης κυβέρνησης. Ο λαός δεν πρέπει να τους φοβηθεί, αλλά να δείξει την αποφασιστικότητά του να συγκρουστεί, οργανώνοντας την αντεπίθεσή του, σε συμπαράταξη με το ΚΚΕ.

«Χρήσιμος εχθρός»

Η δήλωση του επικεφαλής της επιτροπής των Ενόπλων Δυνάμεων της αμερικανικής Γερουσίας, ότι η εξόντωση του Μπιν Λάντεν μπορεί να επισπεύσει την αποχώρηση των στρατευμάτων των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν, έρχεται να επιβεβαιώσει περίτρανα την εκτίμηση ότι ο αρχηγός της «Αλ Κάιντα» και η οργάνωσή του ήταν ένας χρήσιμος «εχθρός» για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό για να επιβάλει τα σχέδιά του στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και συνολικά στον πλανήτη. Στο όνομα της εξόντωσης της «Αλ Κάιντα» και της «ισλαμικής τρομοκρατίας» ξεκίνησαν δύο ιμπεριαλιστικούς πολέμους κατά του Αφγανιστάν και του Ιράκ για να ελέγξουν τα ενεργειακά αποθέματα του πλανήτη και τους αγωγούς μεταφοράς τους, ενώ ταυτόχρονα διεξάγουν εδώ και μία δεκαετία έναν «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», δηλαδή έναν πόλεμο κατά των δημοκρατικών ελευθεριών και των δικαιωμάτων, με στόχο την καθυπόταξη των λαών που αντιστέκονται στον ιμπεριαλισμό. Δεκάδες τρομονόμοι και διακρατικές τρομοσυμφωνίες υπογράφτηκαν ενισχύοντας σε πρωτοφανή επίπεδα τους μηχανισμούς παρακολούθησης και καταστολής των λαών στο όνομα της αντιμετώπισης της τρομοκρατίας και του Μπιν Λάντεν. Φαίνεται ότι πλέον δεν έχουν την ανάγκη αυτού του συγκεκριμένου χρήσιμου «εχθρού». Φθάρηκε. Αυτό υποδηλώνει η παραπάνω δήλωση του Αμερικανού αξιωματούχου, αλλά και η έκκληση της Χίλαρι Κλίντον προς τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν «να εγκαταλείψουν την "Αλ Κάιντα" και να συμμετάσχουν σε μια ειρηνική πολιτική διαδικασία». Αλλωστε, ο Μπιν Λάντεν και η «Αλ Κάιντα» έχουν ξεπεραστεί, όπως δείχνουν οι εξελίξεις στα αραβικά κράτη της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Σε καμία περίπτωση, βέβαια, δεν αποτέλεσαν πραγματική απειλή για τον ιμπεριαλισμό, αλλά ιδανικό πρόσχημα για να προωθήσει τα σχέδιά του σε βάρος των λαών.

Αυθαιρεσίες

Αυθαίρετες διαχωριστικές γραμμές κατά πώς βολεύουν την ίδια και τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων που με πάθος υπηρετεί, τράβηξε η Ντ. Μπακογιάννη, βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι το ΚΚΕ με τη ΝΔ και το ΣΥΡΙΖΑ! «Η αντιπολίτευση έχει επενδύσει στην καταστροφή και στη χρεοκοπία, ιδίως με αυτόν τον παράξενο συνδυασμό ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Δημοκρατίας», ισχυρίστηκε προκλητικά χθες, διαστρεβλώνοντας κατάφωρα την πραγματικότητα. Αντιληπτή και κατανοητή η αγωνία της πρώην υπουργού να συνεισφέρει τα μέγιστα για να περάσουν τα βάρβαρα μέτρα, για να σωθεί η καπιταλιστική οικονομία από την καταστροφή της κρίσης, αλλά είναι ανεπίτρεπτο και απαράδεκτο να επιδίδεται σε προβοκάτσιες για να πετύχει τους στόχους της. Γιατί είναι χοντροκομμένη πρόκληση να επιχειρεί να ταυτίσει την ξεκάθαρη πολιτική ρήξης και ανατροπής του καπιταλισμού με στόχο τη λαϊκή εξουσία που εφαρμόζει το ΚΚΕ, με την πολιτική της ΝΔ, δηλαδή την εφαρμοζόμενη αντιλαϊκή πολιτική, ή με την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή την «αριστερή» διαχείριση της κρίσης εντός του πλαισίου του καπιταλισμού. Ισως όμως η πρόεδρος της ΔΗΣΥ να είναι υποχρεωμένη να καταφεύγει σ' αυτή τη μεθοδολογία για να δείξει ότι το νεότευκτο κόμμα της δεν έχει σχέση με το «φθαρμένο» πολιτικό σύστημα και άρα είναι μέρος της «λύσης» του πολιτικού προβλήματος, αλλά το μόνο που καταφέρνει να καταδείξει είναι ότι δεν μπορεί να επιβιώσει στηριζόμενο μόνο στις, βαθύτατα αντιδραστικές, ιδέες και στις προτάσεις του.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ
Η βία στα γήπεδα

Τα γεγονότα της βίας του περασμένου Σαββάτου στον τελικό του Κυπέλλου, όπως και όλα τα αντίστοιχα που έχουν συμβεί φέτος σε πολλά γήπεδα της χώρας, ανέδειξαν για άλλη μια φορά το προφανές. Αυτό που έτσι κι αλλιώς, είτε με είτε χωρίς επεισόδια, διαπιστώνει εύκολα όποιος ασχολείται, παρακολουθεί και ενδιαφέρεται για το ποδόσφαιρο. Οτι το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί, που βρίσκεται στα χέρια των Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιρειών, των μεγαλοεπιχειρηματιών και των συμμοριών τους, των πολυεθνικών του στοιχήματος και των κυκλωμάτων, είναι σάπιο και αποκρουστικό. Η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται ακριβώς στο ότι το ποδόσφαιρο είναι μια χρυσοφόρα επιχειρηματική δράση που το μεγάλο κεφάλαιο εκμεταλλεύεται σε όλο τον κόσμο. Και ακριβώς όπως και σε όλους τους τομείς που δρα το κεφάλαιο έτσι και στο ποδόσφαιρο μοναδικό κριτήριο και γνώμονας είναι το κέρδος με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Βία, ντόπινγκ, στημένα παιχνίδια είναι μερικά μόνο από τα γνωρίσματα που χαρακτηρίζουν το εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο.

Η βία στα γήπεδα αποτελεί αντανάκλαση της βίας, της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης που δέχεται καθημερινά ο εργαζόμενος, ο νέος της λαϊκής οικογένειας. Την αγανάκτηση και την οργή για την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια που ζει την εκφράζει στο γήπεδο. Το κράτος μέσα από τους μηχανισμούς του προσπαθεί να ελέγξει και να εκτονώσει το φαινόμενο. Προτιμά να το περιορίζει στο γήπεδο με κατασταλτικούς μηχανισμούς, παρά να το αντιμετωπίζει στους τόπους δουλειάς, στην παραγωγή. Για μια ακόμη φορά οι αρμόδιοι κυβερνητικοί παράγοντες εμφάνισαν για άλλη μια φορά το αποτέλεσμα ως αιτία. Αναθεμάτισαν μια μερίδα «ανεγκέφαλων» ατόμων του περιθωρίου ως υπεύθυνους για το ό,τι έγινε, παρά το ότι τους χρησιμοποιούν καθόλου ανεγκέφαλα, αλλά στοχοπροσηλωμένα για τους σκοπούς τους και μίλησαν για νέα μέτρα και απείλησαν με μια σειρά από μέτρα (κόψιμο της χρηματοδότησης, αναβολή του πρωταθλήματος, αποκλεισμό από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις) τις ΠΑΕ αν δε συμμορφωθούν... Στην πραγματικότητα, ανακοίνωσαν και πάλι όσα ανακοινώνουν κάθε φορά μετά από αντίστοιχα επεισόδια.

Τόσο η σημερινή κυβέρνηση όσο και όλες οι προηγούμενες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ έχουν αποδείξει έμπρακτα ότι υπηρετούν απόλυτα τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Το χάρισμα των χρεών, η παραχώρηση εκτάσεων για την ανέγερση γηπέδων, η κάθε λογής διευκόλυνση (π.χ. ζεστό χρήμα μέσω χορηγιών του ΟΠΑΠ) για την ανεξέλεγκτη δράση αυτών που εκμεταλλεύονται το ελληνικό ποδόσφαιρο αποδεικνύουν ακριβώς αυτό. Γι' αυτό οι φίλαθλοι, ο λαός, η νεολαία δεν πρέπει να αποπροσανατολίζονται από όσα ακούγονται, γιατί αποσκοπούν να κρυφτεί η πραγματική αιτία. Αυτό που χρειάζεται, και που η κυβέρνηση και τα κόμματα που υπηρετούν το σύστημα δε θέλουν να κάνουν, είναι η κατάργηση των ΠΑΕ, η κατάργηση κάθε είδους επιχειρηματικής δράσης στο ποδόσφαιρο και τον Αθλητισμό. Καμία χρηματοδότηση στις ΠΑΕ, να αποδοθούν όλα τα χρέη των ΠΑΕ στο Δημόσιο, άμεση διακοπή συμμετοχής ελληνικών ομάδων στο στοίχημα και σε άλλα παιχνίδια τζόγου. Να ενισχυθεί σε επιστημονικό προσωπικό, υποδομές και χρηματοδότηση η Φυσική Αγωγή και ο Αθλητισμός στα σχολεία και στις γειτονιές. Για να αποτελεί το ποδόσφαιρο και ο Αθλητισμός δικαίωμα και χαρά για τη νεολαία και το λαό, χρειάζονται ριζικές αλλαγές στην οικονομία και στην εξουσία προς όφελος του λαού και σε βάρος των επιχειρηματικών ομίλων.



Ευρωεκλογές Ιούνη 2024
Μνημεία & Μουσεία Αγώνων του Λαού
Ο καθημερινός ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 1 ευρώ