Να θολώσει τα νερά επιχειρεί το υπουργείο Εργασίας με τις «διευκρινίσεις» που έδωσε με δήλωσή της η γενική γραμματέας του υπουργείο Εργασίας Α. Στρατινάκη σχετικά με έγγραφο του υπουργείου που επιτρέπει στους επιχειρηματίες του Επισιτισμού να χτυπήσουν το 5ήμερο και να επιβάλλουν 6ήμερη απασχόληση στους νεοπροσλαμβανόμενους του κλάδου με ατομική σύμβαση. Ετσι, από τη μια μεριά η γγ του υπουργείου δήλωσε ότι το έγγραφο αυτό δεν αποτελεί εγκύκλιο του υπουργείου ούτε είναι συμβατό με εγκυκλίους που έχει εκδώσει, και από την άλλη ότι η 40ωρη οργάνωση του χρόνου εργασίας σε 5ήμερο ή 6ήμερο αποτελεί στοιχείο, όρο, συλλογικής συμφωνίας ή συμφωνίας εργοδότη - εργαζόμενου! Γίνεται αντιληπτό ότι το υπουργείο και οι παράγοντές του δεν θα μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά καθώς αυτές και πλήθος ακόμα αντεργατικών ρυθμίσεων προβλέπονται ήδη από τους νόμους που έχουν ψηφιστεί. Νόμοι που ανταποκρίνονται πλήρως στις απαιτήσεις των επιχειρηματιών για τη θωράκιση της κερδοφορίας τους η οποία περνά μέσα από το τσάκισμα κάθε κατάκτησης και δικαιώματος των εργαζομένων.
Η πράξη μετράει
«Αιφνιδιαστική» επίσκεψη στο Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών «Γ. Γεννηματάς» έκανε ο υπουργός Υγείας, Αδ. Γεωργιάδης, την Κυριακή το βράδυ, αποδεικνύοντας πως κάθε υπουργός έχει το προσωπικό του «στιλ». Πάντως, ανεξάρτητα από το στιλ, ο νέος υπουργός Υγείας έχει σπεύσει να δηλώσει πως θα συνεχίσει το «έργο» των προκατόχων του, με τους οποίους είναι σε στενή επικοινωνία. Κι αυτό σημαίνει ότι ο υπουργός Υγείας δεν άρχισε τις «εφόδους» στα δημόσια νοσοκομεία για να δει «με τα μάτια του» τα προβλήματά τους, αλλά για να έχει ένα άλλοθι στη συρρίκνωσή τους. Θα κριθεί εξάλλου όχι για το στιλ αλλά για τις αποφάσεις. Από το τι θα κάνει, για παράδειγμα, όταν διαπιστώσει πως σε ορισμένα νοσοκομεία αντιστοιχεί μια νοσηλεύτρια για 20, 30 ή και 40 ασθενείς. Θα προχωρήσει σε προσλήψεις του απαραίτητου νοσηλευτικού προσωπικού ή θα επικαλεστεί «στοιχειώδη όρια ασφαλούς λειτουργίας» και θα συγχωνεύσει τμήματα; Τι θα κάνει το υπουργείο όταν διαπιστώσει πως μια κρίσιμη κλινική είναι αποδεκατισμένη από γιατρούς; Θα προσλάβει ιατρικό προσωπικό ή θα μετακινήσει γιατρούς προκαλώντας κενά κάπου αλλού; Οι ερωτήσεις είναι ρητορικές καθώς ήδη η κυβέρνηση έχει απαντήσει στην πράξη. Κι από αυτήν την πράξη κρίνεται ήδη και ο νέος υπουργός ανεξάρτητα από τα επικοινωνιακά παιχνιδάκια του. Είναι ήδη αυτουργός στο έγκλημα κατά της δωρεάν, δημόσιας, πλήρως αναπτυγμένης Υγείας για όλους. Και θα συνεχίσει στην ίδια ρότα αφού ήδη δήλωσε πως δε θα διστάσει αν χρειαστεί να κλείσει και νοσοκομεία.
Οι ναζί θέλουν απολύσεις και είλωτες
Απολύσεις στο Δημόσιο και σκληρότερες συνθήκες εργασίας στον ιδιωτικό τομέα ζητούν συνεχώς οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής, ρίχνοντας νερό στο μύλο κυβέρνησης, ΕΕ, τρόικας, μακρύ χέρι του συστήματος ενάντια στους εργαζόμενους, τους οποίους ωθούν στον Καιάδα της ανεργίας και της δουλειάς δίχως δικαιώματα, προκειμένου τα μονοπώλια να περάσουν αλώβητα την κρίση τους σε βάρος του λαού.
Σε ανάρτηση στην ιστοσελίδα τους κραυγάζουν για «Απόλυση των golden-boys και όσων προσελήφθησαν παράνομα σε μη παραγωγικές θέσεις του Δημοσίου». Πίσω από το φτηνό λαϊκισμό των εν Ελλάδι νεοναζί κρύβεται ο στόχος τους για χιλιάδες απολύσεις στο Δημόσιο, σε μια σειρά διοικητικές θέσεις και σε υπηρεσίες πρώτης γραμμής (όπως Παιδεία, Υγεία, Αμυνα) που εύκολα μπορεί να χαρακτηριστούν «μη παραγωγικές» από τον όποιο τροϊκανό - αφεντικό των νεοναζί.
Ταυτόχρονα φωνάζουν για «Επιστροφή στην πρωτογενή παραγωγή και επιδότηση της πραγματικής εργασίας (και όχι της ανεργίας και της αργομισθίας)» παπαγαλίζοντας ουσιαστικά τη συστημική προπαγάνδα που παρουσιάζει τους Ελληνες, έναν σκληρά εργαζόμενο λαό (στα χωράφια και τα εργοστάσια, στα ξενοδοχεία και τις βιοτεχνίες), τάχα να «κοπροσκυλιάζουν» τρώγοντας τα παχυλά (!) επιδόματα ανεργίας και τις επιδοτήσεις από... τας Ευρώπας.
Εχθροί του εργάτη οι νεοναζί, δε γνωρίζουν όριο στην ψευδολογία, αρκεί αυτή να εξυπηρετεί τα αφεντικά τους, το μεγάλο κεφάλαιο, τα μονοπώλια.
Φουντώνει ο ανταγωνισμός στην Αφρική
Η περιοδεία του Προέδρου των ΗΠΑ, Μπ. Ομπάμα, σε τρεις χώρες της Αφρικής (Σενεγάλη, Νότια Αφρική, Τανζανία) έρχεται να αναδείξει για άλλη μια φορά το ζωηρό ενδιαφέρον του αμερικανικού ιμπεριαλισμού για τη «μαύρη ήπειρο», που θεωρείται για τους μονοπωλιακούς ομίλους το νέο «Ελντοράντο» των επόμενων δεκαετιών. Πρόκειται για μια περιοχή με τεράστιο φυσικό και ενεργειακό πλούτο, μεταλλεύματα, πολύτιμους λίθους, αλλά και μια πολυπληθή αγορά εμπορευμάτων. Η Αφρική με το δυναμικό που διαθέτει, ιδιαίτερα στις συνθήκες της συγχρονισμένης παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, μπορεί να αποτελέσει μια σημαντική προσωρινή ή και πιο μακροπρόθεσμη ανάσα για το κεφάλαιο.
Στην Αφρική συγκρούονται μονοπωλιακοί όμιλοι σε διάφορους τομείς της οικονομίας, από ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, τις ΗΠΑ, χώρες της ΕΕ, την Κίνα, την Ινδία, τη Ρωσία κ.ά. Οι κεφαλαιοκράτες και οι ντόπιες αστικές τάξεις όλων των αφρικανικών χωρών που τα συμφέροντά τους συμβαδίζουν, από κοινού εκμεταλλεύονται τους εργάτες της κάθε χώρας αλλά και τους οικονομικούς μετανάστες. Οταν δε ο έντονος ενδοϊμπεριαλιστικός ανταγωνισμός οδηγεί σε καταστάσεις που δεν μπορούν να επιλυθούν με άλλο τρόπο εξελίσσεται σε πόλεμο, ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Η αμερικανοΝΑΤΟική επέμβαση στη Λιβύη, η γαλλική επέμβαση στο Μάλι, η όλο και μεγαλύτερη συσσώρευση στρατιωτικών δυνάμεων και η αύξηση των βάσεων, ειδικά αμερικανικών και γαλλικών, είναι οι απτές αποδείξεις.
Και ενώ αυτή είναι η πραγματικότητα, οι εκπρόσωποι των ιμπεριαλιστών, ανάμεσά τους και ο Ομπάμα, όπως κάνει η ...σουπιά, ρίχνουν μελάνι ...για να θολώσουν τα νερά. Για παράδειγμα, ο Ομπάμα στην περιοδεία ισχυρίστηκε: «Οι ΗΠΑ θα βοηθήσουν τις αφρικανικές χώρες να ενισχύσουν τη δημοκρατία, την καλή διακυβέρνηση, την έννομη τάξη και το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Ανήγγειλε δε και ένα νέο «εκπαιδευτικό πρόγραμμα κατά της διαφθοράς, διετούς διάρκειας, για μετεκπαίδευση δικαστών και αξιωματούχων». Για τη «δημοκρατία και την καταπολέμηση της τρομοκρατίας» οι ιμπεριαλιστές αιματοκύλισαν το λαό της Λιβύης, του Μάλι, άλλους λαούς στη Μέση Ανατολή, τώρα συνεχίζουν με τη Συρία.
Ο ανταγωνισμός, όμως, που δεν μπορεί να κρυφτεί έκανε τον Ομπάμα επίσης να σημειώσει: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αισθάνονται ότι απειλούνται από την ανάπτυξη του εμπορίου και την αύξηση των επενδύσεων στην Αφρική από την Κίνα, την Ινδία, καθώς και άλλες αναδυόμενες οικονομικές δυνάμεις». Και συμπλήρωσε: «Θέλω να παίξουν όλοι στην Αφρική. Οσο περισσότεροι, τόσο το καλύτερο». Ο δήθεν αλτρουισμός του Αμερικανού Προέδρου (μέρος αυτής της τακτικής ήταν και το σόου για τον ηγέτη της Νότιας Αφρικής Νέλσον Μαντέλα) και η εικόνα που θέλει να περάσει, περί ενός κόσμου δήθεν «ευγενικής άμιλλας», δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Η φαγωμάρα γίνεται για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών και αυτό βιώνουν στο πετσί τους πρώτα και κύρια οι εργάτες, τα λαϊκά στρώματα, που καταδικάζονται στην εκμετάλλευση, στην πείνα, στη δυστυχία για να θησαυρίζουν οι καπιταλιστές.
Και στην περίπτωση της Αφρικής επιβεβαιώνεται αυτό που μόνο το ΚΚΕ, στη χώρα μας, λέει ξεκάθαρα: Η καπιταλιστική βαρβαρότητα δεν παίρνει μερεμέτια αλλά μόνο ανατρέπεται. Μονόδρομος για τους εργάτες και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα είναι η οργάνωση και ενίσχυση της Λαϊκής Συμμαχίας και της αντικαπιταλιστικής αντιμονοπωλιακής πάλης, για τη λαϊκή εξουσία, η οποία μόνο μπορεί να ικανοποιήσει τις σύγχρονες ανάγκες.
Δημήτρης ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ
Τα ποσοστά της καταστροφής
Γρηγοριάδης Κώστας
Τα στοιχεία για την εξέλιξη της βιομηχανικής παραγωγής, οι αριθμοί, δηλαδή, που σε έναν πολύ σημαντικό βαθμό δείχνουν τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι σ' αυτή την κοινωνία, αποκαλύπτουν με ένα όλο και πιο δραματικό τρόπο τις συνέπειες της φιλομονοπωλιακής πολιτικής και των μέτρων που επιχειρούν ξεπέρασμα της κρίσης προς όφελος του κεφαλαίου.
Εχοντας αποκλειστικό στόχο και επιδίωξη το κέρδος, οι βιομήχανοι, αυτοί που όλες τις τελευταίες δεκαετίες φόρτωσαν τα χρηματοκιβώτιά τους με εκατοντάδες εκατομμύρια κέρδη, αυτοί τώρα κλείνουν τη μία επιχείρηση μετά την άλλη, για τον απλούστατο λόγο ότι αυτό τον καιρό δεν υπάρχει κερδοφορία. Μπορεί οι εργαζόμενοι να έχουν ανάγκη από κάθε είδος που είναι δυνατόν να παραχθεί, όμως τα αφεντικά δε νοιάζονται για κάτι τέτοιο. Η φύση του κεφαλαίου είναι τέτοια που ο καπιταλιστής όταν υπάρχει κέρδος μπορεί να σου πουλήσει και το σκοινί που θα τον δέσεις, όταν όμως το κέρδος απουσιάζει μπορεί να κλείσει και το φούρνο που ταΐζει ψωμί τα παιδιά του.
Ως αποτέλεσμα αυτών των χαρακτηριστικών και της κρίσης μαζί, βλέπουμε ότι πέφτει συνεχώς το ποσοστό της χρησιμοποίησης του εργοστασιακού δυναμικού της χώρας. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΟΒΕ, το ποσοστό αυτό πέρσι τέτοιον καιρό είχε πέσει, κατά μέσο όρο, κάτω από το 60%. Δηλαδή, το 40% του εργοστασιακού δυναμικού έμενε να χαραμίζεται αναξιοποίητο. Το ποσοστό αυτό σήμερα είναι οπωσδήποτε ακόμα μεγαλύτερο. Πρόκειται για μια εξέλιξη που αφενός αποκαλύπτει το μέγεθος της καταστροφής που προκαλεί το σύστημα προκειμένου να εξασφαλιστεί το επιχειρηματικό κέρδος, αφετέρου επιβεβαιώνει αυτό που λένε οι κομμουνιστές, ότι μόνο με κοινωνικοποιημένα τα μέσα παραγωγής είναι δυνατόν να δουλέψει το παραγωγικό δυναμικό της χώρας, προς όφελος των εργαζομένων. Γιατί κάτω απ' αυτές τις συνθήκες, δηλαδή με κοινωνικοποιημένα τα μέσα παραγωγής, οι παραγωγικές μονάδες ούτε θα υπολειτουργούν ούτε θα κλείνουν ούτε θα οδηγούνται στην καταστροφή. Οι μηχανές θα δούλευαν στο φουλ, προσπαθώντας να ικανοποιήσουν όλο και περισσότερο τις καθημερινές ανάγκες όλου του λαού.
Προετοιμάζουν τα χειρότερα για το λαό...
Η νέα κυβέρνηση δεν καλείται απλά να συνεχίσει τα αντιλαϊκά πεπραγμένα της προηγούμενης, αλλά να επιταχύνει την εφαρμογή μιας πολιτικής που δεν αφήνει πέτρα πάνω στην πέτρα σε ό,τι αφορά στα δικαιώματα του λαού. Οι υπουργοί της δίνουν διαβεβαιώσεις για την αποφασιστικότητά τους να αποτελειώσουν ό,τι άφησαν όρθιο οι προκάτοχοί τους.
Για παράδειγμα, μιλώντας στο «Εθνος της Κυριακής» ο Α. Γεωργιάδης δηλώνει ευθαρσώς: «Εάν χρειαστεί να κλείσω νοσοκομεία, θα τα κλείσω»! Ο λαός, όμως, ξέρει ότι σήμερα αυτό που χρειάζεται είναι κι άλλα νοσοκομεία, περισσότερα κρεβάτια στα ήδη υπάρχοντα, μεγαλύτερες δαπάνες ώστε να μπορεί να απολαμβάνει σύγχρονες υπηρεσίες Υγείας, δημόσιες και δωρεάν, αντί των υποτυπωδών στις οποίες έχει πρόσβαση σήμερα. Συνεπώς, το «αν χρειαστεί» του υπουργού Υγείας δεν αναφέρεται στις λαϊκές ανάγκες, αλλά στις ανάγκες του αστικού κράτους να εξοικονομήσει παραδάκι αφού έτσι θα γίνει αποτελεσματικότερο ως προς την ικανοποίηση των αναγκών των κεφαλαιοκρατών.
Ο έτερος Καππαδόκης Κυρ. Μητσοτάκης δηλώνει: «Δεν θα είμαι ο υπουργός των απολύσεων, αλλά της αξιολόγησης». Δεν είναι Γιάννης, είναι Γιαννάκης. Γιατί και ο ίδιος διευκρινίζει πως απ' το Δημόσιο πρέπει να αποχωρήσουν μερικές χιλιάδες υπάλληλοι. Η μέθοδος με την οποία θα συμβεί αυτό μικρή σημασία έχει, αν όχι καμία, για όσους χάσουν τη δουλειά τους και προστεθούν στις στρατιές των ανέργων, για το λαό συνολικά που θα βλέπει τις δυσκολίες στις συναλλαγές του με το Δημόσιο να γιγαντώνονται όσο αυτό «αδειάζει».
... για τα κέρδη του κεφαλαίου
Κι ενώ οι προηγούμενοι με το ζήλο του νεοφώτιστου (στα υπουργικά έδρανα) όλα τα σφάζουν, όλα τα μαχαιρώνουν, μαθαίνουμε πως έρχονται και στην Ελλάδα τα «μίνι τζομπς» της Γερμανίας. Σενάρια θέλουν την τρόικα να εισηγείται την εφαρμογή του μέτρου στην Ελλάδα. Μιλάμε, δηλαδή, για μισθούς των 300 ευρώ και με τη βούλα του αστικού κράτους, με αντίστοιχες αποδόσεις - ψίχουλα στα ασφαλιστικά ταμεία, που γνωρίζουν επικίνδυνους τριγμούς. Ετσι, λέει η τρόικα, θα τονωθεί η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων.
Οπως συνέβη στη Γερμανία, το οικονομικό θαύμα της οποίας οφείλει την ύπαρξή του στο γεγονός ότι μια δεκαετία πριν εφαρμόστηκαν οι αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις που εφαρμόζονται σήμερα στην Ελλάδα και στο ότι εκατομμύρια εργαζόμενοι φυτοζωούν με 300 - 400 ευρώ το μήνα, δίχως άλλα δικαιώματα.
Τα ίδια σενάρια επιμένουν ότι κοντοζυγώνει η ώρα που θα ανοίξει θέμα θεσμοθέτησης του λοκ άουτ, της ανταπεργίας δηλαδή.
Ολα τα παραπάνω συμπληρώνουν σε ικανοποιητικό βαθμό την εικόνα της στρατηγικής για έξοδο απ' την κρίση προς όφελος του κεφαλαίου και σε βάρος του λαού, που συνομολογείται σε ευρωενωσιακό επίπεδο απ' τους πολιτικούς του εκπροσώπους. Ακόμη μεγαλύτερο χτύπημα σε τομείς κρίσιμους για τη ζωή του λαού, όπως η Υγεία, τσάκισμα εργασιακών, ασφαλιστικών δικαιωμάτων, καταβύθιση της τιμής της εργατικής δύναμης. Και όλα αυτά μαζί με μέτρα αυταρχισμού και καταστολής...
Με λίγα λόγια η εξουσία των μονοπωλίων! Κι απέναντί της ο λαός που ή θα συγκεντρωθεί στη δική του ισχυρή λαϊκή συμμαχία με κατεύθυνση την ανατροπή της ή ο εφιάλτης που ζει θα γιγαντώνεται και θα μοιάζει αναπόδραστος.
Το νέο θα το φέρει η Λαϊκή Συμμαχία
Στη ρυμούλκηση εργατικών λαϊκών δυνάμεων κάτω από τις σημαίες της αστικής τάξης, να βάζουν πλάτη για το χτίσιμο της «Νέας Ελλάδας», προοπτική που αναγόρευσε μάλιστα σε «εθνικό καθήκον», αποσκοπούσε η προβολή του λεκτικού αυτού εφευρήματος από τον Αντ. Σαμαρά, στο βήμα του συνεδρίου του κόμματός του. Ομως η «Ελλάδα» που οραματίζεται είναι τόσο «νέα», όσο και τα υλικά με τα οποία χτίζεται: Τα γνωστά παλιά και φθαρμένα υλικά, της ανταγωνιστικότητας, των ιδιωτικοποιήσεων, της «επιχειρηματικότητας», της συμμόρφωσης με τις κατευθύνσεις της ιμπεριαλιστικής ΕΕ. Τα υλικά αυτά είναι που θεμελίωσαν τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, ο οποίος οδήγησε στην κρίση και το λαό στη χρεοκοπία.
Δυνάμεις που εκπροσωπούν πολιτικά την αστική τάξη, και μάλιστα από κυβερνητικό πόστο, έχουν τώρα ανάγκη από μια νέα «αφήγηση», ένα νέο δόλωμα για να παγιδεύσουν και να χειραγωγήσουν το λαό. Οπως υπήρξε παλιότερα αυτό της «ισχυρής Ελλάδας της ΕΕ και της ΟΝΕ», που αν και απηχούσε ταξικούς στόχους του κεφαλαίου, αυτοί σερβιρίστηκαν σαν δήθεν «εθνικοί» στο λαό, που τους πλήρωσε τελικά πανάκριβα. Κάθε φορά ζητούμενο είναι η υποταγή του λαού σε στόχους απόλυτα εχθρικούς προς τα συμφέροντά του. Η «Νέα Ελλάδα» είναι τέτοιος στόχος και περιγράφει την Ελλάδα μετά την κρίση, με την αστική τάξη να έχει ορθοποδήσει και το λαό βαθύτερα στο βούρκο. Αυτή την Ελλάδα οραματίζεται η ΝΔ και όλες οι άλλες δυνάμεις του «ευρωμονόδρομου» και της καπιταλιστικής ανάπτυξης, ανεξάρτητα του μείγματος διαχείρισης με το οποίο ισχυρίζονται ότι θα την επισπεύσουν.
Αυτή η Ελλάδα για το λαό της είναι στασιμότητα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και όχι άλμα μπροστά. Είναι συντήρηση της σαπίλας και του παρασιτισμού και όχι πρόοδος, όπως ισχυρίστηκε ο Αντ. Σαμαράς, θέτοντας κι αυτός - στον ανταγωνισμό του με τον ΣΥΡΙΖΑ - ένα κάλπικο δίλημμα: «Μεταρρυθμίσεις ή στασιμότητα». Οι μεταρρυθμίσεις που λέει ο Αντ. Σαμαράς έχουν το πρόσημο της αστικής τάξης, για λογαριασμό της οποίας μιλά. Και είναι βαθιά αντιλαϊκές, όπως άλλωστε γνωρίζει πια από την εμπειρία του ο λαός. Και δεν μπορεί να είναι διαφορετική καμία μεταρρύθμιση στο πλαίσιο της αστικής εξουσίας και του κράτους της, κάτι που δεν αλλάζει, ανεξάρτητα από το ποιος διαχειριστής θα την υλοποιήσει.
Η ΝΔ, όπως και η τάξη που εκπροσωπεί, ανήκουν στο χτες. Το καινούριο θα το γεννήσει η συμμαχία και η πάλη του λαού. Το άλμα μπροστά θα το κάνουν η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της, όχι τα παράσιτα οι κεφαλαιοκράτες και τα κόμματά τους. Θα είναι το άλμα προς μια άλλη κοινωνία, με έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης, που στο κέντρο του θα έχει τις ανάγκες των ανθρώπων της δουλειάς, των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Αυτή θα είναι η Νέα Ελλάδα από και για το λαό της, αποδεσμευμένη από την ΕΕ, με κοινωνικοποιημένα τα μονοπώλια. Θα τη χτίσει ο λαός με ολοκαίνουργια υλικά και προπαντός δίχως καπιταλιστές ιδιοκτήτες στα μέσα παραγωγής, άρπαγες του πλούτου που μόνος του αυτός παράγει.