Για τη σοσιαλδημοκρατία και τους θεράποντές της ο λόγος. Που βγήκαν στο κλαρί, δήθεν, να καταγγείλουν τον καπιταλισμό! Οχι τον καπιταλισμό - καπιταλισμό, αλλά τον κακό του εαυτό (!), τον φιλελεύθερο...
Ανακαλύπτουν τώρα ότι φταίει η «ανταγωνιστικότητα». Μάλιστα. Ποια είναι η πρώτη, η κυρίαρχη αρχή σε όλα, μα όλα τα κείμενα της Ευρωπαϊκής Ενωσης; Η ανταγωνιστικότητα! Και ποιοι έχυσαν τόνους μελάνης για να την υπερασπίσουν μαζί με τους νεοφιλελεύθερους; Οι σοσιαλδημοκράτες! Με πρώτον, εκείνον τον ανεκδιήγητο Ζακ Ντελόρ. Που υπερασπιζόταν τη Λευκή Βίβλο με τίτλο «για την Ανταγωνιστικότητα, την Ανάπτυξη, την Απασχόληση». Κι από κοντά όλα τα ευρωλιγούρια της «αριστεράς» να δηλώνουν με στόμφο πως πρόκειται για τη σοσιαλδημοκρατική λύση ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό!
Ποντάρουν, βέβαια, σ' αυτό που είχε πει - για άλλο λόγο - ο Μητσοτάκης: «Σε δέκα χρόνια ποιος θα θυμάται»... Ελα, όμως, που τα γραπτά τα ρημάδια μένουν...
Γι' αυτό δεν καταλαβαίνουμε καθόλου τη χαρά του αρθρογράφου που χειροκροτεί περίπου σαν αντικαπιταλιστική τη θέση της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων. Η ΣΕΣ σ' όλα τα χρόνια ύπαρξής της έχει αποδειχτεί ο καλύτερος υπερασπιστής των καπιταλιστών. Οι δικοί μας εργατοπατέρες μοιάζουν αγγελούδια μπροστά σε κάτι τύπους σαν τον Μονκ, το αφεντικό της ΣΕΣ. Κι αυτή η ΣΕΣ είναι που εμφανίζεται σήμερα - την ώρα που οι καπιταλιστές πρέπει να φάνε τέτοια σφαλιάρα που να χωθούν βαθιά στη γη - να ζητάει, λέει, μέτρα για την εξυγίανση του συστήματος. Παίρνει γιατρειά η γάγγραινα;
Το πιο ωραίο είναι που ανακάλυψε τη σοσιαλδημοκρατία και το «Βήμα». Το σώζει, βέβαια, ορίζοντας τη σοσιαλδημοκρατία ως «κέντρο». Δεν έχουμε αντίρρηση. Κέντρο είναι, με την έννοια ότι παρεμβαίνει στην ταξική διαπάλη για να εμποδίσει την εργατική τάξη στην εκτέλεση της βασικής της αποστολής: Να γίνει ο νεκροθάφτης του καπιταλισμού!
Κάθε «κεντριστής», για να μην ξεχνάμε και τους φίλους μας τους τροτσκιστές που παριστάνουν την «αριστερά» που αγαπάει ο Πάγκαλος, έχει ακριβώς αυτή και μόνο την αποστολή.
Πάμε γι' άλλα: Δεν είναι εχθροί του κράτους οι «λύκοι». Εχθροί των εργατικών κατακτήσεων είναι. Αυτών που οι εργάτες απέσπασαν όταν οι οικονομικοί τους αγώνες συνάντησαν το κομμουνιστικό κίνημα και οι διεκδικήσεις τους έφτασαν στο σημείο να γράφεται στα καταστατικά των τότε ταξικών συνδικάτων ως άρθρο πρώτο η επιδίωξη για «κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο».
Φίλοι του κράτους είναι οι «λύκοι». Του δικού τους κράτους. Που όπως πάντα είναι η λύση στα προβλήματά τους. Αυτό που πάντα θα φοβούνται είναι η ώρα που οι εργάτες θα συναντήσουν ξανά τις ξεχασμένες αλήθειες. Οτι, για παράδειγμα, την ώρα που δουλεύουν ήδη παράγουν κέρδος μέσα από την απλήρωτη εργασία. Κι ύστερα παίρνουν σαν μισθό για την αναπαραγωγή της εργατικής τους δύναμης ένα μέρος από την αξία που έχουν παραγάγει. Για να το επιστρέψουν κι αυτό στον καπιταλιστή μέσα από την αγορά προϊόντων.
Αυτήν την ώρα, που οι εργάτες θα συναντάνε και θα ξανασυναντάνε την επαναστατική θεωρία, φοβούνται οι καπιταλιστές. Γιατί αυτή η θεωρία πάει «νύχι - κρέας» με την επαναστατική πράξη...
Μια ματιά στα δικά μας, στο πώς αντιμετωπίζει η αστική τάξη στο σύνολό της (αφεντικά και πολιτικό προσωπικό) το ΚΚΕ, ακριβώς την ώρα που γύρω απλώνεται η κρίση, μαρτυρά πολλά.
Ασχετο: Απεργία σήμερα των εργαζομένων στα ΜΜΕ. Ας μας επιτραπεί να τη μετατρέψουμε σε ευκαιρία να δούμε από κοντά την έκθεση για την ιστορία των ταξικών αγώνων, την ιστορία του ΚΚΕ, δηλαδή. Στην Κοκκινιά το ραντεβού.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: ΚΑΜΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΟ ΘΥΣΙΑ για την πλουτοκρατία
ΗΜΕΡΗΣΙΑ: Κραχ - τεστ στις αγορές Σοκ από το «όχι» στο σχέδιο Πόλσον
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Δραματική βουτιά στη Γουόλ Στριτ
ΤΑ ΝΕΑ: Το κραχ των ΗΠΑ χτυπάει την πόρτα μας
ΕΘΝΟΣ: ΣΟΚ ΣΤΙΣ ΗΠΑ δέος στην Ευρώπη
ΤΟ ΒΗΜΑ: «Μαξιλάρι» για την κρίση προετοιμάζουν οι χώρες της Ευρώπης
ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: ΚΡΑΧ στην Ευρώπη
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: Κόκκινος συναγερμός στην Ευρώπη
Η ΑΥΓΗ: Στην Ευρώπη ο τυφώνας της πιστωτικής κρίσης
Η ΧΩΡΑ: Ο τυφώνας πέρασε τον Ατλαντικό και σαρώνει την Ευρώπη
Η ΒΡΑΔΥΝΗ: ΕΥΡΩΠΗ - SOS
Ο ΛΟΓΟΣ: «ΣΕΙΣΜΟΣ» στις αγορές
ΑΥΡΙΑΝΗ: ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΑ ο Αλογοσκούφης
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ: ΠΙΕΖΟΥΝ ΓΙΑ ΠΑΡΟΧΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΚΛΟΓΕΣ
ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ: Ενώπιον των προβλημάτων καθημερινότητας η κυβέρνηση
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: Η «άλλη Ελλάδα» στο βλέμμα ενός 17χρονου
«Οι λύκοι έφθασαν και στην Ευρώπη. Στη Βρετανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που τους έβλεπαν να έρχονται από μακριά, αλλά οι κυβερνώντες τούς καθησύχαζαν παίρνοντας όρκους για την καλή κατάσταση των ευρωπαϊκών τραπεζών. Οι κυβερνώντες φοβούνται μια έκρηξη πανικού, που θα έσπρωχνε μαζικά τους καταθέτες στα ταμεία των τραπεζών (όπως είχε συμβεί στη Βρετανία πριν από μερικούς μήνες). Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια γενικευμένη κρίση εμπιστοσύνης που θα τίναζε στον αέρα ολόκληρη την τραπεζική αγορά. Ετσι, κρατικοποιούν ακατάσχετα τις ζημιές των κερδοσκόπων. Οι εχθροί του κράτους δε διστάζουν να ρισκάρουν την καλή τους φήμη, ενδίδοντας στον πειρασμό του κρατισμού προκειμένου να σώσουν τους τραπεζίτες που τους συντηρούν στην εξουσία.
(...) Το πρόβλημα της φτώχειας έχει γίνει πια τόσο μεγάλο, που ορισμένοι πολιτικοί δε διστάζουν να μιλήσουν γι' αυτό με την αφοπλιστική γλώσσα της βαρβαρότητας. Οπως ο Αμερικανός βουλευτής των Ρεπουμπλικανών Τζον Λαμπρούτσο από τη Νέα Ορλεάνη. Για την καταπολέμηση της φτώχειας, όπως έγραψε η εφημερίδα "USA Today", προτείνει νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο θα επιδοτούνται με 1.000 δολάρια οι φτωχοί για να υποβάλλονται σε στείρωση ώστε να μειωθεί ο πληθυσμός τους. Χιτλερικές λύσεις, σε μια περίοδο που ο καπιταλισμός αναζητεί διεξόδους σε ακροδεξιές πολιτικές (Ιταλία, Γαλλία, Αυστρία).
Η στείρωση όμως μπορεί να περιμένει. Γιατί οι φτωχοί που εκλιπαρούν λίγη πίστωση από τις τράπεζες για να ελαφρύνουν τα χρέη τους, έχουν τώρα μπροστά τους μια υψηλή αποστολή: να σηκώσουν στους ώμους τους και το βάρος από τις κρατικοποιημένες ζημιές των τραπεζιτών. Παντού και πάντα, ο μόνος που έδινε πίστωση ήταν ο εργαζόμενος. "Η αξία χρήσης της εργασίας του προκαταβάλλεται στον καπιταλιστή. Ο εργαζόμενος πληρώνεται γι' αυτήν αργότερα. Παντού και πάντα δίνει πίστωση στον καπιταλιστή", έγραφε ο Μαρξ στο "Κεφάλαιο". Γι' αυτό τα κέρδη ήταν πάντα ιδιωτικά, αλλά τα χρέη δημόσια»
(Τα αποσπάσματα από τους δρόμους του Ρ. Βρανά στα ΝΕΑ)
ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΧΡΗΜΑ: «Το πραγματικό κόστος του πολέμου στο Ιράκ ξεπέρασε το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια. Δισεκατομμύρια ξοδεύονται και στο Αφγανιστάν, ενώ όπου «έριξαν χρήματα» για να αλλάξουν κυβερνήσεις και να επιβάλουν δήθεν τη Δημοκρατία, η ήττα των Αμερικανών προκάλεσε πολιτικούς σεισμούς. Στην Ουκρανία η «Πορτοκαλί Επανάσταση» κόστισε ο κούκος αηδόνι, στη Γεωργία πέραν των χρημάτων που ξόδευσαν για την αναβάθμιση των Ενόπλων Δυνάμεων, αποφασίστηκε έκτακτη ενίσχυση ύψους ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων, για αναστήλωση(!) της χώρας μετά την ήττα από τη Ρωσία. Στην Κύπρο, από το 1974, πρέπει να ξόδεψαν περισσότερα από 500 εκατ. δολάρια. Ομως, η κρίση έχει κλείσει χιλιάδες σπίτια φτωχών Αμερικανών» (ο Μ. Ιγνατίου στην ΗΜΕΡΗΣΙΑ).
ΠΛΑΚΩΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΣΩΤΗΡΕΣ: «Ελαφρά στροφή Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ προς τον "ρυθμιστικό ρόλο του κράτους"» (...) καίρια και ουσιαστική είναι η παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων, με την οποία υπογραμμίζει ότι "το κυρίαρχο μοντέλο του οικονομικού καπιταλισμού βρίσκεται υπό κατάρρευση» και η κρίση πρέπει «να προκαλέσει μια πλήρη αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού κόσμου"» (τίτλοι και κραυγές στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ).
Η «ΜΕΣΗ ΟΔΟΣ»: «Η ιδέα της 30ετίας που ήθελε τις αγορές αυτορρυθμιζόμενες απεδείχθη όχι μόνον ανόητη, αλλά και επικίνδυνη. Η εξελισσόμενη διεθνής κρίση επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά ότι η επιλογή των δογμάτων και των άκρων πληγώνει και δικαιώνει τη μέση οδό, του Κέντρου και της Σοσιαλδημοκρατίας» (το κύριο άρθρο στο ΒΗΜΑ).
ΠΑΝΙΚΟΣ: Η παγκόσμια οικονομική κρίση πέρασε από χθες σε μια νέα φάση (...) το χειρότερο δυνατό σενάριο θα ήταν να επικρατήσει πανικός. Ηδη στην Αθήνα παρατηρούνται φαινόμενα ανεύθυνων διαδόσεων (...) Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως η ελληνική οικονομία θα επηρεασθεί, όπως και όλη η Ευρώπη, από την πρωτοφανή αυτή κρίση (...) θα πρέπει όλοι μας να αποφύγουμε τον πανικό» (από το κύριο άρθρο στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).