Η ικανοποίηση με την οποία η «Καθημερινή» προωθεί το μοντέλο «Καρατζαφέρη» δεν έχει να κάνει με καμιά πίστη ότι ο ΛΑ.Ο.Σ. είναι προ των πυλών της κυβέρνησης. Βλέπει, όμως, σ' αυτόν τον κατάλληλο λαγό, για να προωθηθούν μερικά χαρακτηριστικά που έχει ανάγκη το πολιτικό σύστημα σ' αυτήν τη φάση της κρίσης: Απόλυτη αποδοχή του μνημονίου, εν λευκώ συναίνεση στην εφαρμογή του, νέες μεγάλες παραχωρήσεις στο κεφάλαιο και προπαντός νόμο και τάξη, δηλαδή καταστολή της αντίστασης.
Η αστική τάξη βρίσκεται πράγματι μπροστά σε μεγάλα ζόρια. Ο χαρακτήρας της οικονομικής κρίσης, σαν βαθιά κρίση του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος, έχει περιορίσει σημαντικά τα περιθώρια για εύκολες διαχειρίσεις στο επίπεδο της πολιτικής. Τα μέτρα που απαιτούν οι καπιταλιστές μπορούν να περάσουν μόνο διά πυρός και σιδήρου. Απαιτούν προσαρμογές και στο αστικό πολιτικό σύστημα. Ο ΛΑ.Ο.Σ. προσφέρει το καλό παράδειγμα που πρέπει να ακολουθήσει χωρίς ταλαντεύσεις το σύνολο του πολιτικού προσωπικού της αστικής τάξης, για να μπορέσει να υπάρχει ελπίδα ότι θα υποτάξουν και λαϊκά στρώματα στη «σωτηρία της πατρίδας», στη σωτηρία, δηλαδή, του κεφαλαίου.
Οι ευχαριστίες - χτες στη Βουλή - του Πάγκαλου προς τον Καρατζαφέρη δεν αφορούν κάποιες εκλεκτικές συγγένειες, αλλά αναγνώριση της χρησιμότητάς του, αναγνώριση για την οποία ο Καρατζαφέρης - είναι γεγονός - ότι έχει πασχίσει αρκετά. Από την ίδρυση του κόμματός του πασχίζει να βγάλει από πάνω του την εκτίμηση που υπάρχει ανάμεσα στα λαϊκά στρώματα ότι πρόκειται περί ενός ακροδεξιού σχηματισμού εξαιρετικά επικίνδυνου για τα λαϊκά συμφέροντα. Η «Καθημερινή», όπως και το ΠΑΣΟΚ, του προσφέρουν αυτήν την αναγνώριση.
Δεν αρκεί, όμως, να αλλάξει προβιά ο λύκος. Οι κραυγές του ίδιου του Καρατζαφέρη χτες στη Βουλή - «να το βουλώσουν» όσοι δε στηρίζουν την κυβέρνηση Παπανδρέου - έδειξαν για μια ακόμη φορά το αντιδραστικό πρόσωπό του.
Η ανάγκη μαζικού απεγκλωβισμού ανθρώπων των λαϊκών στρωμάτων από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ ισχύει απόλυτα και ως ανάγκη να αντιμετωπίζεται ο ΛΑ.Ο.Σ. ως αυτό που πράγματι είναι: Ενα κόμμα - στήριγμα στο πολιτικό σύστημα, ένα κόμμα - δήμιος των λαϊκών δικαιωμάτων.
Κάτσε εσύ και ψάχνε πού είναι τα λεφτά. Οι απαντήσεις - περιγραφές με «αριστερή» χροιά περισσεύουν στον αστικό Τύπο. Είναι, λέει, στις φοροαπαλλαγές, είναι στα κέρδη των τραπεζών, είναι στις τσέπες των πλουσίων. Τι κάνει, δηλαδή, νιάου - νιάου στα κεραμίδια.
Γιατί είναι εκεί τα λεφτά; Οι περιγραφές το κρατούν μυστικό. Σα να μην πρέπει ποτέ να γραφτεί ότι αυτό συμβαίνει επειδή είναι καπιταλιστικός ο τρόπος παραγωγής (γιατί αν γραφτεί θα πρέπει να γίνει κουβέντα και για την αρπαγμένη υπεραξία). Οι περιγραφές για το πού είναι τα λεφτά μιλούν για το κεφάλαιο στην κυκλοφορία του, αλλά ποτέ για το κεφάλαιο στους χώρους γέννησής του, στην παραγωγή, (γιατί τότε θα πρέπει να γίνει κουβέντα για την ιδιοποίηση του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου).
Σε καιρούς σαν τους σημερινούς, είναι κρίσιμο να μιλάς για τον τρόπο παραγωγής και κατά συνέπεια για τις νομοτέλειες που τον διέπουν. Αυτός που αποκρύπτει το χαρακτήρα της κρίσης ως καπιταλιστικής εμποδίζει τη συνείδηση του εργάτη να δει τον αντίπαλο (το καπιταλιστικό σύστημα κι όχι απλά έναν κακό καπιταλιστή), τον κρατά δέσμιο στη μοιρολατρία και τον προετοιμάζει να δεχτεί ως λύση μια διαχείριση του προβλήματος από τους καλούς καπιταλιστές και την πολιτική εξουσία τους, ως το ξέσπασμα της επόμενης κρίσης. Περιορίζοντας, για παράδειγμα, το πρόβλημα στα δεινά που φέρνει το χρέος, περιορίζεις και την πολιτική δράση στην αναζήτηση καλύτερου λογιστή που θα σώσει το κεφάλαιο με κάποια από τις προσφερόμενες λύσεις, όπως αυτή της ελεγχόμενης χρεοκοπίας που θα καταστρέψει μεν ένα μέρος κεφαλαίου, αλλά κύρια θα τσακίσει την εργατική τάξη.
Σ' ευθεία αντίθεση με την αναζήτηση διαχείρισης, από τη σκοπιά του εργάτη που κατανοεί ότι πρόβλημα είναι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, η λύση - αίτημα - σύνθημα και στόχος είναι να χρεοκοπήσει η αστική τάξη. Να κοινωνικοποιηθούν τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, να πάρει την εξουσία η τάξη που παράγει.
Σ' αυτήν τη λύση ορθώνουν ανάχωμα και δυνάμεις όπως ο ΣΥΝ που σπεύδει να προβάλει προτάσεις διαχείρισης του χρέους. Εχοντας και το θράσος μάλιστα να καταγγείλει το ΚΚΕ γιατί δεν έχει «ευρωπαϊκή προοπτική». Οπως η δική τους, από τότε που ψήφιζαν το Μάαστριχτ.
Η απάντηση του ΚΚΕ στους χειρισμούς του συνόλου του αστικού πολιτικού κόσμου ήταν και χτες πεντακάθαρη: «Ο λαός δεν έχει καμία ελπίδα διάσωσης από την πολιτική που υπηρετεί την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου γι' αυτό χρειάζεται επειγόντως οργανωμένη λαϊκή ανυπακοή και αντεπίθεση για να αποκρουστούν τα χειρότερα που φέρνουν, για λαϊκή εξουσία και αποδέσμευση από τη λυκοσυμμαχία».
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: Καταργούν το μοναδικό δημόσιο Παιδοκαρδιοχειρουργικό Κέντρο
ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ: Λουκέτο πάνω από 20% στα μαγαζιά
ΕΘΝΟΣ: Νέα ρύθμιση για 300.000 οφειλέτες Ταμείων
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Εξασφαλίσεις ζητεί και η Μέρκελ
ΗΜΕΡΗΣΙΑ: Δύο ναι, ένα όχι από Μέρκελ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: Μέρκελ: βοηθάμε αν πουλήσετε
ΑΥΡΙΑΝΗ: Μας πάει για το Αουσβιτς η Μέρκελ
ΤΑ ΝΕΑ: Ρύθμιση-ανάσα για ασφαλιστικές οφειλές
Η ΒΡΑΔΥΝΗ: Πάγωμα των πλειστηριασμών
Η ΑΥΓΗ: Αριστερή πρόταση για το χρέος και την κρίση
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ: Η πιο μεγάλη φαγωμάρα στην κυβέρνηση τις πιο κρίσιμες ώρες
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: Ντόμινο παραιτήσεων στο επιτελείο Παπακωνσταντίνου
«Ζεστό χρήμα στα ταμεία τους από την κρίση στη Λιβύη θα βάλουν οι ακτοπλοϊκές εταιρείες (...) σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς οι πέντε ελληνικές ακτοπλοϊκές εταιρείες που έστειλαν πλοία τους αναμένεται να κερδίσουν περισσότερα από 20 εκατ. ευρώ καθώς οι ναυλώσεις των σκαφών ξεκινούν από 250.000 ευρώ την ημέρα και φθάνουν έως και τις 500.000 ευρώ την ημέρα ανάλογα με τον τύπο του σκάφους και την ηλικία του» (το θέμα στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).
«Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως ένα κόμμα που κερδίζει σε δημοτικότητα και απήχηση είναι ο ΛΑΟΣ (...) Εχει ενδιαφέρον να δει κανείς τι κάνει σωστά ο κ. Γιώργος Καρατζαφέρης. Κατ' αρχάς ψήφισε το Μνημόνιο αγνοώντας τον μεγάλο κίνδυνο να χάσει ένα σημαντικό κομμάτι από την πελατεία του (...) Δεν λογάριασε το ρίσκο της απώλειας ψήφων, αλλά πόνταρε στο ότι θα κερδίσει περισσότερες από μια υπεύθυνη στάση. Ο κ. Καρατζαφέρης έχει επενδύσει επίσης στη συναίνεση. Είναι ο πρώτος που μίλησε για την ανάγκη μιας οικουμενικής κυβέρνησης και ο οποίος επαναλαμβάνει μονότονα ότι το πράγμα "δεν βγαίνει έτσι όπως πάει" (...) Οταν όλοι έβγαιναν στις τηλεοράσεις και θρηνούσαν για τα 50 δισ. ευρώ της δημόσιας περιουσίας, ο κ. Καρατζαφέρης βγήκε και μίλησε απλά και χωρίς πολλά πολλά: "Οταν βρίσκεσαι σε πόλεμο, τι κάνεις; Δεν πουλάς και τα ασημικά σου για να αγοράσεις όπλα και να τα βγάλεις πέρα; Ε, λοιπόν, πόλεμο έχουμε και τώρα" (...) Ο αρχηγός του ΛΑΟΣ έπιασε όμως και τον σφυγμό της κοινής γνώμης σε ένα κρίσιμο θέμα, αυτό του "νόμου και της τάξης". Η αριστερόστροφη πολιτική ορθότης που μας επεβλήθη για πολλά χρόνια δεν επέτρεπε να τεθούν τέτοια ζητήματα. Ο κ. Καρατζαφέρης τα έθεσε (...) Μήπως είναι αυτά τα συστατικά που περιμένει κάποιος από ένα αστικό κόμμα αντιπολίτευσης και τα οποία προφανώς δεν έχει η Νέα Δημοκρατία;» (από άρθρο, επίσης, στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).
ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ: «Ερχεται ξαφνικά ένα πρωί που λες με τρόμο: "Δεν φτάνουν τα λεφτά". Οχι για λούσα και ξοδέματα, για ταξίδια και διακοπές, αλλά για τα στοιχειώδη. Τη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, το στεγαστικό, τα φροντιστήρια των παιδιών... (...) Ούτε τζιπ με δανεικά, ούτε Μαλδίβες και Αράχωβες, ούτε μπουζούκια, εξοχικά, χλιδές και μεζονέτες. "Κανονική ζωή" και μετρημένα πράματα. Μια ζωή στην "αγορά", να πολεμάς με το σπαθί σου τα οξειδωτικά οκτάωρα (...) δίχως να 'χεις μπάρμπα στην Κορώνη και σιγουράτζες κρατικές... Το ίδιο και οι απέναντι, που βρέθηκαν ξαφνικά στην ανεργία, με δυο παιδιά και δίχως αποκούμπι. Αλλά και οι διπλανοί, του Δημοσίου, ο ένας δάσκαλος και η σύζυγος στην εφορία, διαμάντια και οι δυο, μακριά από βρωμιές και εξαρτήσεις, αγκομαχούν για να τα βγάλουν πέρα και κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι που αγόρασαν με δάνειο, κι άντε να μετρούν και να ξαναμετράνε για το ενοίκιο του παιδιού που σπουδάζει στη Θεσσαλονίκη και για το φροντιστήριο του δεύτερου (...) Γιατί "δεν φτάνουν τα λεφτά"... Και δίπλα τους, σχολεία χωρίς πετρέλαιο, νοσοκομεία δίχως γάζες, συνταξιούχοι με απλήρωτο εφάπαξ, έργα δημόσια στη μέση (...) η αγορά στεγνή (...) βιτρίνες σβησμένες, παντού "πωλείται" και "ενοικιάζεται" και γειτονιές που ερημώνουν, άστεγοι, συσσίτια και θολό ποτάμι που φουσκώνει η ανεργία, λες και ήρθε ξαφνικός κατακλυσμός και δεν άφησε τίποτε όρθιο» (ο Γ. Τριάντης στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ).
ΚΑΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ: «Οι κυβερνήτες των αμερικανικών πολιτειών, είτε είναι αυτοί Ρεπουμπλικανοί είτε Δημοκρατικοί, απαντούν ότι δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να περικόψουν τις δαπάνες για τους μισθούς, τις συντάξεις, την παιδεία, την υγεία: "Δεν υπάρχουν λεφτά" (...) Αν έμπαινε κανείς στον κόπο να τα ψάξει εκεί που πρέπει, θα έφταναν όχι μονάχα για να σβήσουν τα ελλείμματα, αλλά και για να αυξήσουν ακόμη περισσότερο τις κοινωνικές δαπάνες. Ενας που μπήκε σε αυτό τον κόπο είναι ο δημοσιογράφος Πάτρικ Μάρτιν. Και βρήκε τα κρυμμένα λεφτά στις φοροαπαλλαγές που χάρισε στους πλούσιους ο Μπους και εξακολουθεί να χαρίζει ο Ομπάμα (συνολικά 700 δισ. δολάρια την προσεχή δεκαετία), στα υπερκέρδη των τραπεζών της Γουόλ Στριτ (135 δισ. δολάρια πέρυσι) και στις περιουσίες των 400 πλουσιότερων Αμερικανών (1,37 τρισ. δολάρια), που αν φορολογούνταν με μόλις 10%, θα σβήνονταν αυτομάτως τα ελλείμματα όλων των αμερικανικών πολιτειών» (ο Ρ. Βρανάς στα ΝΕΑ).