1703 Πεθαίνει ο άνθρωπος με το «σιδηρούν προσωπείο», που κρατούνταν στην παρισινή φυλακή της Βαστίλης. Η πραγματική του ταυτότητα έγινε αντικείμενο πολλών δολοπλοκιών και η ζωή του ενέπνευσε μυθιστορήματα του Βολταίρου και του Αλέξανδρου Δουμά.
1805 Γεννιέται ο Φερντινάν Ντε Λεσέπς, Γάλλος μηχανικός και διπλωμάτης, που διάνοιξε - μεταξύ άλλων - το κανάλι του Σουέζ και τη διώρυγα της Κορίνθου.
1917 Γεννιέται η Ιντιρα Γκάντι, Ινδή πολιτικός, που διατέλεσε πρωθυπουργός την περίοδο 1966-1975 και 1980-1984, οπότε και δολοφονήθηκε στις 31/10/1984.
1996 Στο Βατικανό πραγματοποιείται η ιστορική πρώτη συνάντηση ανάμεσα στον Πάπα και στον Φιντέλ Κάστρο. Ο Ιωάννης Παύλος ανταπέδωσε με επίσκεψη στην Κούβα στις 21 του Γενάρη του 1998.
1999 Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον, επισκέπτεται για 24 ώρες την Ελλάδα. Οι διαδηλωτές, οι οποίοι αψηφούν την εντολή «στρατιωτικού νόμου» που έχει ουσιαστικά κηρύξει στην πρωτεύουσα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, προσπαθούν να κάνουν πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία, αλλά εμποδίζονται και δέχονται επίθεση από τα ΜΑΤ που επί ώρες βιαιοπραγούν εναντίον τους.
Ηταν το βράδυ της έλευσης του ευρώ στην Ελλάδα. Με τον κύριο Σημίτη, πρωθυπουργό τότε, να ποζάρει πανευτυχής, αφού είχε ήδη κάνει την πρώτη ανάληψη μέσω ΑΤΜ και με τον κύριο Παπαδήμο, τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, να χειροκροτεί για το... επίτευγμα.
*
Από τότε έχει περάσει μια δεκαετία.
Και να που επιστρέψαμε (σχεδόν) στα ίδια.
Τότε είχαν προηγηθεί οι «θυσίες για να μπούμε στο ευρώ».
Μετά ακολούθησαν οι «θυσίες για να μείνουμε στο ευρώ».
Και τώρα, όπως μας είπε ο κ. Παπαδήμος - από τη θέση του πρωθυπουργού πλέον - έρχονται οι νέες «θυσίες για να μη βγούμε από το ευρώ»...
*
Στο μεταξύ:
Αλλά - για να κλείσουμε με κάτι... ευχάριστο - η κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου μάς εγγυήθηκε ότι άμα τη εφαρμογή της πολιτικής της (χαράτσια, φοροληστεία, εργασιακά «Νταχάου», υπερδεκαετής λιτότητα κ.ο.κ.), ως λαός και ως Ελληνες θα διατηρήσουμε ένα βασικό «πλεονέκτημα»:
Τη φτώχεια μας θα μπορούμε να συνεχίσουμε να τη μετράμε σε... ευρώ.
Προ-μνημονιολογισμός
Εδώ και δεκαετίες αυτό που ακούγαμε στην Ελλάδα ήταν ότι το πιο πολύτιμο πράγμα του κόσμου είναι οι ...αυτοδύναμες κυβερνήσεις.
Εσχάτως, και αφού οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις τους οδήγησαν τα πράγματα εδώ που τα οδήγησαν, το τροπάρι έχει αλλάξει:
Τώρα, μετά την κυβερνητική σύμπραξη ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ. με τη στήριξη και της κυρίας Μπακογιάννη, το πολυτιμότερο πράγμα του κόσμου άλλαξε και από εκεί που ήταν οι κυβερνήσεις αυτοδυναμίας, έγιναν οι «κυβερνήσεις συνεργασίας»...
*
Να, λοιπόν, που για μια ακόμα φορά η κατά τ' άλλα κοσμοπολίτισσα άρχουσα τάξη μας, μας πουλάει «επαρχιώτικη άγνοια» για τα όσα συμβαίνουν στον κόσμο, ώστε να κάνει τη «δουλίτσα» της.
Τώρα η «ευτυχία», η «ευημερία» και η «καλοπέραση», που θα έρχονταν μέσα από τις αυτοδυναμίες, θα έρθουν μέσα από τις «συνεργασίες», τις «συναινέσεις» και τις «συμπράξεις»...
*
Αλλά γιατί δεν ρίχνουμε μια ματιά εις τα Ευρώπας;
Αν δεν κάνουμε λάθος:
Παρεμπιπτόντως:
Η «χαρά» των κυβερνήσεων συνεργασίας ουδόλως απέτρεψε το «χαμό» που εκδηλώνεται σήμερα στις οικονομίες της Ιταλίας και της Γαλλίας ή την εκτίναξη του χρέους της Γερμανίας, το μεγαλύτερο σε απόλυτους αριθμούς χρέος μεταξύ των κρατών - μελών της Ευρωζώνης...
*
Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο μακρύς, με την ουσία να παραμένει πάντα η ίδια:
Η ουσία έχει να κάνει με το ποια πολιτική εφαρμόζουν αυτές οι κυβερνήσεις.
Οσο για το ποιο θα είναι το κυβερνητικό σχήμα που θα εφαρμόσει τη συγκεκριμένη πολιτική είναι κάτι που έπεται.
Το σχήμα προκύπτει, εν τέλει, ανάλογα με τη σκληρότητα αυτής της πολιτικής και σε συνδυασμό με τις κοινωνικές συνθήκες εντός των οποίων μέλλει να εφαρμοστεί.
Συνθήκες που προσδιορίζονται από την ένταση της ταξικής πάλης, οι οποίες καθορίζουν εν πολλοίς τους πολιτικούς ελιγμούς της άρχουσας τάξης για να επιτύχει ακριβώς την εφαρμογή της πολιτικής της.
*
Το θέμα, επομένως, δεν βρίσκεται στο αν οι κυβερνήσεις της πλουτοκρατίας, στην Ελλάδα και οπουδήποτε στον κόσμο, είναι κυβερνήσεις αυτοδύναμες και μονοκομματικές ή είναι κυβερνήσεις πολυκομματικές και συνεργασίας.
Το θέμα βρίσκεται στο γεγονός ότι και αυτές και οι προηγούμενες είναι κυβερνήσεις των κεφαλαιοκρατών, των μονοπωλίων, της πλουτοκρατίας. Οτι είναι κυβερνήσεις της άρχουσας τάξης. Η οποία
όποτε δεν μπορεί να αναθέσει το σφαγιασμό του λαού σε ένα από τα κόμματά της, τότε επιλέγει να αναθέσει την ίδια αποστολή σε πολλά κόμματά της μαζί.
*
Αυτό είναι το συναπάντημα,
το συναπάντημα των δικών της κομμάτων και των δικών της ανθρώπων,
που, αμέσως μετά την τέλεσή του, η αστική τάξη μέσα από την προπαγάνδα της αναλαμβάνει να το εμφανίσει ως μια «εθνική», «χαρούμενη» και «ελπιδοφόρα συνεύρεση».
Τότε, δε, είναι που αρχίζει και όλη αυτή η γελοιότητα, οι δημηγορίες και η απάτη περί της «γενικής συναδέλφωσης».
Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρισκόμαστε. Αλλά όχι για πολύ...