«Ελλειψη φιλανθρωπικής στάσης και οριστική είσοδό της στην οδό του φονταμενταλισμού, από τον οποίο σοβαρά υποφέρει ακόμη και σήμερα η ανθρωπότητα, σε πολλές εκφάνσεις της ζωής», δείχνει η Εκκλησία, όπως υποστηρίζει ο Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα της Γυναίκας (ΣΔΓ), αν αποκρούει τη διακοπή της κύησης, ακόμα και στην περίπτωση που γνωρίζουμε, με την πρόοδο της γενετικής, ότι το μελλογέννητο θα είναι άτομο με σοβαρές γενετικές ανωμαλίες.
Σ' αυτή την περίπτωση, σύμφωνα με την άποψη του ΣΔΓ, όχι απλώς πρέπει να επιτρέπεται, αλλά να επιβάλλεται ηθικά η διακοπή της κύησης, κατά κύριο λόγο για το συμφέρον του ανθρώπου που θα γεννηθεί βαριά μειονεκτικός διά βίου, αλλά και της οικογένειας και της κοινωνίας.
Στην τοποθέτησή του ο Σύνδεσμος υπενθυμίζει: «Η απόκτηση ή μη παιδιών, πόσων και σε τι χρονικά διαστήματα έχει αναγνωριστεί διεθνώς ως ανθρώπινο δικαίωμα των γονέων και ιδίως της μητέρας. Γι' αυτό η αντισύλληψη και η άμβλωση είναι νόμιμες ενέργειες (η πρώτη κατά κανόνα προλαβαίνει τη δεύτερη). Το ανθρώπινο αυτό δικαίωμα έχει ως στόχο τη μη απόκτηση παιδιών όταν οι υλικές ή και ψυχικές συνθήκες της οικογένειας το αποκρούουν. Αυτό, τόσο από σεβασμό στην ελευθερία των γονέων στη διαμόρφωση της ζωής τους, όσο και προς το συμφέρον του παιδιού που θα ήταν δυστυχισμένο αν ερχόταν στον κόσμο ανεπιθύμητο. Μόνο στις ολοκληρωτικές χώρες η πολιτική εξουσία επεμβαίνει σε τέτοια θέματα».
Η αντίδραση του Συνδέσμου έρχεται σε μια εποχή που διαφαίνεται η τάση διεθνώς να αμφισβητηθεί το δικαίωμα των γυναικών να συνεχίσουν ή όχι την εγκυμοσύνη. Αποφάσεις δικαστικές στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη (π.χ., Πολωνία) αμφισβητούν το δικαίωμά τους να αποφασίσουν τη διακοπή της κύησης ακόμα κι αν πρόκειται για παθολογικό έμβρυο, ή η μητέρα διατρέχει κίνδυνο σοβαρής αναπηρίας αν συνεχιστεί η κύηση. Πρόσφατη (2007) απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ κάνει δυνατή την απαγόρευση διακοπής της κύησης ακόμη και για λόγους υγείας, γιατί θεωρεί ότι το έμβρυο είναι μια μορφή ζωής. «Για τον Πρόεδρο Μπους, διαβάζουμε, η απόφαση αυτή αντανακλά την πρόοδο που έχει σημειωθεί ως προς το σεβασμό της "ιερότητας της ζωής"». Να 'δειχνε τον ίδιο... σεβασμό για την ιερότητα της ζωής στο Ιράκ και σ' άλλες περιοχές του κόσμου όπου ξεκληρίζονται νέοι, ολοκληρωμένοι άνθρωποι...
Αφιέρωμα στο «Ετος Σολωμού» (150 χρόνια από το θάνατό του) στα τελευταία «Επτανησιακά Φύλλα», που εκδίδει ο ακούραστος Ζακυνθινός ερευνητής, φιλόλογος και ποιητής Διονύσης Σέρρας. Πολύτιμα τα κείμενα που φιλοξενεί, όχι μόνο για τους μελετητές, αλλά και για τους νέους, που ελάχιστα γνωρίζουν για τον ποιητή του «Υμνου στην Ελευθερία» - του Εθνικού μας Υμνου. Μέσα σε τετρακόσιες περίπου σελίδες αρθρογραφούν αξιόλογοι μελετητές του έργου του, άντρες και γυναίκες, που προσπαθούν να καλύψουν την πολύμορφη προσφορά του ποιητή των «Ελεύθερων Πολιορκημένων». Η αρχή γίνεται με αποσπάσματα από τη διατριβή του Γάλλου νεοελληνιστή - Σολωμιστή Λουί Κουτέλ, σε μετάφραση Σωκράτη Καψάσκη, με τίτλο «Η ποιητική διαμόρφωση του Διονυσίου Σολωμού», που αναφέρεται ιδιαίτερα στα έργα του «Η Γυναίκα της Ζάκυθος» και «Η Φαρμακωμένη».
Ποια ήταν αλήθεια η «Γυναίκα της Ζάκυθος», αυτή η «διαβολική» γυναικεία μορφή; Κάποιες απαντήσεις - εκδοχές δίνονται στο αφιέρωμα. Πέρα όμως από το αν ο Σολωμός εμπνεύστηκε από κάποιο πραγματικό πρόσωπο, που έδιωχνε τις Μεσολογγίτισσες όταν ζητούσαν βοήθεια, η αποκρουστική του ηρωίδα φαίνεται ότι συμβολίζει το πνεύμα της διχόνοιας...
Ανάμεσα στα περιεχόμενα του αφιερώματος και εξήντα επιγραμματικοί στίχοι του Δ. Σολωμού. Ο ίδιος ο Διονύσης Σέρρας υπογράφει το χρονολόγιο μιας εβδομηκονταετίας που εκτείνεται στα χρόνια λίγο πριν από τη γέννηση του Σολωμού και λίγο μετά το θάνατό του. Εδώ καταγράφονται πρόσωπα και γεγονότα που σημάδεψαν την εποχή που έζησε ο ποιητής, ο πολιτισμός αλλά και η ιστορία των Επτανήσων. Το χρονολόγιο δεν περιορίζεται σε κορυφαίες περιπτώσεις, όπως του Ανδρέα Κάλβου, του Ούγου Φώσκολου, του Αντ. Μάτεση, του Αντ. Μαρτελάου, του Γ. Τερτσέτη, της Ελισάβετ Μουτζά - Μαρτινέγκου ή του Παύλου Καρρέρ, αλλά επεκτείνεται και σε λιγότερο γνωστούς ανθρώπους και στοιχεία σχετικά με τα γεγονότα και τις τέχνες που άνθισαν στα χρόνια του Σολωμού. Γιατί η ιστορία ενός τόπου και οι επιδράσεις στους λογοτέχνες και τους καλλιτέχνες καθορίζονται από ένα γενικότερο κλίμα - που το διαμορφώνουν και οι «ελάσσονες δημιουργοί» και «δευτερεύοντα» γεγονότα αλλά και οι αντιδράσεις του λαού, που συνθέτουν τον χαρακτήρα του τόπου και της εποχής. Μην ξεχνάμε ότι ο Διονύσιος Σολωμός έζησε σε μια εποχή επαναστάσεων...
Το αφιέρωμα που έχει τίτλο «Μνημονεύοντας το Διονύσιο Σολωμό» συνοδεύεται με τη μετά από εκατόν πενήντα χρόνια - δεύτερη έκδοση του πρώτου βιβλίου με ποιήματα του Σολωμού που εκδόθηκε στη Ζάκυνθο το 1857.
Eurokinissi |
Ανεργία των γυναικών και των νέων γενικότερα, χαμηλές αποδοχές, ανασφάλεια, ελαστική εργασία, απολύσεις, έλλειψη δημόσιων και δωρεάν βρεφικών και παιδικών σταθμών, υψηλό κόστος ανατροφής και εκπαίδευσης των παιδιών, αύξηση των χρόνων που απαιτούνται για συνταξιοδότηση... δεν είναι συνθήκες που ευνοούν ούτε την απόκτηση οικογένειας, ούτε τη στήριξή της... |
Ο πρόεδρος της ΕΔΗΜ, Μιχάλης Παπαδάκης, μίλησε για την πτώση της γεννητικότητας και της γονιμότητας (ο μέσος αριθμός παιδιών ανά γυναίκα από 2,3 έως 2,4 παιδιά στην τριακονταετία 1950-1980 περιορίστηκε σε 1,3 παιδιά στο μέσο της δεκαετίας του 1990 αδυνατώντας να εξασφαλίσει την ανανέωση των γενεών, δηλαδή 2,1 παιδιά ανά γυναίκα). Από την άλλη πλευρά οι δείκτες σε ό,τι αφορά στη θνησιμότητα και τη νοσηρότητα είναι καλύτεροι. Οι δείκτες θνησιμότητας μειώθηκαν σ' όλες τις ηλικίες, αλλά την πιο εντυπωσιακή πτώση παρουσίασε ο δείκτης της βρεφικής θνησιμότητας (θάνατοι βρεφών σε 1.000 γεννήσεις ζώντων) που από 40 θανάτους το 1960 έφθασε σε 4 και μόνο θανάτους το 2005, μειώθηκε δηλαδή κατά 90%.
Ως προς την κατάσταση της υγείας του πληθυσμού, σύμφωνα με έρευνα της ΕΣΥΕ στο διάστημα 1995-2003 η προσδοκώμενη ζωή των Ελλήνων από 75 έτη έφθασε σε 76,5 έτη συνολικά (αύξηση κατά 1,5%) και από 65,8 έτη έφθασε σε 66,7 έτη χωρίς προβλήματα υγείας (αύξηση κατά 0,9%). Ταυτόχρονα, η προσδοκώμενη ζωή των Ελληνίδων από 80,2 έτη έφθασε σε 81,3 έτη συνολικά (αύξηση κατά 1,1%) και από 69,2 έτη έφθασε σε 68,4 έτη χωρίς προβλήματα υγείας (ελάττωση κατά 0,8%). Ετσι, οι άνδρες ζουν λιγότερα χρόνια από τις γυναίκες, αλλά η κατάσταση της υγείας τους στη διάρκεια της ζωής τους είναι συγκριτικά καλύτερη.
Σύμφωνα με τις προβλέψεις, ο ελληνικός πληθυσμός από 11,1 εκατομμύρια άτομα το 2005 θα έχει περιοριστεί σε 10,8 εκατομμύρια άτομα το 2050 και ταυτόχρονα θα έχει αυξηθεί η αναλογία των αλλοδαπών. Αντίστοιχα, ο δείκτης γήρανσης (ποσοστό ατόμων 65 ετών και άνω στον πληθυσμό) από 18,3% το 2005 θα ανέλθει σε 31,5% το 2050.
Οπως τονίστηκε, παρά τις επίσημα διακηρυγμένες θέσεις της Ελλάδας, δεν ασκήθηκε μέχρι τώρα κάποια συστηματική δημογραφική πολιτική στους τομείς γονιμότητας και εξωτερικής και εσωτερικής μετανάστευσης, που έχει ερημώσει την ύπαιθρο. Η πολιτική αυτή, υπογράμμισε ο Μιχάλης Παπαδάκης, πρέπει να είναι μακροχρόνια, συνεχής και να ασκείται έχοντας ως μείζονες στόχους την πληθυσμιακή ισορροπία, τη συνέχιση της ανάπτυξης, την εξασφάλιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής και την προστασία του οικοσυστήματος.
Στην ίδια εκδήλωση η β΄ αντιπρόεδρος της ΕΔΗΜ, Ηρα Εμκε - Πουλοπούλου, έκανε έκκληση για ενίσχυση της έρευνας στην Ελλάδα, που υστερεί. Υπάρχουν, είπε, καταπληκτικές έρευνες, π.χ., για τη μετανάστευση, που μένουν στα συρτάρια. Οι νέοι ερευνητές δεν μπορούν να βρουν μια σίγουρη δουλιά σε μόνιμη απασχόληση, αλλά τους χρησιμοποιούν με συμβάσεις στο πλαίσιο προγραμμάτων και η αμοιβή τους είναι συχνά γύρω στα 700-800 ευρώ. Οταν οι συμβάσεις λήξουν, αναγκάζονται να διακόψουν για να μην αποκτήσουν εργασιακά δικαιώματα...
Να σημειώσουμε ακόμα ότι σύμφωνα με τις τελευταίες στατιστικές η τάση είναι πτωτική όχι μόνο στις γεννήσεις, αλλά και στους γάμους (ενδεικτικά: 1961-1964 295.669 γάμοι, ενώ το 2001-2004 μόνο 227.330 γάμοι). Οσο για τα διαζύγια έχουν σχεδόν τετραπλασιαστεί (12.268 το 1961-'64, ενώ το 2001-2004 έφθασαν τις 46.920).
Και βέβαια είναι γνωστό ότι οι οικονομικοί παράγοντες επηρεάζουν και τους γάμους, αλλά και τα διαζύγια. Ανεργία των γυναικών και των νέων γενικότερα, χαμηλές αποδοχές, ανασφάλεια, ελαστική εργασία, απολύσεις, έλλειψη δημόσιων και δωρεάν βρεφικών και παιδικών σταθμών, υψηλό κόστος ανατροφής και εκπαίδευσης των παιδιών, αύξηση των χρόνων που απαιτούνται για συνταξιοδότηση... δεν είναι συνθήκες που ευνοούν ούτε την απόκτηση οικογένειας, ούτε τη στήριξή της...