Οι ελάχιστοι άξονες που έθετε τότε ο ΣΥΡΙΖΑ για συνεργασία ήταν:
-- Αμεση ακύρωση των μέτρων του μνημονίου και ειδικότερα των επαίσχυντων εκείνων νόμων που περικόπτουν περαιτέρω μισθούς και συντάξεις.
-- Ακύρωση των νόμων που καταργούν στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα (ΣΣΕ, μετενέργεια).
-- Προώθηση άμεσων αλλαγών στο πολιτικό σύστημα (π.χ. αλλαγή του εκλογικού νόμου, καθιέρωση της απλής αναλογικής).
-- Δημόσιος έλεγχος στο τραπεζικό σύστημα.
-- Δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου για να διερευνήσει το επαχθές του δημόσιου χρέους, μορατόριουμ στην αποπληρωμή του και διεκδίκηση δίκαιης και βιώσιμης ευρωπαϊκής λύσης.
-- Τη διαπραγμάτευση για το χρέος.
-- Τον νέο διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας.
-- Τον νέο επίτροπο της Ελλάδας στην Κομισιόν.
-- Την εφαρμογή νέων μέτρων λιτότητας.
-- Τις ιδιωτικοποιήσεις.
Και από αυτή την εξέλιξη επιβεβαιώνεται η προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ στο νέο του ρόλο και στις ανάγκες του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης που ορέγεται να διαχειριστεί.
Μαζί με πολλά άλλα που έχουν καταγραφεί το προηγούμενο διάστημα: Την υπαναχώρηση από υποσχέσεις που είχε δώσει στο λαό, την κατάθεση κάθε τρεις και λίγο διαπιστευτηρίων στο σύστημα, το φλερτ με το χώρο του εθνικισμού, το καλόπιασμα της «λαϊκής δεξιάς», το κανάκεμα στελεχών του ΠΑΣΟΚ με ευθύνη για την πορεία που έφερε το λαό στη σημερινή κατάσταση, αλισβερίσια στο παρασκήνιο για τα πόστα της τοπικής διοίκησης και, το τελευταίο, έμμεση δήλωση διαθεσιμότητας για συνεργασία στην κυβέρνηση.
Χαρακτηριστικά, ορισμένη μερίδα του αστικού Τύπου (και του φιλικά προσκείμενου στον ΣΥΡΙΖΑ) σημείωνε με αφορμή την παρουσία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρα, στη Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ ότι οι βιομήχανοι είδαν με καλό μάτι τη «μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ από την πολιτική "κατάργησης του μνημονίου" στην "ανάγκη διαπραγμάτευσης της δανειακής σύμβασης με την τρόικα"» (κύριο άρθρο της «Εφημερίδας των Συντακτών», 29/05/2014).
Η «Lafarge» έκλεισε σε μια νύχτα το εργοστάσιο στη Χαλκίδα, επειδή αυτό υπηρετεί καλύτερα την ανταγωνιστικότητά της |
Από τους εργαζόμενους που είναι γραμμένοι στο σωματείο, 112 ψήφισαν κατά της σύμβασης και 77 υπέρ. Την πρόταση της εργοδοσίας καταψήφισε η συντριπτική πλειοψηφία των εργατών που απασχολούνται στην παραγωγή. Αντίστοιχη απόφαση είχαν πάρει και οι εργαζόμενοι της ΑΓΕΤ στο Μηλάκι της Εύβοιας. Στο σωματείο της ΑΓΕΤ στο Βόλο, ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ έχουν 8 από τις 9 έδρες.
Σε ανακοίνωση μετά την απόρριψη της πρότασης της εργοδοσίας, η Γραμματεία Μαγνησίας του ΠΑΜΕ σημείωνε το ρόλο του εργοδοτικού συνδικαλισμού, που διαφήμιζε τη σύμβαση, αλλά και τους εκβιασμούς από τα τοπικά ΜΜΕ, που έλεγαν και έγραφαν ότι το «όχι» των εργατών στη σύμβαση «λύνει τα χέρια της εταιρείας να καταργήσει κι άλλα δικαιώματα».
Απευθυνόμενο στους εργαζόμενους, το ΠΑΜΕ σημείωνε: «Τώρα που θα πέσουν σαν τα σκυλιά πάνω σας για να αλλάξετε την απόφασή σας, τώρα πρέπει να συσπειρωθείτε με τις ταξικές δυνάμεις που κράτησαν εδώ και χρόνια αγωνιστική στάση, που σας ενημέρωναν και σας προειδοποιούσαν και που επιβεβαιώθηκαν σε όλα. Να πετάξουμε στην άκρη τους εργοδοτικούς και κάθε άλλο τσιράκι της εταιρείας. Μαζί με τους συναδέλφους μας στα άλλα εργοστάσια, στη Χαλκίδα, στο Μηλάκι, μπορούμε να οργανώσουμε την πάλη μας και να κερδίσουμε».
«Με το καρότο και το μαστίγιο», κάνοντας επιμέρους αλλαγές στο αρχικό σχέδιο της σύμβασης και με τον εκβιασμό ότι, αν δε γίνει δεκτή, η εργοδοσία θα προχωρήσει σε μονομερή επιβολή των όρων της με ατομικές συμβάσεις, οδήγησαν τους εργαζόμενους σε νέα Γενική Συνέλευση και ψηφοφορία. Μέσα σ' αυτό το κλίμα των πιέσεων, από τους 222 εργαζομένους που πήραν μέρος, οι 162 ψήφισαν υπέρ της σύμβασης, οι 59 κατά, ενώ βρέθηκε και ένα άκυρο.
Η απόφαση αυτή χαροποίησε εξίσου την εργοδοσία και τους εργοδοτικούς στο σωματείο. Σύμφωνα με τα τοπικά ΜΜΕ, ο πρόεδρος του σωματείου δήλωσε ότι «τελικά το προσωπικό της ΑΓΕΤ αντιμετώπισε με ωριμότητα και υπευθυνότητα τα νέα δεδομένα που δημιουργήθηκαν και εισακούστηκε το σωματείο που, από την πρώτη στιγμή, είχε θέσει όλα τα ζητήματα που είχαν προκύψει και είχε ενημερώσει τους εργαζόμενους για όλα τα ενδεχόμενα που θα σηματοδοτούσε η κάθε απόφαση που θα λάμβαναν μέσω της ψηφοφορίας».
Ο ίδιος, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ισχυριζόταν ότι «οι συνάδελφοι έκλεισαν τα αυτιά τους στην όποια προσπάθεια εκμετάλλευσης της αγωνίας τους από κάποιους, για μικροπολιτικές σκοπιμότητες και οι ίδιοι αποφάσισαν για την τύχη τους». Η συγκεκριμένη αποστροφή αφορά τις ταξικές δυνάμεις στο εργοστάσιο και στο νομό, που προσπάθησαν να δώσουν κουράγιο στους εργαζόμενους και να τους οργανώσουν ενάντια στην απαράδεκτη σύμβαση. Είναι φανερό ότι το αποτέλεσμα της πρώτης ψηφοφορίας έκανε τους εργοδοτικούς να χάσουν τη γη κάτω από τα πόδια τους...
Ποιος κέρδισε και ποιος έχασε; Για να απαντήσουν στο ερώτημα, οι εργαζόμενοι της ΑΓΕΤ στο Βόλο, δεν έχουν παρά να κοιτάξουν τους εργαζόμενους στην «Ελληνική Χαλυβουργία», που σήμερα δουλεύουν «εκ περιτροπής» μια βδομάδα το μήνα, παρά το γεγονός ότι η νέα διοίκηση στο σωματείο συμβιβάστηκε με τις προτάσεις της εργοδοσίας μετά τον εννιάμηνο απεργιακό αγώνα, που «έσπασε» με την επέμβαση των ΜΑΤ.
Μπορούν ακόμα να κοιτάξουν τους εργαζόμενους στο «Καζίνο Λουτρακίου», όπου πριν από έναν περίπου χρόνο η πλειοψηφία στο σωματείο υπέγραψε σύμβαση με μειώσεις 15% στους μισθούς. Η εργοδοσία κάθε άλλο παρά «ησύχασε». Επανήλθε δριμύτερη και τώρα ζητάει νέες μειώσεις, ενώ αντιμετωπίζει με «λοκ άουτ» στην πολυήμερη απεργία των εργαζομένων. Αλλο παράδειγμα είναι οι εργαζόμενοι στα «Sprider». Το σωματείο τους συμφώνησε σε μειώσεις μισθών και απολύσεις, στο όνομα του να σωθεί η επιχείρηση. Το λουκέτο τελικά δεν αποτράπηκε και οι εργαζόμενοι βρέθηκαν στο δρόμο, χωρίς να πάρουν ούτε το χαρτί της απόλυσης για να μπουν στο ταμείο ανεργίας.
Ας δούμε και ορισμένα στοιχεία που αφορούν στην ΑΓΕΤ: Ο όμιλος εμφανίζει αυξημένες πωλήσεις, οι οποίες κατά το πρώτο τρίμηνο του έτους ανήλθαν σε 51,6 εκατομμύρια ευρώ, σημειώνοντας αύξηση της τάξης του 11,2% σε σύγκριση με το αντίστοιχο τρίμηνο του περασμένου έτους. Η αύξηση του κύκλου εργασιών αποδίδεται στην εξαγωγική δραστηριότητα και την ενίσχυση των πωλήσεων στην εγχώρια αγορά.
Φαίνεται πως, με τις περικοπές στους μισθούς των εργαζομένων, η επιχείρηση επιδιώκει να ενισχύσει ακόμα περισσότερο τη θέση της στον ανταγωνισμό. Για τον ίδιο λόγο η «Lafarge» συγχωνεύτηκε με την ελβετική «Holcim», δημιουργώντας τη μεγαλύτερη εταιρεία δομικών υλικών διεθνώς, με κεφαλαιοποίηση της τάξης των 50 δισ. δολαρίων.
Στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης του ομίλου, η «Lafarge» προσπάθησε να κλείσει σε μια νύχτα το εργοστάσιο στη Χαλκίδα. Γι' αυτό ζήτησε από το υπουργείο Εργασίας να εγκρίνει τις ομαδικές απολύσεις των εργαζομένων. Το αίτημα αυτό τροφοδότησε τη συζήτηση για αλλαγή του νομικού πλαισίου που αφορά στις ομαδικές απολύσεις και τώρα προωθείται η πλήρης απελευθέρωσή τους. Εδώ και ένα χρόνο, από τις 26/3/2013, το εργοστάσιο της Χαλκίδας παραμένει κλειστό και η εταιρεία απολύει σταδιακά το προσωπικό του.
Τι δείχνουν όλα τα παραπάνω; Οτι το κεφάλαιο είναι αδίστακτο, προκειμένου να διασφαλίσει την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του. Οτι στην προσπάθεια αυτή, είχε, έχει και θα έχει συμπαραστάτες τους εκπροσώπους του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού, «παλιού» και «νέου». Ο εργοδότης δεν πιάνεται φίλος, δεν «εξευμενίζεται», όταν οι εργαζόμενοι υποχωρούν στις αξιώσεις του. Το αντίθετο γίνεται: Βρίσκει χώρο να ορμήσει, να πάρει ακόμα περισσότερα, με μειώσεις μισθών, με τσάκισμα δικαιωμάτων, με απολύσεις.
Ο εργοδοτικός συνδικαλισμός στο εργοστάσιο του Βόλου θεωρεί «ώριμο» και «υπεύθυνο» από την πλευρά του να συμφωνεί με τις προτάσεις της εργοδοσίας, επειδή τα δικά της συμφέροντα υπερασπίζεται και όχι των εργαζομένων. Με τέτοιες πλειοψηφίες στα σωματεία, οι εργαζόμενοι θα μετράνε μόνο ήττες.
Στην επόμενη στροφή, η ίδια πλειοψηφία θα γίνει πάλι ο «ιμάντας» για να περάσουν οι εκβιασμοί και οι απειλές, ώστε να καταφέρει η εργοδοσία νέο πλήγμα στους εργαζόμενους. Στο χέρι τους είναι να πετάξουν τους εργοδοτικούς από το σβέρκο τους. Να εμπιστευτούν και να δυναμώσουν τις ταξικές δυνάμεις, να πάρουν στα δικά τους χέρια την ανασύνταξη του κινήματος. Οι εξελίξεις στο εργοστάσιο της ΑΓΕΤ στο Βόλο δείχνουν την αναγκαιότητα να μεγαλώσουν οι αντιστάσεις στην πολυεθνική και τους βαστάζους της στο σωματείο.
Από τα προηγούμενα γίνεται ξεκάθαρο ότι τα θέματα αυτά ούτε καν εξασφαλίζουν την υποτιθέμενη ισότιμη δυνατότητα εισαγωγής στα Πανεπιστήμια που ευαγγελίζεται το υπουργείο, καθώς υπάρχει μεγάλη διαφορά δυσκολίας. Σε ένα σχολείο μπορεί να πέσει ένα εύκολο θέμα ενώ σε ένα άλλο ένα δύσκολο, με αποτέλεσμα σημαντική διαφορά στη βαθμολογία συγκρίσιμων σε ικανότητες και γνώσεις υποψηφίων. Ακόμα παραπέρα, σε ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον όπου τα τμήματα στα δημόσια σχολεία θα διογκώνονται λόγω συγχωνεύσεων, όπου καθηγητές θα λείπουν γιατί το υπουργείο θα αργεί για οικονομικούς λόγους να προσλάβει αντικαταστάτες, είναι ξεκάθαρο ότι θα μεγαλώνει συνεχώς το χάσμα της παρεχόμενης γνώσης υπέρ των μαθητών των καλών ιδιωτικών σχολείων. Επίσης, γίνεται ξεκάθαρο ότι από την καινούρια χρονιά οι συνάδελφοι θα κληθούν να διδάξουν εκτός από την ύλη του αναλυτικού προγράμματος και πρόσθετες δεξιότητες εκτός αναλυτικού προγράμματος, που όμως ζητούνται από συγκεκριμένα θέματα. Η δε παραπαιδεία θα φουντώσει ακόμα περισσότερο κάνοντας τη -συνταγματικά κατοχυρωμένη- δημόσια παιδεία... ένα ακόμα ανέκδοτο. Είναι συνεπώς ξεκάθαρο ότι η τράπεζα θεμάτων είναι ένα ακόμη όπλο της άρχουσας τάξης στην προσπάθεια που κάνει για να διώξει τα παιδιά των εργατικών οικογενειών από το Γενικό Λύκειο, από το σχολείο γενικά και να τα οδηγήσει σε σχολεία δεύτερης κατηγορίας όπου θα λαμβάνουν «κατάρτιση» και όχι γνώση.
Η τράπεζα θεμάτων ήταν μια πρόταση την οποία είχαμε αποδεχθεί παλιότερα στην επιτροπή παιδείας της Ενωσης Ελλήνων Φυσικών όσο ήμουν συντονιστής, γι' αυτό και ζητώ προσωπικά συγγνώμη από τους μαθητές για τον τρόπο που υλοποιείται. Είχα -στο όνομα της σύγκλισης απόψεων- «ξεχάσει» τη θεμελιώδη πολιτική πρόταση ότι τη μεγαλύτερη σημασία την έχει όχι τόσο η ίδια η ιδέα, αλλά ποιος και για ποιο σκοπό την υλοποιεί. Τότε, αυτή η ιδέα παρουσιάστηκε σαν μια τεχνική λύση στο πρόβλημα της σύνθεσης των επιτροπών εξετάσεων κ.τ.λ.
Το υπουργείο πήρε αυτή την «αθώα» πρόταση κάποιων φορέων και τη μετέτρεψε σε καρμανιόλα μαθητών. Η πολιτική ζωή μας είναι γεμάτη από παρόμοια παραδείγματα όπου οι επικοινωνιακοί μηχανισμοί της άρχουσας τάξης μας βομβαρδίζουν με ωραίες ιδέες κρύβοντας την αθλιότητα της πραγματικότητας. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση. Προσωπικά, είμαι υπέρ της κατάργησης της ΕΕ και μιας Ευρώπης του Σοσιαλισμού, αλλά όχι υπέρ της σημερινής ΕΕ. Στη μια η ανεργία θα ήταν μηδενική και η παιδεία βασικό αγαθό, και στην οποία θα ήθελα να ζούσα, στην άλλη η πραγματική ανεργία είναι τεράστια και η παιδεία για λίγους και η ζωή μετατρέπεται σε κόλαση. Και όπου ακόμα υπάρχει παιδεία, η άρχουσα τάξη φροντίζει με ωραίες ιδέες, όπως η τράπεζα θεμάτων, να κοιμίζει τον κόσμο και με την εφαρμογή αυτών των ιδεών να γκρεμίζει το κοινωνικό αυτό αγαθό. Ο ταξικός σκοπός και ο τρόπος με τον οποίο η τράπεζα θεμάτων υλοποιείται, δίνει ακόμα μια απάντηση σε αυτούς που προπαγανδίζουν τη δυνατότητα επιμέρους λύσης των σημαντικών προβλημάτων. Η πραγματικότητα είναι μία και πολύ απλή: Λύση μπορεί να βρεθεί μόνο με συνολικό πολιτικό αγώνα, είτε σε επίπεδο παιδείας είτε οπουδήποτε αλλού.