Εκεί αποσκοπούν τα «κροκοδείλια δάκρυα» των αστικών επιτελείων και οι «συστάσεις» για μεγαλύτερη φορολόγηση των «υπερκερδών», για «να μπει τέλος στην καπηλεία των κρίσεων» (!) Εκεί αποσκοπεί και το «προμοτάρισμα» - ιδιαίτερα από τις σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις - των λεγόμενων «εκατομμυριούχων πατριωτών», που παρελαύνουν αυτές τις μέρες στο Νταβός, καλώντας τις κυβερνήσεις να τους φορολογήσουν για να «γεφυρωθεί» τάχα η «άβυσσος» ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς! Τόσο φρέσκες είναι αυτές οι ιδέες, που τις σχολίαζε ο Μπ. Μπρεχτ ήδη από το 1930, γράφοντας: «Υπάρχουν αυτοί οι λίγοι επάνω και οι πολλοί άλλοι κάτω, και οι επάνω φωνάζουν στους κάτω: Ελάτε επάνω για να είμαστε όλοι επάνω, αλλά όταν κοιτάξεις προσεκτικά βλέπεις κάτι κρυμμένο ανάμεσα σε αυτούς επάνω και στους άλλους κάτω (...) Είναι η σανίδα μιας τραμπάλας. Ολο αυτό το σύστημα είναι μια κούνια με δύο άκρες που εξαρτώνται η μία από την άλλη. Και αυτοί επάνω κάθονται επάνω, επειδή οι άλλοι κάθονται κάτω και μόνο όσο θα κάθονται οι άλλοι κάτω. Οι επάνω δεν θα κάθονταν πια επάνω, αν οι κάτω άφηναν τη θέση τους κι ανέβαιναν».
«Βάλτε τώρα που γυρνάει». Αυτό θυμίζουν οι αναφορές της ΥΠΕΞ της Αλβανίας - κατά την επίσκεψη του Ν. Δένδια στα Τίρανα - στις απαράδεκτες αξιώσεις περί «αποζημιώσεων» για τους Τσάμηδες που στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο πολέμησαν στο πλευρό των ναζιστικών στρατευμάτων στην Ηπειρο. Και αυτό που «γυρνάει», ώστε η αστική τάξη της Αλβανίας να βάζει στο τραπέζι τέτοιες απαράδεκτες διεκδικήσεις, δεν είναι άλλο από τα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια στην περιοχή. Με αυτά άλλωστε στις αποσκευές του και με το «διαβατήριο» της Ελλάδας - «ηγέτιδας δύναμης», που ανανέωσε με το πρόσφατο ταξίδι στις ΗΠΑ, πήγε ο Ελληνας ΥΠΕΞ στην περιοδεία του στα Δυτικά Βαλκάνια, που «βράζουν» από τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Για μια ακόμα φορά καταρρέει με πάταγο η μπουρδολογία ότι η συμμετοχή στα ευρωατλαντικά σχέδια και στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο αποτελεί τάχα «ανάχωμα στον αναθεωρητισμό». «Πανηγυρικά» διαψεύδεται όμως και το άλλο ψέμα που διακινούν η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα: Οτι μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι επιχειρούμενες «διευθετήσεις» ανάμεσα στις αστικές τάξεις, π.χ. με τη σύνταξη συνυποσχετικού για την παραπομπή των «διαφορών» στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, μπορούν να είναι προς όφελος των λαών. Αντίθετα, όπως δείχνει και η συσχέτιση του συνυποσχετικού με τις αλβανικές αξιώσεις, για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται ότι στο πλαίσιο των παζαριών μεταξύ αστικών τάξεων οι συμφωνίες αυτές δεν είναι «δικλίδες ασφαλείας», αλλά γίνονται «σκαλί» για την αναβάθμιση των κινδύνων σε βάρος των λαών και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας.
Δεν περνάει βδομάδα που το υπουργείο Εργασίας να μην ανακοινώνει και μια νέα «πρόοδο» στο ζήτημα των εκκρεμών συντάξεων και ότι όπου να 'ναι «τελειώνει» με τις ληξιπρόθεσμες. Την ανακοίνωση αυτή επανέλαβε και χτες ο υπουργός μιλώντας σε συνέδριο για την Ασφάλιση, όπου διάνθισε το κυβερνητικό αφήγημα περί «αποτελεσματικότητας» των κυβερνητικών πολιτικών με «αυξήσεις στις συντάξεις» που θα δοθούν το 2023. Αυτά τα λέει σε εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχους που περιμένουν χρόνια να λάβουν τις πενιχρές συντάξεις τους, και το πρόβλημα διαιωνίζεται από κυβέρνηση σε κυβέρνηση και από υπουργό σε υπουργό. Τα επαναλαμβάνει χωρίς ντροπή στα 2,5 εκατομμύρια συνταξιούχους, οι οποίοι «πληρώνουν» κάθε χρόνο περί τα 8,5 δισ. ευρώ για τις περικοπές που τους επιβλήθηκαν εδώ και 10 χρόνια. Μόνο η οριστική περικοπή της 13ης και 14ης σύνταξης τους αφαιρεί 4,4 δισ. ευρώ ετησίως, ενώ η κατάργηση του ΕΚΑΣ αφαιρεί από τους χαμηλοσυνταξιούχους άλλα 850 εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο. Οσο για τις αυξήσεις που διαφημίζει ο υπουργός για το 2023, αυτές για τη συντριπτική πλειοψηφία θα είναι μόνο λογιστικές, καθώς θα λειτουργήσει η λεγόμενη «προσωπική διαφορά» που νομοθέτησε ο ΣΥΡΙΖΑ και διατήρησε η ΝΔ ως κυβέρνηση. Αλλά και οι ελάχιστοι συνταξιούχοι που θα δούνε κάποια χρηματική αύξηση, αυτή θα είναι μόνο ονομαστική, αφού ο καλπάζων πληθωρισμός και η ακόμα μεγαλύτερη ακρίβεια σε βασικά αγαθά την έχουν ήδη εξανεμίσει. Ανθρακες λοιπόν ο «θησαυρός» για τους συνταξιούχους, που δεν πιάνονται κορόιδα από τις κυβερνητικές εξαγγελίες, καθώς ξέρουν ότι ακόμα και τα ελάχιστα που αναγκάζεται να εξαγγείλει η κυβέρνηση είναι αποτέλεσμα του οργανωμένου αγώνα που συνεχίζεται.