Συνεχίζει ο υπουργός Αμυνας να εκτοξεύει απειλές σε στρατιωτικούς που αντιδρούν στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό για την αποστολή όπλων στην Ουκρανία, και μάλιστα τέτοιων που θέτουν ερωτήματα ακόμα και για την άμυνα της χώρας. Ο Ν. Παναγιωτόπουλος επιμένει στην πειθαρχική διερεύνηση των «διαρροών», πετώντας την μπάλα στην εξέδρα αντί να απαντήσει πόσα όπλα και από πού θα σταλούν εκ νέου στο πολεμικό μέτωπο της Ουκρανίας. Την ώρα που κάθε τέτοια κίνηση βαθαίνει επικίνδυνα την εμπλοκή στον πόλεμο, η κυβέρνηση επιμένει να παρουσιάζει τη νέα αποστολή όπλων ως ένα τεχνικό - στρατιωτικό ζήτημα, για να κρυφτούν η πολιτική ουσία και οι κίνδυνοι για τον λαό. Για παράδειγμα, μόλις πριν λίγες μέρες γράφτηκε στον Τύπο ότι η Αμερικανίδα υφυπουργός Εξωτερικών Β. Νούλαντ κατά την επίσκεψή της στην Ελλάδα έθεσε ανοιχτά ζήτημα απόσυρσης των αντιπλοϊκών πυραύλων ASBM από τη Σκύρο, όπως ζητάει η Τουρκία.
Θυμίζουμε ότι στις 24 Μάη ο υπουργός Αμυνας των ΗΠΑ είχε αποκαλύψει σε δηλώσεις του πως 47 «σύμμαχα» κράτη, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, δεσμεύτηκαν «για νέες αποστολές όπλων, συμπεριλαμβανομένων πυραύλων κατά πλοίων, στο πλαίσιο μιας εντατικοποιημένης προσπάθειας εξοπλισμού της Ουκρανίας». Ας απαντήσει λοιπόν η κυβέρνηση: Υπήρξε τέτοιο αίτημα από την πλευρά των ΗΠΑ για τη Σκύρο; Συμπεριλαμβάνεται η Σκύρος στις στρατιωτικές εγκαταστάσεις με ...πλεονάζον υλικό που θα δοθεί στην Ουκρανία; Συμπεριλαμβάνεται σ' αυτό το υλικό ο συγκεκριμένος τύπος πυραύλων; Αυτά είναι τα «καυτά» ερωτήματα που πρέπει να απαντήσει η κυβέρνηση, αντί να παριστάνει τον στρατονόμο «Κλουζώ» για να καλύψει τα αίσχη της ως σημαιοφόρου του ευρωατλαντικού σχεδιασμού.
Ολοένα και περισσότερο διαφημίζεται η 4ήμερη εργασία περίπου ως «διεθνής τάση», με τα αστικά επιτελεία να λένε στον εργατόκοσμο ότι «το αφεντικό τρελάθηκε». Πάνε κι έρχονται τα ρεπορτάζ για τη «μειωμένη» (τάχα) εργασία σε χώρες του εξωτερικού, σε μια προσπάθεια να «τουμπάρουν» την καθολική απόρριψη του εκτρωματικού νόμου της ΝΔ για τα Εργασιακά, που γενικεύει και τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας. Επειδή όμως στις διαφημίσεις η αλήθεια βρίσκεται στα «ψιλά γράμματα», διαβάζουμε π.χ. ότι στην Αγγλία, για να εξασφαλίζουν το «4ήμερο» οι εργαζόμενοι πρέπει να δουλεύουν 9,5 ή/και 10 ώρες τη μέρα, ενώ οι εργοδότες θα εξακολουθούν να δίνουν το 100% της αμοιβής με την προϋπόθεση να διατηρείται στο μέγιστο η παραγωγικότητα. Αντίστοιχα στο Βέλγιο η εργάσιμη μέρα αυξάνεται κατά 1,5 ώρα. Ενώ στην Ισλανδία η μείωση των ωρών εργασίας προϋποθέτει την «αύξηση της παραγωγικότητας», δηλαδή το τέντωμα των εργαζομένων, που για τους εργοδότες σημαίνει περισσότερα κέρδη, αλλά οι εργαζόμενοι θα αρκεστούν σε λίγο παραπάνω «ελεύθερο χρόνο». Από κάτι τέτοια επιβεβαιώνεται ότι όσο και να καλογυαλίζουν τη διευθέτηση τα διάφορα παπαγαλάκια, αυτή εξακολουθεί να παραμένει ένα ακόμα αντιδραστικό μέτρο εργασιακής εξόντωσης, ενταγμένο στη δίψα της εργοδοσίας για περισσότερη παραγωγικότητα, για ένταση της δουλειάς στα απώτατα όρια της αντοχής των εργαζομένων, χωρίς βέβαια καμιά αύξηση στους μισθούς. Με αυτά τα κριτήρια θα «δομείται» ο ημερήσιος εργάσιμος χρόνος, αντί αυτός να είναι σταθερός για όλους τους εργαζόμενους και μάλιστα μειωμένος, αφού αυτή η δυνατότητα προσφέρεται από την εκτίναξη της παραγωγικότητας. Δουλειά και ζωή - λάστιχο: Αυτό διαφημίζουν μέσα από τους ελκυστικούς τίτλους για την «4ήμερη εργασία»...