Μεγάλη αγωνία έχουν εκεί στον «ΣΚΑΪ» για το πώς θα αποκατασταθεί η ...κανονικότητα στο πολιτικό σύστημα, με τη διαμόρφωση εναλλακτικού πόλου διακυβέρνησης. Τόσο που έφτασαν να νοσταλγούν τις ...παλιές καλές μέρες του δικομματισμού! Και τι δεν ακούσαμε προχτές: «Το 2019 - 2023 ο ΣΥΡΙΖΑ είχε την ευκαιρία να γίνει κόμμα (...) για να παίξει στην εναλλαγή - σε δυσαρεστεί η ΝΔ και ο Μητσοτάκης; Εχεις ένα άλλο αποκούμπι, πας από κείθε! (...) Δεν μπόρεσε να γίνει ΠΑΣΟΚ, εν ολίγοις...» είπε γνωστός δημοσιογράφος - κομφερασιέ της κυβέρνησης και συνέχισε: «Πριν 50 χρόνια (...) που σταθεροποιήσαμε τη δημοκρατία, ήρθε ένα φρούτο μιας εποχής, ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, ο οποίος (...) έφτιαξε δομές στην Ελλάδα, έκανε μεταρρυθμίσεις, έβαλε όμως και έναν λαϊκισμό, στον οποίο γλίστρησε για μια περίοδο και η ΝΔ». Την ώρα που τα σύννεφα της οικονομικής κρίσης πυκνώνουν στην Ευρώπη και μεγαλώνει ο κίνδυνος ενός γενικευμένου πολέμου, οι «αρρυθμίες» στο πολιτικό σύστημα προκαλούν ανησυχία και πυροδοτούν διεργασίες ώστε να διαμορφωθεί αξιόπιστη για το κεφάλαιο εναλλακτική, που θα παίξει ρόλο αμορτισέρ στη λαϊκή δυσαρέσκεια. Δυναμώνοντας το ρεύμα αμφισβήτησης της αντιλαϊκής πολιτικής ο λαός μπορεί να βάλει εμπόδια στα αντιδραστικά τους σχέδια, ψηλώνοντας τον πήχη των διεκδικήσεων για τις σύγχρονες ανάγκες του.
Μετά από μια δεκαετία χιλιάδων απολύσεων και μεταφοράς της παραγωγής σε πιο συμφέρουσες αγορές, όπως η ασιατική, η αυτοκινητοβιομηχανία «Volkswagen» συνεχίζει την ...εξυγίανση. Ο γερμανικός κολοσσός, που σε όλες τις αντεργατικές αποφάσεις για μείωση του εργασιακού «κόστους» έχει στο πλευρό του διαχρονικά τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, τα επιχειρησιακά σωματεία, τις κυβερνήσεις κ.λπ., εξετάζει τώρα - για πρώτη φορά στην 87χρονη ιστορία του - το κλείσιμο εργοστασίων στη Γερμανία, στο πλαίσιο μιας προσπάθειας «εξοικονόμησης» πολλών δισ. ευρώ. Σύμφωνα με το Συμβούλιο των εργαζομένων, η αυτοκινητοβιομηχανία θεωρεί ότι ένα μεγάλο εργοστάσιο οχημάτων και ένα εργοστάσιο εξαρτημάτων στη Γερμανία είναι ...παρωχημένα. Στο πλαίσιο του προγράμματος «εξυγίανσης» με ορίζοντα το 2026, το Διοικητικό Συμβούλιο του ομίλου διαπίστωσε ότι το έλλειμμα 5 δισ. ευρώ δεν είναι εφικτό να καλυφθεί με «ήπια» μέτρα, επειδή «το οικονομικό περιβάλλον έχει επιδεινωθεί εκ νέου και οι νέοι πάροχοι ασκούν πίεση προς την Ευρώπη», ενώ «η Γερμανία υστερεί σημαντικά σε ανταγωνιστικότητα». Ετσι, στα μέτρα που εξετάζονται περιλαμβάνεται και ο τερματισμός της «συμφωνίας» με τα συνδικάτα για τη διατήρηση - υποτίθεται - των θέσεων εργασίας μέχρι το 2029. Τέτοιες συμφωνίες όχι μόνο κατοχυρώνουν πόσα θα χάσουν οι εργαζόμενοι με τη μικρότερη δυνατή αντίδραση, αλλά είναι και κουρελόχαρτα στα χέρια των επιχειρηματικών ομίλων, που τις σκίζουν ανά πάσα στιγμή. Σε κάθε περίπτωση, οι εξελίξεις στην εμβληματική αυτοκινητοβιομηχανία έχουν ευρύτερη σημασία για τη γερμανική οικονομία και επιβεβαιώνουν ότι τα «σύννεφα» της ύφεσης πυκνώνουν πάνω από την άλλοτε «ατμομηχανή της Ευρώπης».
Είναι να βγαίνεις απ' τα ρούχα σου, ακούγοντας τον υπουργό Ανάπτυξης Τ. Θεοδωρικάκο να λέει ότι «υπάρχει καταστροφολογία» για το θέμα της ακρίβειας, τη στιγμή που τα λαϊκά νοικοκυριά δεν μπορούν να καλύψουν βασικές διατροφικές ανάγκες. Χάνεις όμως εντελώς την ψυχραιμία σου, όταν δηλώνει χωρίς ντροπή ότι «όσο είναι οι αυξήσεις στα τρόφιμα, είναι και οι αυξήσεις στον κατώτατο μισθό»... Να είναι αυτό μια κυνική ομολογία της κυβέρνησης ότι οι αυξήσεις - ψίχουλα στους μισθούς εξανεμίστηκαν από την ακρίβεια πριν καν φτάσουν στην τσέπη των εργαζομένων; Μάλλον όχι... Ο Θεοδωρικάκος κουνάει το δάκτυλο στον λαό να μη διαμαρτύρεται για την ακρίβεια, επειδή ο κατώτατος μισθός αυξήθηκε κατά μερικά ευρώ, τα οποία χάνουν πολλαπλάσια οι εργαζόμενοι από την άλλη τσέπη. Χώρια που το 1/3 των χαμηλόμισθων αναγκάζονται να επιβιώνουν με μισθούς 400 και 500 ευρώ, που δεν φτάνουν να καλύψουν ούτε τις ανατιμήσεις στο ...λάδι! Είναι μάλιστα τόσο προκλητικοί, που δεν διστάζουν να πουν πως «όλοι μαζί ως καταναλωτές πρέπει να βάλουμε πλάτη επιλέγοντας αυτό που μας συμφέρει: Το φτηνότερο και το καλύτερο». Λες και φταίνε τα λαϊκά νοικοκυριά για την ακρίβεια και όχι η κυβέρνηση, που ταΐζει με την πολιτική της την κερδοφορία των μεγάλων ομίλων.