Μόλις το 44% των εργαζομένων σε δήμους και δημοτικές επιχειρήσεις είναι μόνιμοι
Οι εξελίξεις μεγαλώνουν την ανάγκη οργάνωσης των εργαζομένων σε δήμους και περιφέρειες, με ενίσχυση του ΠΑΜΕ (φωτ. από παλιότερη κινητοποίηση) |
Παράλληλα, όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι απασχολούνται με ελαστικές μορφές εργασίας, αποτελώντας πιο φθηνό εργατικό δυναμικό, με λιγότερα ή και καθόλου δικαιώματα, όμηροι των κυβερνητικών - εργοδοτικών ορέξεων και πολιτικών. Ετσι, τα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια λειτουργίας αρχίζουν να διατρέχουν και τις δημόσιες υπηρεσίες και τομείς, σε όλα τα επίπεδα. Το αποτέλεσμα είναι - και θα επεκτείνεται όλο και περισσότερο - η εμπορευματοποίηση υπηρεσιών και αγαθών κοινωνικού χαρακτήρα, αλλά και η υποβάθμιση της ποιότητάς τους, με τους χρήστες να καλούνται να βάζουν το χέρι όλο και πιο βαθιά στην τσέπη για την εξασφάλισή τους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πολιτικής είναι η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στους δήμους και τις κοινότητες, η οποία θα γίνει χειρότερη με την εφαρμογή του «Καλλικράτη».
Οπως προκύπτει από τα στοιχεία που αναφέρονται στην «Επιθεώρηση Τοπικής Αυτοδιοίκησης» (τεύχος 127, Ιούλιος 2010), το σύνολο των εργαζομένων στους δήμους και τις δημοτικές επιχειρήσεις φθάνουν, το 2010, τις 117.000 (τα παρακάτω στοιχεία προκύπτουν και από επεξεργασίες της Ελληνικής Εταιρείας Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης που αφορούν, αφ' ενός, στους δήμους και, αφ' ετέρου, στα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, στους Οργανισμούς και τους Συνδέσμους των δήμων).
Από τους 117.000 εργαζόμενους, μόλις οι 52.000 (44,44%) είναι εργαζόμενοι δημοσίου δικαίου (στο εξής μόνιμοι), ενώ οι 15.000 (12,82%) απασχολούνται απευθείας στους δήμους με συμβάσεις αορίστου χρόνου ιδιωτικού δικαίου (στο εξής ΙΔΑΧ). Οι ΙΔΑΧ στους δήμους κατέχουν προσωποπαγείς, ενώ οι μόνιμοι κατέχουν οργανικές θέσεις. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι με την απόλυση ή συνταξιοδότηση ενός εργαζόμενου με ΙΔΑΧ καταργείται η προσωποπαγής θέση την οποία κατείχε και συνεπώς παύει η παροχή μέρους ή όλης της υπηρεσίας που προσέφερε. Αντίθετα, το κενό που προκύπτει από την απόλυση ή συνταξιοδότηση ενός μόνιμου (κανονικά) αναπληρώνεται από άλλον εργαζόμενο. Με άλλα λόγια, η επέκταση των συμβάσεων αορίστου χρόνου μαρτυρά τον προσωρινό χαρακτήρα των υπηρεσιών που προσφέρεται και που θα εξαρτάται κάθε φορά από το αν είναι κερδοφόρα ή όχι.
Ακόμα απασχολούνται σχεδόν 11.500 (9,96%) συμβασιούχοι αορίστου χρόνου στις δημοτικές επιχειρήσεις, οι οποίοι, όμως, ανά πάσα στιγμή - όπως ήδη συμβαίνει κατά κόρον σε πολλούς δήμους - πετιούνται στο δρόμο γιατί έκλεισε η επιχείρηση ή συρρικνώθηκε ή μετατράπηκε σε άλλου είδους επιχείρηση. Το καθαυτό έκτακτο προσωπικό (κυρίως συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου και έργου) φθάνει τους 36.000 (30,67%) εργαζόμενους!
Για να αντιληφθούμε την τάση συρρίκνωσης του προσωπικού, αρκεί να αναφέρουμε ότι το 2006 σε σύνολο 110.244 εργαζομένων οι μόνιμοι αποτελούσαν το 51,33% (και εδώ το ποσοστό είναι πολύ μικρό, αλλά πάντως μεγαλύτερο από το σημερινό), οι ΙΔΑΧ στους δήμους το 10,85%, οι ΙΔΑΧ στις δημοτικές επιχειρήσεις το 10,5% και το έκτακτο προσωπικό περίπου το 25%.
Πρέπει να σημειωθεί ότι τα παραπάνω στοιχεία είναι ελλιπή και δεν αντιστοιχούν στο σύνολο των εργαζομένων στους ΟΤΑ. Ιδιαίτερα τα στοιχεία που αφορούν στους εργαζόμενους σε Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, Ιδρύματα και Συνδέσμους των δήμων αντιστοιχούν μόλις στο 80% των δήμων. Ενώ ακόμα και από τα στοιχεία για τους ίδιους τους δήμους, που προσεγγίζουν το 100% του πλήθους των, απουσιάζουν τα στοιχεία μεγάλων δήμων, όπως της Αθήνας, ο οποίος απασχολεί σχεδόν 2.500 εργαζόμενους ως έκτακτο προσωπικό εδώ και χρόνια. Στοιχείο που αν προστεθεί στα παραπάνω αυξάνει τον αριθμό των εκτάκτων συνολικά στους δήμους.
Οπως ήδη σημειώσαμε, μια από τις βασικές συνέπειες της πολιτικής αυτής είναι η υποβάθμιση και η εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών που προσφέρονται.
Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες, αναδεικνύεται πεντακάθαρα ο πολιτικός χαρακτήρας των επικείμενων εκλογών, άρα και ότι πολιτικά πρέπει να φτάσουν στην κάλπη οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα. Με κριτήριο την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών του και τη στάση που έχουν κρατήσει απέναντι σ' αυτές οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου με τη συμβολή των δημοτικών αρχών που στήριξαν ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ. - ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ο λαός πρέπει να καταδικάσει τους εκπροσώπους αυτών των δυνάμεων. Να «μαυρίσουν» τους υποψηφίους των κομμάτων του κεφαλαίου και του ευρωμονόδρομου εκφράζοντας την αντίθεσή τους στην πολιτική που εφαρμόζουν και υπηρετούν. Αλλά και να πάρουν ενεργή θέση στηρίζοντας τα ψηφοδέλτια της «Λαϊκής Συσπείρωσης», δίνοντας ώθηση στην ανάπτυξη λαϊκών αγώνων που όχι μόνο θα θέτουν εμπόδια στην αντιλαϊκή πολιτική, αλλά θα συμβάλουν στη διαμόρφωση των όρων για την ανατροπή της.