Μιλάνε ανοιχτά πλέον για κοινωνικό σεισμό που θα προκαλέσουν τα μέτρα που ήδη έχουν αποφασιστεί.
Καθώς, όμως, οι κάλπες είναι ακόμα μπροστά το ρίχνουν στο «τσάμικο».
Από τη μια, προσπαθούν να αποδεσμεύσουν την κάλπη από την πολιτική.
Κι από την άλλη, παριστάνουν τους υπεράνω, τους πατριώτες που θα θυσιαστούν για την πατρίδα.
Ηδη ομολογούν ότι θα έχουν το λαό απέναντί τους.
Η μόνη έγνοια τους είναι πού θα οδηγηθεί η λαϊκή δυσαρέσκεια. Ομολογούν πως αν η λαϊκή δυσαρέσκεια μείνει εντός του δικομματικού σκηνικού δεν υπάρχει πρόβλημα. Πρόβλημα είναι για την αστική τάξη αν η λαϊκή δυσαρέσκεια γίνει δύναμη για το ΚΚΕ. Ε, τότε, λένε, θα συμβούν όλα τα κακά της μοίρας.
Είναι να απορεί κανείς, πώς μια τάξη, η αστική, που έχει στην υπηρεσία της χιλιάδες και χιλιάδες αναλυτές, ειδικούς επιστήμονες, όταν φτάνει στα δύσκολα καταφεύγει πάντα σε μια και μόνο συνταγή: να επισείει τον κομμουνιστικό μπαμπούλα. Δεν είναι δείγμα γύμνιας. Είναι ομολογία ήττας.
Αυτό να κρατήσουμε.
Η αστική τάξη δεν μπορεί πλέον ούτε ένα κάλπικο όραμα να προσφέρει.
Η λαϊκή εμπειρία είναι εξαιρετικά πλούσια πια.
Aπέναντι στην κινδυνολογία υπάρχει αυτή καθαυτή η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ.
Η οποία ασφαλώς ξεφεύγει από τη μάντρα εντός της οποίας ο αστός αναλυτής θέτει το δίλημμά του. Μικρή ζημιά. Ετσι κι αλλιώς η πρόταση του ΚΚΕ δεν απευθύνεται σ' όσους θέλουν να σώσουν αυτό το σύστημα.
Το ΚΚΕ καλεί σε λαϊκή συσπείρωση κόντρα στην πολιτική του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, κόντρα στην πολιτική που περιέχει το μνημόνιο, κόντρα δηλαδή στην πολιτική του κεφαλαίου.
Οσοι το 'χουν αυτό καθαρό αντιλαμβάνονται εύκολα και το γιατί μαύρο και στους δύο, και στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ, ώστε να βγουν αποδυναμωμένοι και από τη δεύτερη Κυριακή.
Αυτό θα είναι ένα σημαντικό βήμα - σε μια πορεία για την ταξική απελευθέρωση.
Το ΚΚΕ δείχνει βήμα βήμα το δρόμο: Οργάνωση παντού όπου ζει και εργάζεται η εργατική τάξη, συντονισμός με άλλα λαϊκά στρώματα, έτσι που να χτίζεται η κοινωνική συμμαχία που θα βάλει και πολιτικούς στόχους.
Ούτε ένα ούτε δύο, 4,5 εκατομμύρια ευρώ επιπλέον των όσων ήδη έχουν χρεωθεί, θα πληρώσουν τα λαϊκά στρώματα το 2011, σύμφωνα με αυτό που ήδη μεταδίδουν τα διεθνή πρακτορεία. Αποκάλυψη που έκανε τους σε άλλη φάση άνετους αναλυτές του MEGA να εμφανιστούν στο γυαλί σαν κλαμένες χήρες.
Για τους ανθρώπους που παραμένουν στο ΠΑΣΟΚ πρέπει να σημάνει συναγερμός. Τη Δευτέρα θα είναι αργά για να δηλώνουν κοψοχέρηδες. Ισχύει ακριβώς το ίδιο και για τους ανθρώπους των λαϊκών στρωμάτων που ψηφίζουν ΝΔ. Η χτεσινή ομιλία Σαμαρά ήταν ομολογία - υπόσχεση ότι θέλει να εφαρμόσει απαράλλαχτη την πολιτική του ΠΑΣΟΚ, αλλά με αυτόν στο σβέρκο του λαού.
Είναι η ώρα οι άνθρωποι στα λαϊκά στρώματα να αρχίσουν να κατανοούν ότι αυτό το σύστημα με όποια διαχείριση όχι μόνο δεν μπορεί να δώσει λύσεις, αλλά θα βαθαίνει περισσότερο τη βαρβαρότητα.
Την ίδια ώρα, εύκολα ο καθένας από την ίδια του την εμπειρία διαπιστώνει ότι ο κόσμος που ζούμε τεχνικά μπορεί να παράγει του πουλιού το γάλα χωρίς να χρειάζεται οι εργάτες να πεθαίνουν πάνω στις μηχανές. Αλλά και ότι την ίδια ώρα οι σύγχρονες πραγματικές λαϊκές ανάγκες είναι τόσες που τόσα κι άλλα τόσα εργατικά χέρια να ήταν διαθέσιμα δεν θα έφταναν να τις καλύψουν. Δηλαδή ούτε ανεργία έπρεπε να υπάρχει, ούτε να στενάζουν οι άνθρωποι στη στέρηση. Κάτι εμποδίζει τα πράγματα να εξελιχθούν ομαλά.
Το εμπόδιο είναι οι σημερινές σχέσεις παραγωγής που δε χωράνε πια την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Το σύστημα έχει φάει τα ψωμιά του. Στην προσπάθειά του να κρατηθεί όρθιο βυθίζει μεγάλες μάζες του πληθυσμού στη βαρβαρότητα.
Εδώ και το διά ταύτα:
Αυτό που απεύχονται όσοι χειροκροτούσαν την επικράτηση της αντεπανάστασης το 1991, επανέρχεται ως αναγκαστική προοπτική: Οι σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής, η κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, γίνονται αναγκαστικά και πάλι ελκτικά στη συνείδηση του κάθε ανθρώπου που ενώ παράγει όλο και περισσότερα, του λείπουν όλο και πιο πολλά.
Οι αστοί το βλέπουν στον ορίζοντα. Γι' αυτό και σηκώνουν αντικομμουνιστικο μπαμπούλα.
Είναι καιρός να αρχίσουν να το βλέπουν και περισσότεροι εργάτες.
Το συλλαλητήριο του ΚΚΕ τη Δευτέρα, εκτός από μια πράξη αντίστασης, είναι και μια ευκαιρία συγκέντρωσης - συζήτησης μεταξύ αυτών που έχουν κάνει ήδη το βήμα, αλλά και αυτών που αναζητούν διέξοδο.
ΚΡΥΒΟΥΝ ΛΟΓΙΑ: «Είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς γιατί η κυβέρνηση επιμένει σε μία παρελκυστική λογική, όταν και ο τελευταίος πολίτης ψυχανεμίζεται αυτά που έρχονται (...) ολοένα και περισσότερα κυβερνητικά στελέχη ψιθυρίζουν στ' αφτιά δημοσιογράφων και άλλων ότι επίκεινται αποφάσεις που δεν δύναται να αναβληθούν για πολύ και που θα προκαλέσουν πραγματικό κοινωνικό σεισμό (...) μετράμε ώρες πριν από τις κάλπες του δεύτερου γύρου και κάθε τι που επιβαρύνει το δημόσιο αίσθημα είναι σαφές ότι πολλαπλασιάζει τις πιθανότητες δραματικής ήττας των υποψηφίων της κυβερνητικής παράταξης» (η Ε. Τριανταφύλλου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).
ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ ΥΠΟΚΛΟΠΗ ΨΗΦΟΥ: «Με δεδομένο ότι η δικαιολογημένη δυσαρέσκεια του εκλογικού σώματος για τη σκληρή λιτότητα εκδηλώθηκε και καταγράφηκε, το ζητούμενο από τη μεθαυριανή κάλπη είναι να αναδειχθούν αυτοδιοικητικοί άρχοντες με σχέδιο και πρόγραμμα» (από το κύριο άρθρο στο ΕΘΝΟΣ).
ΠΑΡΙΣΤΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΩΤΗ: «Η Ελλάδα στα χάλια που βρίσκεται χρειάζεται μια κυβέρνηση αποφασισμένη να θυσιαστεί γι' αυτήν εξαντλώντας την εντολή της. Ο μοναδικός τρόπος για να γράψει Ιστορία ο πρωθυπουργός και να κερδίσει το σεβασμό των πολιτών είναι να γράψει στα παλιά του τα παπούτσια την επανεκλογή του και να μείνει όρθιος στη θύελλα» (από άρθρο στο ΒΗΜΑ)
ΚΑΙ ΣΤΗΝΟΥΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΜΠΑΜΠΟΥΛΑ: «Τώρα θα δοκιμαστεί η αντοχή του δικομματικού συστήματος εξουσίας, αλλά και θα φανεί η διάθεση ή μη του εκλογικού σώματος να στραφεί σε άλλες μη δοκιμασμένες λύσεις. Για να συμβεί αυτό, η οικονομική κρίση πρέπει να παίξει το ρόλο του καταλύτη. Αν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αποτύχει να την ελέγξει το εκλογικό σώμα θα επιλέξει άλλο διαχειριστή ή ανατροπέα; Στην πρώτη περίπτωση η λύση είναι γνωστή. Αποτυχαίνει ο ένας του δικομματισμού, αναλαμβάνει ο άλλος. Στη δεύτερη περίπτωση η μόνη συγκροτημένη πολιτική δύναμη η οποία μπορεί να υποδεχθεί μεγάλα ποσοστά της δυσαρέσκειας είναι το ΚΚΕ. Μπορεί να επιλεγεί για ευρύτερο ρόλο πέραν εκείνου της αντιπολιτευτικής διαμαρτυρίας; Αυτό προϋποθέτει ότι μια μεγάλη μερίδα του εκλογικού σώματος θα ενστερνιστεί τουλάχιστον μια βασική θέση του: ότι η χώρα πρέπει να βγει έξω από το ευρωπαϊκό και παγκόσμιο πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο εντός του οποίου κινείται επί δεκαετίες. Και να οδηγηθεί στην απομόνωση» (ο Γ. Καρελιάς στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ).
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: Ολοι στο Σύνταγμα Δευτέρα 15 Νοέμβρη στο συλλαλητήριο του ΚΚΕ
ΕΘΝΟΣ: ΣΚΛΗΡΟ ΡΟΚ για την κάλπη της Κυριακής
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: Αιμορραγία για 1,5 εκατομμύριο ασφαλισμένους
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: ΜΑΣ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ από την επομένη των εκλογών
ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ: Απολύσεις από τις ΔΕΚΟ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ: ΑΝΟΙΓΕΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟ - ΔΕΚΟ
Η ΒΡΑΔΥΝΗ: Εφιάλτης η ανεργία
ΗΜΕΡΗΣΙΑ: Ιρλανδικός ιός στο ευρώ
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Τι φοβάται η κυβέρνηση
ΤΟ ΒΗΜΑ: Για «τροϊκό» πόλεμο ετοιμάζεται η κυβέρνηση
Η ΑΥΓΗ: Τα «Μνημόνια» χρεοκοπούν την Ευρώπη
ΤΑ ΝΕΑ: Κλειδί η 25ετία για το Δημόσιο
ΑΥΡΙΑΝΗ: «ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ να μπαίνουν ελεύθερα στην Ελλάδα»
«Ο λαός θα αντιμετωπίσει άμεσα ένα νέο κύμα αντεργατικών, αντιλαϊκών μέτρων, νέο κύμα αυταρχισμού, καθώς η κρίση θα οξυνθεί, τόσο στην Ελλάδα όσο και γενικότερα στην Ευρώπη (...) Απέναντι σε μια τέτοια εξέλιξη χρειάζεται ένα ισχυρό ριζοσπαστικό λαϊκό ρεύμα, ικανό να βάλει εμπόδια στα χειρότερα, να ανοίξει το δρόμο στην εναλλακτική πολιτική πρόταση που έχει ανάγκη ο λαός και ο τόπος».
«Η συσπείρωση λαϊκών δυνάμεων, σε αντίθεση με την πολιτική του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, σε ριζική αντίθεση με τη βαρβαρότητα του μνημονίου, τις επιλογές του ΔΝΤ και της ΕΕ, απαιτεί: Καμιά ψήφος υπέρ των ψηφοδελτίων του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ εκεί που αναμετρώνται μεταξύ τους στο δεύτερο γύρο. Ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η ΝΔ θέλουν και μπορούν να αλλάξουν. Επομένως, ο απεγκλωβισμός από τα δύο κόμματα είναι το καλύτερο και αποφασιστικότερο βήμα για να ανοίξει ο δρόμος, προκειμένου να ζήσει ο λαός καλύτερες μέρες, να γίνει ένα νέο βήμα, μια νέα αρχή για την ανασύνταξη του κινήματος, την αντεπίθεση».
«Οι εργάτες και τα λαϊκά στρώματα έχουν τη δύναμη να βάλουν εμπόδια στην εφαρμογή αυτών των πολιτικών. Απαραίτητος όρος γι' αυτό η οργάνωση της πάλης στους χώρους δουλειάς αλλά και στις γειτονιές, οι οποίες μπορούν μέσα από το συντονισμό της δράσης δυνάμεων, που προέρχονται από την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, να αποτελέσουν χώρους ανάπτυξης της κοινωνικής συμμαχίας για την ανατροπή του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Σ' αυτή την κατεύθυνση αποτελεί κρίσιμο ζήτημα η μαζικοποίηση των ταξικών συνδικάτων, η ολόπλευρη ενίσχυση του ΠΑΜΕ, η ένταση της ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης με τους εκπροσώπους της εργοδοσίας και των κομμάτων του ευρωμονόδρομου»
(τα αποσπάσματα από τον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ).