Παρά την προσπάθεια να υπερτονιστούν οι επιμέρους διαφωνίες, στα κύρια έχουν ήδη μπει οι βάσεις για πιο επιθετική συναίνεση
Phasma |
Από τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών την περασμένη Παρασκευή |
Τις «γέφυρες» της πιο ενεργής σύμπραξης ενάντια στο λαό, έριξε ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου. Αρχικά, με το κάλεσμα για «εθνική συνεννόηση» και στη συνέχεια με την ανοιχτή πρόσκληση να υπάρξουν «κοινές προτάσεις» ανάμεσα στα κόμματα που «έχουν κοινούς στόχους», μέχρι και το επίπεδο της «κυβερνητικής συνεργασίας». Τη σκυτάλη πήρε ο πρόεδρος της ΝΔ Αντ. Σαμαράς που ζήτησε από τον πρωθυπουργό να «συμφωνήσουν πρώτα οι δυο τους και μετά να πάνε σε επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου με την τρόικα». Τη μεσολάβηση σε ρόλου «λαγού» ανέλαβε ο Γ. Καρατζαφέρης, που πρότεινε «κυβέρνηση εθνικής ενότητας». Εκκληση για εθνική συνεννόηση, απηύθυνε και ο Καρ. Παπούλιας που διέγνωσε «περιθώριο σύγκλισης σε σημαντικά θέματα».
Αυτό που απέδειξε περίτρανα η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, είναι ότι η συναίνεση υπάρχει και έχει βαθιά ταξικά χαρακτηριστικά. Η στρατηγική σύμπλευση ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, στην προάσπιση μιας πολιτικής που υπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, δεν μπόρεσε να συγκαλυφθεί, παρά τις προσπάθειες των πρωταγωνιστών από τη δήθεν «διαφωνία» ανάμεσα στον Γ. Παπανδρέου και τον Αντ. Σαμαρά για το θέμα του φορολογικού συστήματος που θα εφαρμοστεί στα πλαίσια του μεσοπρόθεσμου προγράμματος. Αλλωστε ο ίδιος ο πρωθυπουργός δήλωσε διατεθειμένος «το ζήτημα της φορολογίας να είναι αντικείμενο μιας κοινής διαπραγμάτευσης με τους πιστωτές μας και από κοινού με τα άλλα κόμματα να τους πείσουμε για τις δικές μας προτάσεις»...
Η «διαφωνία» για το «μείγμα» της πολιτικής που εφαρμόζεται, την οποία διατύπωσε ο Αντ. Σαμαράς ζητώντας από τον πρωθυπουργού να «επαναδιαπραγματευτούμε το μνημόνιο», αλλά και η απάντηση από τον Γ. Παπανδρέου ότι «μόνο αυτή την πολιτική αποδέχεται η τρόικα», δεν αποτελούν αντιπαράθεση σε ταξική βάση, ούτε δυναμιτίζουν τη συναίνεση, όπως έγινε προσπάθεια να προβληθεί από τα κομματικά επιτελεία. Είναι απόρροια των ανταγωνισμών τους για την κυβερνητική εξουσία, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι οι ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ διεκδικούν, η καθεμία για λογαριασμό της, το «πάνω χέρι» στη συναίνεση, προκειμένου να εφαρμόσουν με τους δικούς τους όρους την ίδια βάρβαρη πολιτική.
Δεν είναι τυχαίο ότι αμέσως μετά τη σύσκεψη τα επιτελεία των δυο κομμάτων διέγνωσαν «κοινά σημεία» στις προτάσεις τους. Μάλιστα, κυβερνητικά στελέχη σημείωναν ότι «υπάρχει πλαίσιο συνεννόησης» και ο πρωθυπουργός τόνισε ότι ο «κύκλος της συναίνεσης δεν κλείνει». Πίσω από τις φραστικές κορόνες οι εταίροι του δικομματισμού κατέγραφαν το κοινό πλαίσιο επίθεσης εναντίον του λαού:
Το κάλεσμα του πρωθυπουργού για εθνική συστράτευση και συμπόρευση των ταξικών κομμάτων για να «διαφυλαχτεί η κοινωνική συνοχή και ειρήνη», αποτελεί το συναγερμό που σημαίνει η πλουτοκρατία προκειμένου το πολιτικό της προσωπικό να αποτρέψει, με κάθε τρόπο, τη ριζοσπαστικοποίηση των συνειδήσεων και την οργανωμένη πάλη του λαού για την αμφισβήτηση και το γκρέμισμα του αστικού συστήματος.
Αποτελεί συναγερμό προκειμένου να συνταχτούν όλα τα αστικά κόμματα πίσω από τον κοινό στόχο: Την ομαλή εξέλιξη των «διαπραγματεύσεων» με την ΕΕ και το ΔΝΤ, προκειμένου να εξασφαλιστούν νέα δανειακά κεφάλαια, που θα εξασφαλίσουν την απρόσκοπτη ενίσχυση των Ελλήνων κεφαλαιοκρατών.
Αποσπάσματα από τις δηλώσεις της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στους δημοσιογράφους, μετά τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών
Από τη συζήτηση με τους δημοσιογράφους, μετά τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών |
«Σε όλη τη διάρκεια της συζήτησης που είχαμε, σκεφτόμουν ξανά και ξανά ότι είναι αδύνατο να τοποθετηθείς σε οξυμένα κρίσιμα καθημερινά ζητήματα, σε συνθήκες μάλιστα οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης, που εκδηλώνεται συνδυασμένα σε άλλες χώρες της ΕΕ και έξω από αυτήν, είναι αδύνατο να τοποθετηθείς για τη διέξοδο από την κρίση σε συνθήκες, όπου η ελληνική οικονομία είναι ενσωματωμένη στην ΕΕ, σε συνθήκες κυριαρχίας των μονοπωλίων παντού, χωρίς τελικά να μη φθάσεις στο εξής: Λύση και διέξοδος υπάρχει, όταν κανείς στοχεύει στην ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, στην ανατροπή του πολιτικού συστήματος και όχι στη μεταμφίεσή του.
Δεν μπορεί να υπάρξει διέξοδος για το λαό, όταν σε κάθε κλάδο, κάθε τομέα οικονομίας, ακόμα και στον τομέα των κοινωνικών υπηρεσιών, του πολιτισμού και του αθλητισμού, υπάρχει κυριαρχία των μονοπωλίων και ανταγωνισμός. Δεν μπορεί να διαγράψεις ότι ανάμεσα στα κράτη - μέλη της ΕΕ υπάρχει οξύτατος ανταγωνισμός. Θέλουμε να θυμίσουμε στον ελληνικό λαό αυτά που λέγαμε και για την ένταξη στην ΕΟΚ και στην ΕΕ, αλλά και για την ένταξη στην Ευρωζώνη, ότι η οικονομική ανισομετρία ανάμεσα στις χώρες - μέλη της ΕΕ θα οξυνθεί, ότι δεν πρόκειται να υπάρξει σύγκλιση μισθών, τιμών ή επιπέδου ζωής, αντίθετα οι αποκλίσεις θα μεγαλώνουν. Ξέρετε ότι η οικονομική ανισομετρία φέρνει και την πολιτική ανισομετρία.
Εξήγησα και μέσα στη σύσκεψη τι εννοούμε λέγοντας ότι ασκείται στον ελληνικό λαό ιδεολογική τρομοκρατία - και θα προσθέσω εδώ, δεν το είπα μέσα - τύπου Μπιν Λάντεν και ωμός εκβιασμός. Θέλω να εξηγήσω τι εννοούμε. Δεν εννοούμε ότι απέναντι στο λαό δεν μπαίνουν διλήμματα, δεν εννοούμε ότι η κρίση στην Ελλάδα δεν είναι βαθιά και η απειλή για το λαό πολύ μεγάλη. Εννοούμε το να βάζεις εκβιαστικά διλήμματα, όπου και το ένα και το άλλο σκέλος είναι απολύτως ενταγμένα σε έναν και μοναδικό σκοπό: Να δημιουργήσουν προϋποθέσεις, ώστε οι επιχειρηματικοί όμιλοι να διατηρήσουν, να αναπτύξουν και να διευρύνουν τα κέρδη τους με κάθε μέσο. Με ένα λαό εντελώς χρεοκοπημένο, και μάλιστα με χρεοκοπία διαρκείας, ανεξάρτητα αν η χώρα βγει από τον κύκλο της κρίσης και μπει σε μια φάση ανάπτυξης.
Εμείς θεωρούμε ότι στο επίκεντρο του λαού υπάρχει ένα δίλημμα με δύο διαφορετικά σκέλη, και είναι θέμα όχι πια ενός τμήματος του λαού που ήδη έχει τοποθετηθεί, αλλά της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, να διαλέξει ή το ένα ή το άλλο. Το ένα σκέλος είναι να χρεοκοπήσει ο λαός οριστικά και αμετάκλητα και με τη χρεοκοπία του να βοηθήσει την ανάκαμψη της κερδοφορίας των ελληνικών και ευρωπαϊκών επιχειρηματικών ομίλων και να στηρίξει τη λυκοσυμμαχία της ΕΕ.
Το άλλο σκέλος είναι, με τη στάση του, να οδηγήσει, όσο γίνεται πιο γρήγορα, στην ενίσχυση του ενιαίου μετώπου των εργατοϋπαλλήλων, των αυτοαπασχολούμενων, των αγροτών, της νεολαίας και των γυναικών, με στόχο μια οργανωμένη, σχεδιασμένη αντεπίθεση, με προοπτική την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, για την εργατική - λαϊκή εξουσία. Ο δρόμος και η επιλογή αυτή δε σημαίνει ότι παλεύεις αποκλειστικά και μόνο για το αύριο.
Σε αυτόν το δρόμο μπορείς να κερδίσεις μάχες, μπορεί να χάσεις και μια - δυο μάχες, αν ο συσχετισμός δύναμης δεν είναι ισχυρός, αλλά προετοιμάζεσαι για τον πόλεμο που πρέπει να διεξάγει ο λαός σε βάρος της δικτατορίας των μονοπωλίων, σε βάρος της δικτατορίας του κεφαλαίου. Οχι τυχαία, χρησιμοποιούμε τον όρο μονοπώλια και κεφάλαιο. Αυτό δε σημαίνει ότι η μάχη, η δράση δεν πρέπει να στρέφεται εναντίον πολιτικών κομμάτων. Αλλά μιλάμε για πολιτικά κόμματα, είτε παλιά, είτε φτιάξουν νέα, τα οποία, φύσει και θέσει, υπηρετούν το καπιταλιστικό σύστημα. Αναγκαίος και βασικός όρος για να τα βγάλει πέρα αυτό το ενωτικό και χειραφετημένο κίνημα, είναι να πορευτεί σε συμπαράταξη με το ΚΚΕ. Και ανεξάρτητα αν συμφωνούν σε όλα μαζί μας. Μιλάμε για συμπόρευση. Ούτε ο ένας να "καταπιεί" τον άλλο. Και δεν μπορείς να το επιβάλεις αυτό.
Το ΚΚΕ είναι ένα κόμμα που μπορείς να του έχεις εμπιστοσύνη. Πρώτο, σε ανύποπτο χρόνο, προέβλεψε ό,τι συμβαίνει σήμερα. Και όταν προβλέπεις δε δείχνει ότι έχεις μόνο ικανότητα. Δείχνει και ότι όλα, τα μάτια σου, το μυαλό σου, η προσοχή σου είναι στραμμένη αποκλειστικά και μόνο στο λαό, με τρόπο ουσιαστικό. Δεύτερο, είναι το Κόμμα που έχει εμπειρία, έχει διδαχτεί από αδυναμίες και λάθη του και ξέρει να συμβάλλει στην οργάνωση του λαού. Εχει την εμπειρία να προφυλάσσει το κίνημα από παγίδες και από προβοκάτσιες. Και μιλάμε για ένα κίνημα μαζικό, στο οποίο θα ανθίζει και η λαϊκή πρωτοβουλία και αυτενέργεια. Και δε θα είναι ένα κίνημα περιχαρακωμένο.
Είμαστε εγγύηση, γιατί την τελευταία εικοσαετία μιλήσαμε για την ΕΕ που θα παραδέρνει μέσα από οξύτατους ανταγωνισμούς. Μιλήσαμε ότι η ένταξη στην ΟΝΕ θα μεγαλώσει την απόκλιση της Ελλάδας και άλλων χωρών, μιλήσαμε για τις ιδιωτικοποιήσεις, για τις αλλαγές των εργασιακών σχέσεων, ακόμα τονίσαμε ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι θα χάσουν τη μονιμότητά τους, παρά το γεγονός ότι το Σύνταγμα την κατοχυρώνει.
Εφεδρείες σήμερα στο σύστημα υπάρχουν. Και συνεργασίες ανάμεσα στα κόμματα που στηρίζουν το πολιτικό σύστημα. Μπορεί να είναι δύσκολες, γιατί ο καθένας θέλει η συνεργασία να γίνει υπό τη δική του πρωτοκαθεδρία, το ΠΑΣΟΚ με τη δική του πρωτοκαθεδρία, η ΝΔ με τη δική της. Είναι δυνατό το αστικό πολιτικό σύστημα να καρατομήσει και παιδιά του για να δημιουργήσει την εντύπωση ότι κάτι αλλάζει, αυτό που λένε νέα πρόσωπα, νέα κόμματα κ.λπ.
Ολα μπορεί να τα κάνει, ένα πράγμα δεν ανέχεται: Την αντεπίθεση, τη ρήξη και την ανατροπή. Επομένως, έχει τέτοιες εφεδρείες. Εμείς το ξεκαθαρίζουμε, όχι γιατί η θεωρία μας μάς προετοιμάζει, αλλά γιατί έχουμε σύγχρονες εμπειρίες στη Γαλλία, στην Ιταλία, στην Ισπανία και παλιότερες εμπειρίες: Τη διάλυση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες, στη Μεγάλη Βρετανία κ.λπ. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι πάνω απ' όλα σήμερα είναι η ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και η δημιουργία αυτού του παλλαϊκού μετώπου - μάλλον η ενίσχυσή του, γιατί φύτρα και δυνατότητες αυτού του μετώπου υπάρχουν και σήμερα.
Ξαναλέω, να μην παγιδευτεί ο λαός σε εκβιασμούς. Η κατάσταση έχει φτάσει σε εκείνο το σημείο, που οι λεγόμενοι Ευρωπαίοι σύμμαχοι δε θα διστάσουν, δε λέω άμεσα αλλά και στην πορεία, και να σμικρύνουν την ΕΕ για να μείνει ο σκληρός πυρήνας. Είναι μετανιωμένοι για τη διεύρυνση με τις 27 χώρες, γι' αυτούς είναι ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Αυτή είναι η ιστορία.
Επομένως, το ζήτημα δεν είναι αν διαπραγματεύεσαι με την α ή τη β ικανότητα. Το ζήτημα είναι αν έχεις αποφασίσει, στηριγμένος στο λαό, να συγκρούεσαι με τα μονοπώλια και την εξουσία τους. Τότε μόνο μπορείς να τους φοβίσεις. Καμιά διαπραγμάτευση, αναδιαπραγμάτευση δεν πρόκειται να τους φοβίσει. Ο δρόμος που προτείνουμε εμείς δε λέμε ότι είναι εύκολος. Είναι σύνθετος, δύσκολος. Ομως, εμείς επιδιώκουμε αποτελεσματικότητα για το λαό και όχι χαμένες ευκαιρίες.
Δε συμφωνήσαμε σε κανένα από τα ειδικά ζητήματα που πρότεινε ο πρωθυπουργός. Νομίζω ότι έχει αναγνωριστεί ότι η διαφορά του ΚΚΕ είναι ουσιαστική και βαθιά και δεν έχει να κάνει με το να διαφυλάξει ή να αναπτύξει ή να συγκρατήσει το κομματικό του ποσοστό».
Στη διάρκεια της συζήτησης με τους δημοσιογράφους που ακολούθησε, η Αλέκα Παπαρήγα ρωτήθηκε αν ο πρωθυπουργός ζήτησε συναίνεση και αν έθεσε το ζήτημα των συνεργασιών ή κυβέρνησης προσωπικοτήτων. Η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ έδωσε την εξής απάντηση:
«Ο κ. Παπανδρέου βασικά θέλει συνευθύνη στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα. Διαπραγματεύσεις όμως που ούτε ένα σημείο δεν αφορά την ανακούφιση του λαού. Καταλαβαίνετε ότι με αυτόν τον τρόπο εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να μιλάμε για προσωπικότητες. Διότι ό,τι ζητιέται σήμερα είναι αποφασιστικά ενταγμένο σε αυτήν την πολιτική, αναζητούνται τρόποι βελτίωσης.
Και θέλω να ξεκαθαρίσω και ένα ακόμα πράγμα. Ισχύει αυτό που είπε ο πρόεδρος του ΣΕΒ. Δεν ενδιαφέρει τόσο την ΕΕ και τους βιομηχάνους, τους εφοπλιστές κ.λπ. εδώ στην Ελλάδα, η συναίνεση ανάμεσα στα κόμματα, γιατί, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, υπάρχει στη γενική γραμμή πλεύσης. Τους ενδιαφέρει μέσα από τη συναίνεση να βάλουν φίμωτρο στο λαό.
Τα πράγματα είναι έτσι που τη συναίνεση τη θέλουν ως όχημα για να τσακίσουν το λαϊκό κίνημα. Και πρέπει να σας πω ότι η ΕΕ, η τρόικα, οι πάντες πιέζουν σήμερα - εμάς αυτή είναι η εκτίμησή μας - για όσο το δυνατό μεγαλύτερη βία κατά του λαού και του λαϊκού κινήματος. Και βία και αποπροσανατολισμό, και βία και χειραγώγηση του κινήματος, και βία και δημιουργία αναχωμάτων. Οταν δεν πιάσει η βία να πιάσουν τα αναχώματα, όταν δεν πιάσουν τα αναχώματα να πιάσει η βία, η ιδεολογική τρομοκρατία».