Ιδιοκτήτης μικρού φορτηγού μιλάει σε σύσκεψη ταξιτζήδων που διοργάνωσαν οι Επιτροπές Αγώνα την περασμένη Κυριακή και μεταφέρει την προσωπική του εμπειρία από το μέτρο της «απελευθέρωσης» που εφάρμοσε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στο δικό του κλάδο: «Μέσα σε ένα χρόνο, είπε, η δουλειά μου έπεσε κάτω από το μισό και τα έξοδά μου διπλασιάστηκαν. Αναγκάστηκα να βάλω δεύτερη υποθήκη, ολόκληρο το σπίτι μου αυτή τη φορά, για να συγκεντρώσω το δάνειο που είχα πάρει για να αποκτήσω το φορτηγό μου και την άδεια. Τώρα πλέον, βρίσκομαι σε τέτοια άθλια οικονομική κατάσταση, τα έξοδα με τα καύσιμα, τις ασφάλειες, το ΦΠΑ, τις έκτακτες εισφορές με έχουν "πνίξει". Η γυναίκα μου στο μεταξύ έχει μείνει άνεργη και πλέον σχεδόν χαρίζω το φορτηγό και την άδεια, μήπως και πάρω ένα τμήμα των χρημάτων μου πίσω και βρω αλλού δουλειά ως οδηγός. Αλλά και πάλι δε βρίσκω κανέναν να θέλει να αγοράσει. Οι συνάδελφοί μου και 'γω μαζί, κάναμε το λάθος να εμπιστευτούμε τη δουλειά μας, το μέλλον μας, σε "συνδικαλιστές" που μόνο να αντισταθούν στην καταστροφή μας δεν ήθελαν. Μην κάνετε το ίδιο λάθος με μας...».
Ο οπορτουνισμός κάνει αυτό που έκανε πάντα. Μπαίνει ανάχωμα στη ριζοσπαστικοποίηση της συνείδησης, σε μια στιγμή που όλο και περισσότεροι λαϊκοί άνθρωποι καταλαβαίνουν τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού συστήματος, ανάγοντας την αιτία των δεινών του λαού όχι στον καπιταλισμό, στην ΕΕ και την πολιτική σωτηρίας του κεφαλαίου, αλλά στους «πανικόβλητους ηγέτες». Και είναι έτοιμος να συμβάλει στην πολιτική αντιμετώπισης του χρέους, δηλαδή στη σωτηρία του συστήματος, που σημαίνει να πληρώσει ο λαός.
«Εχουν προβλήματα οι τράπεζες» ακούμε, «θα υπάρξει ή όχι συμμετοχή ομολογιούχων ιδιωτών;» αναρωτιούνται, «δεν υπάρχει χρηματοδότηση των επιχειρήσεων» διαμαρτύρονται, «πόσο βάρος θα σηκώσει η ΕΚΤ» απορούν!
Δηλαδή αν καταλάβαμε καλά αυτοί που ... «έχουν πρόβλημα» με την κρίση είναι οι τραπεζίτες, οι πολυεθνικές, οι διεθνείς χρηματιστηριακές εταιρείες και βέβαια οι Ανώνυμες Εταιρείες.
Ολοι οι άλλοι δεν έχουν να προβληματίζονται για κάτι. Απλά πρέπει να περιμένουν τις αποφάσεις των «σοφών» των Διασκέψεων Κορυφής και των Γιούρογκρουπ, για να μάθουν πόσα πρέπει (ακόμη) να πληρώσουν!
Ε, βέβαια μέσα στα άγχη και τις αγωνίες των διεθνών και εγχώριων συμφερόντων για το πόσο θα κερδίσουν τις επόμενες χρονιές, πού να χωρέσει ο άνεργος με τα 460 ευρώ επίδομα και ο εργαζόμενος των 590 ευρώ;
Δεν έχει καμία θέση ο αγρότης που ξεκληρίζεται, ο μισθωτός που δουλεύει για ψίχουλα 10 και 12 ώρες την ημέρα, ο νέος που δεν ξέρει τι θα κάνει στη ζωή του και ο φοιτητής που θα πληρώνει αδρά για όσα θα έπρεπε να έχει δωρεάν.
Είναι προφανές ότι όλοι όσοι μηρυκάζουν τα παραπάνω, δεν πρόκειται να θυμηθούν τους εργαζόμενους παρά μόνο όταν είναι να τους στείλουν ... τελεσίγραφα της Εφορίας.
Από μόνοι τους θα ... μπουν στη μέση και θα καθορίζουν επιτέλους τις εξελίξεις με βάση τα δικά τους συμφέροντα, με το δικαίωμα αυτού που παράγει τον πλούτο, για τον οποίο όλοι οι «μεγαλοσχήμονες» ερίζουν.
Κι αυτό γίνεται με τους δικούς τους αγώνες με τη δική τους αποφασιστικότητα.
Φτωχοί βιοπαλαιστές, σαν τον παραπάνω (τα στοιχεία του είναι στη διάθεση της εφημερίδας) αυτοαπασχολούμενοι, που η μισή ή η μία άδεια μικρού φορτηγού ή ταξί, είναι γι' αυτούς η θέση εργασίας τους, που για να την αποκτήσουν την ακριβοπλήρωσαν στις τράπεζες και στα άλλα «κοράκια» που λυμαίνονται εδώ και δεκαετίες την αγορά, για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά μια «στρέβλωση». Μια «στρέβλωση» που στην εποχή της συγκέντρωσης ολόκληρων κλάδων της οικονομίας από τα μονοπώλια, οφείλουν να... «αυτορυθμιστούν», να πεταχτούν δηλαδή στην ανεργία ή στην ημιαπασχόληση και στην οικονομική καταστροφή. Ολες αυτές οι «στρεβλώσεις» αν ενώσουν τις δυνάμεις και πάρουν την υπόθεση των αγώνων στα χέρια τους, με οργάνωση και σχέδιο μακριά από ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, μπορούν να υπερασπίσουν τις ζωές τους και τις οικογένειές τους. Χωρίς αυταπάτες, ότι υπάρχει πιθανότητα επιστροφής στο παρελθόν, αλλά με πίστη και αγωνιστική θέληση για συνολική ανατροπή της φιλομονοπωλιακής πολιτικής και πάλη για άλλο δρόμο ανάπτυξης της κοινωνίας και της οικονομίας, για δημόσια κοινωνική ιδιοκτησία στα συγκεντρωμένα μέσα μεταφοράς, που θα εξασφαλίζει σταθερή δουλειά, ικανοποιητικό μεροκάματο, ανθρώπινες συνθήκες εργασίας.