ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σάββατο 21 Ιούλη 2012 - 1η έκδοση
Σελ. /24
Μπορούν χωρίς αφεντικά

Παπαγεωργίου Βασίλης

Εξακόσιες επιχειρήσεις έκλεισαν στη βόρεια Ελλάδα, σύμφωνα με στοιχεία του τοπικού Συνδέσμου Βιομηχάνων. Σε καμιά απ' αυτές δεν προηγήθηκε απεργία. Τα εργοστάσια έκλεισαν σαν αναγκαστικό αποτέλεσμα της καπιταλιστικής κρίσης.

Κοντά 1,5 εκατομμύρια έχουν φτάσει οι άνεργοι. Εχουν απολυθεί από επιχειρήσεις στις οποίες επίσης δεν έχει γίνει απεργία. Οι συγκεκριμένες απολύσεις είναι επίσης άμεσο αποτέλεσμα της καπιταλιστικής κρίσης (είναι άλλο πράγμα η ανεργία σε «ομαλές» συνθήκες όταν οι καπιταλιστές «παράγουν» και χρησιμοποιούν την ανεργία πιέζοντας έτσι και προς τα κάτω τους μισθούς).

Για το ξεπέρασμα αυτής της κρίσης καταστρέφονται και κεφάλαιο και εργαζόμενοι.

Αυτήν την αλήθεια προσπαθούν να αποφύγουν διάφοροι, γιατί η αποδοχή της δείχνει στους εργάτες με τι έχουν να παλέψουν. Οτι για να εξαλειφθούν τα αποτελέσματα της κρίσης, που η ίδια είναι αποτέλεσμα της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων, πρέπει να φύγει από τη μέση η αιτία, δηλαδή το καπιταλιστικό κέρδος, δηλαδή η ιδιοποίηση από τους καπιταλιστές της κοινωνικά παραγόμενης εργασίας.

Κι όμως η «Καθημερινή» με το χτεσινό κύριο άρθρο της ισχυρίζεται ότι η «Χαλυβουργία» απειλείται με κλείσιμο «όχι λόγω της κρίσης» αλλά γιατί «ένα τμήμα των συνδικαλιστών δεν ενδιαφέρεται για τη διατήρηση πολύτιμων θέσεων εργασίας». Γνωρίζει ο αρθρογράφος πως πρώτοι απ' όλους οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και οι εκλεγμένοι από αυτούς συνδικαλιστές ενδιαφέρονται να είναι ανοιχτά τα εργοστάσια. Σπεκουλάρει, όμως, για να καλύψει το μόνο πραγματικό γεγονός: Οτι οι καπιταλιστές -και ο συγκεκριμένος, ο Μάνεσης- προσπαθούν να ξεπεράσουν την κρίση χτυπώντας τους εργάτες. Γνωρίζουν πως αυτό στο οποίο επιμένει ο Μάνεσης είναι να δουλεύουν οι εργάτες στο καμίνι με 500 ευρώ μισθό. Οι εργάτες από τη μεριά τους ξέρουν πως μπορούν να έχουν και ικανοποιητικό μεροκάματο και ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς, όταν ο πλούτος που παράγουν δεν πάει στο σεντούκι του Μάνεση. Αυτό είναι το πρόβλημα. Σ' αυτό το πρόβλημα ζητάει λύση η «Καθημερινή» με τσάκισμα των εργατών. Ε, οι εργάτες έχουν διαφορετική απάντηση στο πρόβλημα: Μπορούν χωρίς αφεντικά!

Βολικές «ίσες αποστάσεις»...

Τη βολική για τον ίδιο αλλά επιζήμια για το λαό λογική των ίσων αποστάσεων επιλέγει ο ΣΥΡΙΖΑ σε ό,τι αφορά στις εξελίξεις στη Συρία, την ώρα που η ιμπεριαλιστική επέμβαση κλιμακώνεται και αντικειμενικά προκύπτει επιτακτικά η ανάγκη της αγωνιστικής εγρήγορσης των εργαζομένων, συνολικά του ελληνικού λαού. Ανάγκη που δεν υπηρετείται με μισόλογα και με απόκρυψη της αλήθειας.

Σε ανακοίνωσή του λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ μιλά για «εμφύλιο πόλεμο στη Συρία» και για «πάνω από 17 χιλιάδες νεκρούς στη Συρία από το Μάρτη του 2011, που άρχισε η συριακή λαϊκή εξέγερση»! Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζει τα τεκταινόμενα στη Συρία περίπου ως εξής: Από τη μια το «τυραννικό οικογενειοκρατικό καθεστώς Ασαντ δεν θέλησε να ακούσει ούτε στιγμή τα αιτήματα της λαϊκής εξέγερσης για δημοκρατία και ελευθερία» και από την άλλη «οι αντικαθεστωτικοί (...) δεν θέλουν να συζητήσουν μια συμβιβαστική λύση ώστε να τερματιστεί η αιματοχυσία». Και κάπου στη μέση αυτών ο «εξεγερμένος» λαός κατά το ΣΥΡΙΖΑ, που υφίσταται τη διαμάχη «καθεστωτικών» - «αντικαθεστωτικών».

Εκτιμά ότι «η συνέχιση του εμφυλίου πολέμου δίνει προσχήματα για την εκπόνηση σχεδίων για μια στρατιωτική επέμβαση τύπου Λιβύης» και μέμφεται την ελληνική κυβέρνηση γιατί «απουσιάζει από τις ειρηνικές πρωτοβουλίες που αναλαμβάνονται διεθνώς»!

Αυτή είναι η αφήγηση του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά μακράν απέχει της πραγματικότητας. Η Συρία βρίσκεται προ πολλού στο μάτι του κυκλώνα και αποτελεί το πεδίο εκδήλωσης σκληρών ανταγωνισμών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που παρεμβαίνουν απροκάλυπτα προκειμένου να προωθήσουν τα συμφέροντά τους (ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ, αλλά και Τουρκία, Κατάρ, Σαουδική Αραβία, Ισραήλ, όπως και Ρωσία και Κίνα). Οπως ακριβώς έπραξαν και στην περίπτωση της Λιβύης, το παράδειγμα της οποίας είναι αποκαλυπτικό και δεν επιτρέπει κανενός είδους αμφιβολία για το γεγονός ότι οι ιμπεριαλιστές δεν διστάζουν μπροστά σε τίποτα προκειμένου να βάλουν στο χέρι τις πλουτοπαραγωγικές πηγές όπου Γης....

... που καλύπτουν την ιμπεριαλιστική επέμβαση

Θα έπρεπε να γνωρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι οι «αντικαθεστωτικοί» που επιδιώκουν την ανατροπή του καθεστώτος Ασαντ στη Συρία είναι υποκινούμενοι και χρηματοδοτούμενοι από το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία, ενώ η Τουρκία είναι εκείνη που μέσω των εδαφών της τους τροφοδοτεί με όπλα. Το «Εθνικό Συριακό Συμβούλιο» μέσα από την ιστοσελίδα του, εμφανίζεται να έχει 140 μέλη, με σημαντική συμμετοχή «Αδελφών Μουσουλμάνων», τα περισσότερα εκ των οποίων είναι εκτός Συρίας, με τόπο διαμονής τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, την Τουρκία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, αραβικές χώρες και χώρες της Μέσης Ανατολής. Μια ματιά στα βιογραφικά τους αποκαλύπτει πολλά για το ποιόν και το ρόλο τους.

Δεν ενδιαφέρονται όλοι αυτοί φυσικά για τη «δημοκρατία και την ελευθερία» του λαού της Συρίας. Ενδιαφέρονται για το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, τους δρόμους μεταφοράς τους, ποιας χώρας τα μονοπώλια θα πάρουν τη μερίδα του λέοντος αλλά και τη θέση κάθε ιμπεριαλιστικής δύναμης σε μια περιοχή με γεωστρατηγική σημασία.

Ο κίνδυνος γενικευμένης πολεμικής σύρραξης είναι υπαρκτός και θα έχει ολέθριες συνέπειες για τους λαούς της περιοχής μας. Τούτη την ώρα καθαρά πρέπει να ειπωθεί ότι το μέλλον της Συρίας είναι υπόθεση του λαού της. Αυτός έχει την ευθύνη να αποφασίσει για την πορεία της χώρας του. Τούτη την ώρα μισόλογα δεν χωράνε. Οι λαοί πρέπει να οργανώσουν την αντίστασή τους στις επεμβάσεις, να εναντιωθούν μαζικά στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και στο καπιταλιστικό σύστημα που τον προκαλεί. Ειδικότερα ο ελληνικός λαός οφείλει να ορθώσει ανάστημα για να μη συρθεί η Ελλάδα σε ένα νέο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, να μη χρησιμοποιηθεί η βάση της Σούδας ούτε να υπάρξει οποιαδήποτε άλλη διευκόλυνση της επέμβασης.


Αντιλαϊκό σφαγείο...

Παπαγεωργίου Βασίλης

Σφαγείο σε προνοιακά και κοινωνικά επιδόματα, μισθούς και συντάξεις, «δαπάνες» του κρατικού προϋπολογισμού που αφορούν στην Υγεία (νοσήλια, φάρμακα), Παιδεία κ.ά., μαζικά λουκέτα και σαρωτικές αναδιαρθρώσεις στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα, συγκαταλέγονται στα νέα πακέτα με τα μέτρα ύψους πάνω από 11,5 δισ. ευρώ για τη εφαρμογή του «Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής» 2013-2014.

Για την τελική εξειδίκευση του νέου αντιλαϊκού «πακέτου», από κοινού με τη συγκυβέρνηση καταφθάνουν ξανά στην Αθήνα την ερχόμενη βδομάδα τα κλιμάκια των ιμπεριαλιστικών Οργανισμών (ΕΕ-ΔΝΤ-Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα). Για ορεκτικό και μόνο η συγκυβέρνηση ήδη προχώρησε στις πρώτες εξειδικεύσεις. Συγκεκριμένα, με το χαράτσι πάνω στη λαϊκή κατοικία, που θα αποστείλουν στο αμέσως προσεχές διάστημα μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, την παραπέρα απογείωση των ειδικών φόρων κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης που θα βάλουν σε εφαρμογή από το φθινόπωρο φέτος. Για «ισοδύναμο» μέτρο, τάχα προκειμένου να αντικαταστήσουν τις περικοπές στα ειδικά μισθολόγια που ισχύουν σε κατηγορίες εργαζομένων στο δημόσιο, ανακοίνωσαν, τις προάλλες, την παραπέρα καρατόμηση στο εφάπαξ των εργαζομένων στο δημόσιο.

Τα παραπάνω, σε σύγκριση με αυτά που σχεδιάζουν, αποτελούν τις πρώτες τροχιοδεικτικές βολές. Θα κλιμακώσουν παραπέρα με νέα μέτρα, όπως με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο, το σάρωμα των κάθε είδους κοινωνικών και προνοιακών επιδομάτων με την εφαρμογή ελάχιστων εισοδηματικών και περιουσιακών κριτηρίων, τέτοιων που να ανταποκρίνονται στις σημερινές νόρμες της ολοένα και εξαπλούμενης φτώχειας.

Οι εργάτες, τα λαϊκά στρώματα δεν έχουν ούτε στιγμή για χάσιμο. Το «δεν μπορούμε να πληρώσουμε αβάσταχτους φόρους και μέτρα» να γίνει μέτωπο πάλης, δεμένο με την ανάγκη ικανοποίησης όλων των αναγκών τους, ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική μέχρι την ανατροπή της.

Παπαγεωργίου Βασίλης

Θα βρεθούν σε αδιέξοδα τα σχολεία

Το «νέο σχολείο» δεν πετά έξω μόνο την ολόπλευρη μόρφωση, αλλά και το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά. Προσπάθειες χρόνων από πλευράς κυβερνήσεων και ΕΕ να διαλύσουν τις εργασιακές σχέσεις στην εκπαίδευση έχουν φέρει σήμερα τους εκπαιδευτικούς σε απόγνωση. Αναπληρωτές, ωρομίσθιοι, ελαστικά απασχολούμενοι εκπαιδευτικοί, είναι αυτή τη στιγμή άνεργοι και κανείς τους δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τι θα κάνει το Σεπτέμβρη. Εκατοντάδες αναπληρωτές αδυνατούν να αποδεχτούν την πρόσληψή τους καθώς τα ψίχουλα με τα οποία αμείβονται, τους αναγκάζουν ούτε λίγο ούτε πολύ να... πληρώνουν από την τσέπη τους για να μπουν στην τάξη και να διδάξουν. Οσοι δεν μπορούν, τιμωρούνται με τη στέρηση του δικαιώματος ακόμα και να καταθέσουν αίτηση πρόσληψης για την επόμενη σχολική χρονιά. Αντί δηλαδή, για μόνιμους εκπαιδευτικούς, έχουμε μόνιμους ανακυκλούμενους ομήρους.

Παράλληλα, οι προσλήψεις τόσο των μόνιμων, όσο και των ελαστικά εργαζόμενων εκπαιδευτικών θα είναι για άλλη μια χρονιά μειωμένες, σε σχέση με τις αποχωρήσεις λόγω συνταξιοδότησης και σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες της εκπαίδευσης. Χώρια που και οι διαδικασίες προσλήψεων ξεκίνησαν αργότερα από άλλες χρονιές, λόγω των εκλογών. Ολα συντείνουν στο ότι φέτος θα έχουμε λιγότερους εκπαιδευτικούς στα σχολεία. Και δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τι σημαίνει σχολείο χωρίς εκπαιδευτικούς. Οταν μάλιστα το συγκεκριμένο πρόβλημα θα έρθει να προστεθεί στα υπόλοιπα προβλήματα που αντιμετωπίζει η σχολική εκπαίδευση η οποία μετά και τον «Καλλικράτη», τα μνημόνια, την πολιτική χρόνιας συνειδητής υποχρηματοδότησής της είναι αντιμέτωπη με σοβαρή έλλειψη πόρων. Τα σχολεία άλλωστε είχαν την... ατυχία να μην είναι τράπεζες για να χρηματοδοτηθούν πλουσιοπάροχα σε καιρό κρίσης. Το ενδεχόμενο ενός νέου κύματος συγχωνεύσεων σχολείων, το να καλέσουν τους γονείς ακόμα πιο ξεδιάντροπα να βάλουν το χέρι στην τσέπη για να καλύψουν ανάγκες, το να βρεθούν μαθητές που δε θα έχουν τρόπο να πάνε στο σχολείο σε κάποιες περιοχές, είναι ορατά με το άνοιγμα των σχολείων ή και νωρίτερα...

Πίσω από αυτή την εκπαίδευση που οικοδομείται υπάρχουν τεράστια συμφέροντα αφού συνδέεται με τα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα κέρδη που αναμένει το μεγάλο κεφάλαιο με την αλλαγή του περιεχομένου και της φυσιογνωμίας του δημόσιου σχολείου. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν τα συμφέροντα του λαού και των παιδιών του. Που μπορούν και να είναι μορφωμένα ολόπλευρα, σύμφωνα με τις δυνατότητες που δίνει σήμερα η εξέλιξη της επιστήμης, ο πλούτος της γνώσης που ξεπερνά κάθε προηγούμενο στην ιστορία της ανθρωπότητας, αλλά και με τις ανάγκες για πραγματική πρόοδο. Οι εκπαιδευτικοί, μαζί με τους εργαζόμενους και άνεργους γονείς, τους μαθητές δεν είναι αδιάφοροι απέναντι στην κατάσταση που διαμορφώνεται στην Παιδεία. Για να μη γίνει καθεστώς η μιζέρια στο δημόσιο σχολείο, η αμορφωσιά, η δουλειά με όρους σκλαβιάς, οι ανησυχίες πρέπει να γίνουν πρωτοβουλίες ανάδειξης ζητημάτων, από κοινού κινητοποιήσεων με αιτήματα αυτά που αξίζουν πραγματικά στα παιδιά του λαού.


Μαρίνα ΚΑΛΛΙΓΕΡΗ



Ευρωεκλογές Ιούνη 2024
Μνημεία & Μουσεία Αγώνων του Λαού
Ο καθημερινός ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 1 ευρώ