Τα κόμματα της συγκυβέρνησης κατάφεραν να αυξήσουν το κρατικό χρέος, παρά τη γενικευμένη πολιτική λιτότητας, τους υπέρογκους φόρους και την υποτιθέμενη διαγραφή μέρους των κρατικών ομολόγων
Σε σχέση με το α' τρίμηνο του 2012, παρατηρείται μία αύξηση του χρέους κατά 23,2 δισ. δεδομένου ότι στο τέλος του Μάρτη, είχε διαμορφωθεί στα 280,3 δισ.
Σύμφωνα με τον αναλυτικό πίνακα του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, η αύξηση του χρέους, οφείλεται στα δάνεια του μηχανισμού στήριξης (EFSF), τα οποία, από 111,9 δισ. στο τέλος του Μάρτη, ανήλθαν στα 148,8 δισ. στο τέλος του Ιούνη. Η σημαντικότερη καταβολή από το EFSF, αφορά τα 25 δισ. ευρώ στις 19 του προηγούμενου Απρίλη που προορίζονται για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (α' δόση του δανείου των 50 δισ. που θα λάβουν συνολικά οι τράπεζες στα πλαίσια της ενίσχυσής τους, τα οποία όμως βαρύνουν τον ελληνικό λαό).
Στο τέλος του Ιούνη του 2012, το χρέος των 303,5 δισ. αναλύεται σε χρέος ομολόγων και βραχυπρόθεσμων τίτλων ύψους 136,6 δισ. και σε δάνεια συνολικού ύψους 166,9 δισ.
Από την πρώτη κατηγορία του χρέους, από τα 136,6 δισ., τα 117,1 δισ. αφορούν ομόλογα εκδοθέντα στην αγορά του εσωτερικού. Πρόκειται για ομόλογα τα οποία το ελληνικό κράτος εξέδιδε πριν από το τέλος του 2009, οπότε και σταμάτησαν οι εκδόσεις λόγω της εκτίναξης των αποδόσεων και της προσφυγής το Μάρτη του 2010 στο «Μηχανισμό Στήριξης». Αξίζει να επισημάνουμε, ότι τα 117,1 δισ. αποτελούν το προϊόν που προήλθε από την απομείωση του κρατικού χρέους στα πλαίσια της συμφωνίας του PSI.
Οσο αφορά το δανεισμό της χώρας, αυτό που προκύπτει από τα στοιχεία, είναι ότι τα υπόλοιπα των δανείων της τρόικας άγγιξαν τον προηγούμενο Ιούνη τα 150 δισ. ευρώ, πιο συγκεκριμένα ανήλθαν στα 148,8 δισ.
Ξεπέρασε το 1 δισ. ευρώ το ύψος των ακάλυπτων επιταγών και των απλήρωτων συναλλαγματικών το επτάμηνο Γενάρη - Ιούλη 2012, σύμφωνα με τα στοιχεία της «Τειρεσίας ΑΕ», η οποία παρακολουθεί τις εξελίξεις στην αγορά για λογαριασμό των τραπεζών.
Το σχετικό ποσό είναι σημαντικά περιορισμένο σε σχέση με το αντίστοιχο επτάμηνο του 2011, (οπότε τα «φέσια είχαν ξεπεράσει τα 1,5 δισ.), γεγονός που αποδίδεται σε μια σειρά από λόγους, όπως η νέα δραστική μείωση του τζίρου των καταστημάτων, η μη χορήγηση από τις τράπεζες μπλοκ επιταγών, αλλά και η χρεοκοπία εκατοντάδων χιλιάδων μικρών εμπορικών επιχειρήσεων, οι οποίες δεν εκτελούν πλέον οικονομικές συναλλαγές.
Αναλυτικότερα, το επτάμηνο Γενάρη - Ιούλη, ο όγκος των ακάλυπτων επιταγών ανήλθε σε 87.618 τεμάχια συνολικής αξίας 916,1 εκατ. ευρώ. Μόνο τον Ιούλη οι απλήρωτες επιταγές ανήλθαν σε 10.110 τεμάχια συνολικής αξίας 87,6 εκατ. ευρώ.
Την ίδια περίοδο ο όγκος των απλήρωτων συναλλαγματικών ανήλθε σε 75.890 τεμάχια, συνολικής αξίας 119,5 εκατ. ευρώ, και ειδικά τον Ιούλη απλήρωτες βρέθηκαν 10.301 συναλλαγματικές συνολικής αξίας 15,6 εκατ. ευρώ.
Το δε άθροισμα της αξίας ακάλυπτων επιταγών και απλήρωτων συναλλαγματικών του επταμήνου, ανήλθε στα 1,035 δισ. ευρώ.
Τσιμουδιά για τις συνεχείς ανατιμήσεις σε είδη πρώτης ανάγκης
Από αυτή την άποψη, τα κροκοδείλια δάκρυα της ηγεσίας της ΕΣΕΕ πάνω από τα επίσημα ποσοστά της ΕΕ ότι το 68% του πληθυσμού στη χώρα ζει με εισόδημα κάτω από το 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος και διαθέτει πάνω από το 40% του εισοδήματός του για το ενοίκιο και την αποπληρωμή δανείου και ό,τι περισσεύει από τον οικογενειακό προϋπολογισμό για είδη πρώτης ανάγκης και τρόφιμα, είναι τουλάχιστον αέρας κοπανιστός για εντυπωσιασμό. Ταυτόχρονα, φέρνει στο προσκήνιο την απόγνωση των ντόπιων πτηνοτρόφων που αναγκάζονται να πουλάνε ακόμα και κάτω από το κόστος και την ανάγκη το 30% της κατανάλωσης που καλύπτεται από εισαγωγές να επιστρέψει στους Ελληνες παραγωγούς. Επιπλέον, αναφέρει, προφανώς ανέξοδα, ότι αναμένει πως η πορεία του ψωμιού και του γάλακτος φέτος θα είναι «τελικά οριακά πτωτική» και παραθέτει στοιχεία πανελλαδικής έρευνας του Οικονομικού Πανεπιστημίου σύμφωνα με τα οποία 7 στους 10 Ελληνες προτιμούν ελληνικά προϊόντα, ενώ τα ελληνικά τρόφιμα, όπως φρούτα, οπωροκηπευτικά και γαλακτοκομικά, επιλέγουν ακόμα και οι 9 στους 10 καταναλωτές.
Τα ευχολόγια και οι βαρύγδουπες και ανέξοδες ανακοινώσεις, διακηρύξεις, εκτιμήσεις, εκκλήσεις κ.ο.κ. της ηγεσίας της ΕΣΕΕ είναι ολοφάνερο ότι δεν μπορούν να δώσουν λύση ούτε στις ανάγκες για ποιοτική και φθηνή διατροφή του λαού ούτε στη στήριξη της ντόπιας παραγωγής. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει αλλαγή συνολικά της ακολουθούμενης πολιτικής, για την ανατροπή των μονοπωλίων με επίκεντρο τις λαϊκές ανάγκες και την εγχώρια παραγωγή.