Σαν «έκτακτες παροχές» παρουσίασε χτες ο πρωθυπουργός στοιχειώδεις υποχρεώσεις του κράτους απέναντι στον ΕΟΠΥΥ, στους ασφαλισμένους και στους δήμους
Η κυβέρνηση κοροϊδεύει τους συνταξιούχους του δημοσίου ότι η υποχρέωσή της να πληρώσει τα εφάπαξ είναι «έκτακτη κοινωνική παροχή» |
Σε δηλώσεις που έκανε μετά τη σύσκεψη που έγινε χτες στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, ο πρωθυπουργός εξέφρασε την ικανοποίησή του γιατί «η εκτέλεση του προϋπολογισμού, παρά τη βαθιά ύφεση, θα είναι καλύτερη από τις προβλέψεις», αποσιωπώντας ότι ο στόχος αυτός επετεύχθη μετά από αλλεπάλληλα πακέτα μέτρων που μείωσαν δραστικά μισθούς, συντάξεις, κοινωνικά επιδόματα, πετσόκοψαν τις δαπάνες για Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, αλλά και από απανωτές φοροεπιδρομές στα λαϊκά νοικοκυριά.
Επιδιώκοντας να εξωραΐσει την εφαρμοζόμενη πολιτική και τα άγρια αντιλαϊκά μέτρα, ο πρωθυπουργός απέδωσε τις έκτακτες παροχές στη «χρηστή διαχείριση», η οποία «μας έχει οδηγήσει στη δυνατότητα να κάνουμε και ορισμένες έκτακτες παροχές για εκεί που υπάρχουν πραγματικές κοινωνικές ανάγκες». Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση προσπαθεί να μετατρέψει το λαό σε χειροκροτητή της πολιτικής που τον εξολοθρεύει, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι ακόμα και αυτά τα ψίχουλα που τάζει ο Α. Σαμαράς, κινούνται «εντός του προϋπολογισμού».
Οι έκτακτες παροχές, που απαρίθμησε γενικόλογα ο πρωθυπουργός, αφορούν το επίδομα θέρμανσης, επιχορήγηση στον ΕΟΠΠΥ, την πληρωμή εφάπαξ δημοσίων υπαλλήλων και την εξόφληση χρεών σε δήμους. Πρόκειται για στοιχειώδης υποχρεώσεις του κράτους, στις οποίες αδυνατούσε έως τώρα να ανταποκριθεί, παρά το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι έχουν πληρώσει και μια και δυο φορές για την ασφάλιση και την υγεία τους.
Οι «έκτακτες παροχές» αποτελούν στην πραγματικότητα το άλλοθι για την κλιμάκωση της σφαγής των μισθών, συντάξεων, επιδομάτων και κοινωνικών δαπανών, η οποία μάλιστα, σύμφωνα με τη ρήτρα που πέρασε στο τρίτο μνημόνιο, θα γίνεται αυτόματα.
Στάχτη στα μάτια του λαού έριξε ο πρωθυπουργός και με τα όσα είπε στους δημοσιογράφους μετά την επίσκεψή του νωρίτερα στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, καθώς παρουσίασε τις μαζικές απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και τη διάλυση των δημοσίων υπηρεσιών ως προϋπόθεση για την ανάπτυξη. «Στόχος είναι η ανάπτυξη», υποστήριξε, επισημαίνοντας ότι «το 2013 είναι έτος αξιολόγησης υπηρεσιών και ικανοτήτων, ώστε το κράτος να γίνει αποτελεσματικότερο».
Απέκρυψε βέβαια ότι αυτό το κράτος γίνεται πιο αποτελεσματικό για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της πλουτοκρατίας, ενώ γίνεται πολύ πιο εχθρικό και απάνθρωπο για το λαό. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση είπε ότι δεν έγινε κουβέντα για απολύσεις, αλλά για αξιολόγηση(!), η οποία όμως είναι το άλλοθι για την απόλυση 25.000 δημοσίων υπαλλήλων μέσα στο 2013 και άλλων 20-22.000 το 1014, ώστε μέχρι το τέλος του 2015 να μειωθεί ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων σε στενό και ευρύτερο δημόσιο κατά 150.000.
Διαφήμισε στη βραζιλιάνικη κυβέρνηση τη γεωστρατηγική θέση της χώρας και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της
Λειτουργώντας σαν «πλασιέ» συμφερόντων της ντόπιας αστικής τάξης, η αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ, με επικεφαλής τον Αλ. Τσίπρα, κατά τις επαφές που είχε με κυβερνητικούς αξιωματούχους της Βραζιλίας, απηύθυνε προσκλητήριο για «μπίζνες» στην Ελλάδα, διαφημίζοντας τα γεωστρατηγικά της πλεονεκτήματα και τη δυνατότητα να αποτελέσει για την καπιταλιστική οικονομία της Βραζιλίας «πύλη» εισόδου στην αγορά της Ευρώπης.
Στη συνάντηση με τον υπουργό Αμυνας της Βραζιλίας, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, αφού επισήμανε ότι η Ελλάδα «παραμένει μια χώρα με ανεξάντλητο γεωπολιτικό δυναμικό συνδυάζοντας τη θέση της στην Ευρωζώνη, τα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο, την κεντρική της θέση στους κεντρικούς ενεργειακούς διαύλους», συμπλήρωσε ότι «δεν έχει αναπτυχθεί όσο θα μπορούσε η οικονομική και εμπορική συνεργασία των δύο χωρών, καθώς η Ελλάδα θα μπορούσε να αποτελέσει μια δεύτερη πύλη για την οικονομία της Βραζιλίας και γενικότερα της Νότιας Αμερικής στην Ευρώπη μετά την Ιβηρική χερσόνησο».
Προσκάλεσε επί της ουσίας τους καπιταλιστές της Λατινικής Αμερικής να αναζητήσουν κέρδη στην Ελλάδα και μέσω αυτής στην Ευρώπη και να διεκδικήσουν μερίδιο του ενεργειακού πλούτου και των δρόμων μεταφοράς ενέργειας, για τα οποία ήδη εκδηλώνεται έντονος ενδοϊμπεριαλιστικός ανταγωνισμός.
Κλείνοντας τα μάτια στους κινδύνους που εγκυμονεί αυτός ο ανταγωνισμός για τους λαούς της ευρύτερης περιοχής, που ήδη μυρίζει μπαρούτι, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ βγάζει στο μεϊντάνι την «πραμάτεια» της χώρας, θέτοντας πάνω απ' όλα τα κέρδη των καπιταλιστών, που εποφθαλμιούν τα ενεργειακά κοιτάσματα της περιοχής.
Στο πλαίσιο άλλωστε αυτής της συνάντησης, ο Βραζιλιάνος υπουργός Αμυνας έθεσε το ζήτημα των εξοπλισμών, εκφράζοντας την ευχή αναβάθμισης των σχέσεων με την Ελλάδα «και στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας των δυο χωρών», με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να υπερθεματίζει προτείνοντας να «διερευνηθούν οι συνεργασίες» και σ' αυτό το επίπεδο.
Κατά «το 'να χέρι νίβει τ' άλλο και τα δυο το πρόσωπο», από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν έλειψαν τα κολακευτικά σχόλια για τη στάση της Βραζιλίας, κοροϊδεύοντας το λαό ότι λόγω της ισχύος της μπορεί να συμβάλει «στην αντιμετώπιση της θανατηφόρας για τους λαούς και την παγκόσμια οικονομία πολιτικής της λιτότητας», την ώρα που ο λαός της βουλιάζει στην εξαθλίωση.
Διαπιστώθηκε ακόμα και ταύτιση απόψεων ως προς την «αναγκαιότητα πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής», με τον ΣΥΡΙΖΑ να προβάλλει σαν παράδειγμα προς μίμηση τη στάση της Βραζιλίας, που «απομακρύνθηκε από έναν μονομερή προσανατολισμό προσκόλλησης στις τοπικές υπερδυνάμεις και εφάρμοσε μια πολιτική προσέγγισης των χωρών του αμερικανικού νότου αλλά και την ανάπτυξη σχέσεων με την Αφρική». Το ότι αναζήτησε, δηλαδή, νέα πεδία δράσης για την αστική της τάξη, αυτό είναι το περιεχόμενο της «πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής».
Ο Αλ. Τσίπρας συναντήθηκε και με την Πρόεδρο της Βραζιλίας, Ντίλμα Ρουσέφ, όπου διαπιστώθηκε «ταύτιση θέσεων για τις αιτίες της κρίσης».
Οι γυναίκες τα μεγαλύτερα θύματα των αντιδραστικών ανατροπών που προωθούνται ενιαία σε μισθούς και εργασιακά
«Χαστούκι» στα «μούτρα» κάθε θιασώτη της ευρωενωσιακής λυκοσυμμαχίας και απολογητή του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης είναι τα στοιχεία που έδωσε χτες στη δημοσιότητα η Eurostat.
Σύμφωνα μ' αυτά, ένας στους έξι απασχολούμενους στην ΕΕ ήταν χαμηλόμισθος το 2010 ή το 17%. Ως τέτοιους, η Eurostat ορίζει τους εργαζόμενους με μισθό ίσο ή κατώτερο των δύο τρίτων του μέσου εθνικού ακαθάριστου ωρομισθίου. Το μεγαλύτερο ποσοστό χαμηλόμισθων στην ΕΕ κατέχουν οι γυναίκες με 21,2%, έναντι 13,3% στους άνδρες. Σημειώνεται ότι σε όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ (πλην της Βουλγαρίας), τα ποσοστά των χαμηλόμισθων γυναικών είναι υψηλότερα από εκείνα των ανδρών.
Τα υψηλότερα ποσοστά χαμηλόμισθων γυναικών καταγράφονται στην Κύπρο (31,5%), στην Εσθονία (30%), στη Λιθουανία (29,5%), στη Γερμανία και στη Λετονία (28,7%) και στη Βρετανία (27,6%). Είναι και αυτό ένα στοιχείο που δείχνει ότι οι ελαστικές σχέσεις εργασίας σαρώνουν κυρίως στις γυναίκες.
Πάνω από τους μισούς εργαζομένους χαμηλής εκπαίδευσης είναι χαμηλόμισθοι στη Γερμανία (54,6%) και στη Σλοβακία (51,5%). Τέλος, το 31% των χαμηλόμισθων στην ΕΕ είναι συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου και το 16% αορίστου χρόνου. Τα υψηλότερα ποσοστά χαμηλόμισθων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, καταγράφονται στην Ολλανδία (48%), στην Πολωνία (42,5%), στη Γερμανία (38%), στη Βουλγαρία (37%) και στην Ουγγαρία και στη Μ. Βρετανία (36,4%).
Αν και η πραγματικότητα είναι ακόμα πιο ζοφερή απ' όσο την αποτυπώνει η αστική στατιστική, τα στοιχεία αυτά επιβεβαιώνουν ότι οι λαοί απ' άκρη σ' άκρη της ΕΕ, σε χώρες που βρίσκονται σε κρίση αλλά και σε αυτές που ακόμα καταγράφουν ανάπτυξη, έχουν ολοένα και μικρότερες αποδοχές, εξαιτίας και των γενικευμένων ανατροπών στις εργασιακές σχέσεις, που ενιαία προωθούνται σε όλη την ΕΕ.