«Οταν αυτοί που είναι ψηλά / μιλάνε για ειρήνη / Ο απλός λαός ξέρει / πως έρχεται ο πόλεμος / όταν αυτοί που είναι ψηλά / καταριούνται τον πόλεμο / διαταγές για επιστράτευση / έχουν υπογραφεί»*
Παράξενο Πάσχα. Η επόμενη μέρα του είναι πάλι σταύρωση. Και - τι παράξενο - ακριβώς εκεί που γεννήθηκε το φως το ανέσπερο.
Παρά τις διακηρύξεις για φως στην άκρη του τούνελ, το αίτημα για «μόρφωση - ψωμί - δουλειά» παραμένει ακέραιο. Μάλιστα, σε όλο και πιο πολλές των περιπτώσεων είναι προϋπόθεση επιβίωσης.
Από τον καιρό που ο Βάρναλης αναρωτιούνταν στους «Μοιραίους» τι φταίει, η απάντηση έχει δοθεί ξανά και ξανά. Οσο δε λύνεται το πρόβλημα των προβλημάτων, η ατομική ιδιοποίηση του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου, ανάσταση δεν έχει.
Παράξενο Πάσχα.
Πάσχισαν κάπως τηλεοπτικά να του δώσουν μια αίσθηση «γκλάμουρ», κάτι από Μύκονο βρε αδερφέ, τζίφος. Ο,τι χαζοχαρούμενο κι άν έριξαν στην πιάτσα έλαμψε τόσο όσο και τα δευτερόλεπτα που του αντιστοιχούσαν σε κάποιο τηλεοπτικό δελτίο.
Φταίει ίσως που -όπως παραπονιέται συχνά - πυκνά η αστική τάξη- οι φιλελεύθερες ιδέες δεν είχαν πέραση στους διανοούμενους, ενώ αντίθετα κυριαρχούσαν οι ιδέες της κοινωνικής απελευθέρωσης.
Φταίει που οι διανοούμενοι στη μεγάλη τους πλειοψηφία δεν μπήκαν μπροστά να υμνήσουν την εκμετάλλευση.
Λιγοστοί που στην πράξη τάχθηκαν με το μέρος του εκμεταλλευτή, βυθίστηκαν στην εφόρου ζωής ανυποληψία. Πασχίζει κατά καιρούς η αστική τάξη να τους σηκώσει ψηλά (τι τίτλους πανεπιστημιακούς τους δίνει, τι σελίδες επί σελίδων στα έντυπά της, τι εκπομπές να 'χουν να λένε μπας και πείσουν το πόπολο (χα, χτες ο Μαραντζίδης ήταν ξανά στην τηλεόραση με το αγαπημένο του θέμα: το ξόρκισμα του ΔΣΕ), μάταιος κόπος. Στο τέλος, μένει ένα μνήμα με λαμπρό ανάγλυφο κι από κάτω ένα σαρκίο που ούτε τα σκουλήκια το θέλουν. Ο,τι ακριβώς αντιστοιχεί σ' όσους και σήμερα αποδίδουν τη θέληση των ανθρώπων να ζουν ανθρώπινα σε μια νοσταλγία που ζητά το ψυχιατρείο της.
Λένε πως το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν το χάραμα. Κάτι, λοιπόν, ξέρει η αστική τάξη όταν στρέφει την προσοχή της στο σκοτάδι. Παρά την τόση τέχνη που καταναλώνουν, άλλοι στίχοι τους στοιχειώνουν.
«Αυτοί που βρίσκονται ψηλά / θεωρούνε ταπεινό / να μιλάς για το φαΐ / ο λόγος; έχουνε κι όλας φάει.
Οι ταπεινοί αφήνουνε τον κόσμο / χωρίς να 'χουνε δοκιμάσει κρέας της προκοπής/
Πώς ν' αναρωτηθούν πού 'θε έρχονται / και πού πηγαίνουν / είναι τα όμορφα / δειλινά τόσο αποκαμωμένοι / το βουνό και την πλατιά τη θάλασσα / δεν τα 'χουν ακόμα δει / όταν σημαίνει η ώρα τους.
Αν δεν νοιαστούν οι ταπεινοί / γι' αυτό που είναι ταπεινό / ποτέ δεν θα υψωθούν
Το ημερολόγιο / δεν δείχνει ακόμα την ημέρα / όλοι οι μήνες, όλες οι ημέρες / είναι ανοιχτές / κάποια απ' αυτές θα σφραγιστεί / μ' έναν σταυρό
Οι εργάτες φωνάζουν για ψωμί / οι έμποροι φωνάζουν γι' αγορές / οι άνεργοι πεινούσαν / τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται.
(...)Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους / για τις μεγάλες εποχές που θα 'ρθουν» *
*(Από το «Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου» του Μπ. Μπρεχτ).
Η ΕΙΡΗΝΗ: «Οι διαδοχικές ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές κατά στρατιωτικών στόχων στην καρδιά της Συρίας (...) ανοίγουν τον δρόμο για την τελική επίθεση (...) κατά της Δαμασκού, αλλά και για μια πιθανή διάχυση της σύγκρουσης στα γειτονικά κράτη» (στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ).
Η ΜΟΡΦΩΣΗ: «"Χαρτί" χωρίς πρακτικό αντίκρυσμα στην αγορά εργασίας αποδεικνύεται για πολλούς Ευρωπαίους (...) το πτυχίο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης: σημαντικός αριθμός αποφοίτων πανεπιστημίων στην Ευρώπη εργάζεται σήμερα σε επαγγέλματα που δεν απαιτούν καν πτυχίο, ενώ εκατομμύρια είναι όσοι διαθέτουν περισσότερα προσόντα και δεξιότητες, από εκείνα που είναι απαραίτητα για τη δουλειά τους» (στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ).
ΤΟ ΨΩΜΙ: «Λήγει στις 14 Μαΐου η ισχύς της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (ΕΓΣΣΕ), καθώς και ο χρόνος της μετενέργειας για 45 κλαδικές συμβάσεις (...) Συνδικαλιστικά στελέχη εκτιμούν ότι (...) μπορεί να οδηγήσει σε απώλειες αποδοχών από 10% έως και 20%. Αντιμέτωποι με μειώσεις βρίσκονται και οι 350.000 ανειδίκευτοι εργάτες που υπόκεινται στην Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ), αφού εάν δεν υπογραφεί νέα θα εφαρμοσθεί ο κατώτατος μισθός που προβλέπεται από τον νόμο και που είναι 586 ευρώ μεικτά και 511 ευρώ, για τους νέους έως 25 ετών» (στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ).
Η ΔΟΥΛΕΙΑ: Αύξηση, κατά 13%, του αριθμού των μεταναστών στη Γερμανία - στα ποσοστά του 1995 - σημειώθηκε το 2012, σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση της Ομοσπονδιακής Στατιστικής Υπηρεσίας της χώρας. Η πλειοψηφία των νέων μεταναστών προέρχεται από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ενώ συγκεκριμένα από την Ελλάδα εγκαταστάθηκαν στη Γερμανία 10.000 περισσότερα άτομα από ό,τι το 2011, αριθμός αυξημένος κατά 43%» (στο ΒΗΜΑ).
Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ: «Σε αρκετές πρώην κομμουνιστικές χώρες (...) ένα τμήμα της κοινωνίας αναπολεί τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό (...) Η νοσταλγία του αυταρχισμού είναι ένα ρομαντικό και αντιδραστικό συναίσθημα, στο οποίο οι άνθρωποι καταφεύγουν όταν δυσκολεύονται να διαχειριστούν ένα αντιφατικό και γεμάτο δυσκολίες παρόν (...) Οι πιο ευπαθείς ομάδες πολιτών απέναντι στον αυταρχισμό δείχνουν να είναι οι νέοι και οι ηλικιωμένοι (...) κάτι σαν τη λατρεία του πατερούλη Στάλιν σε ένα τμήμα του σοβιετικού ή και μετασοβιετικού κόσμου, έρχεται και επανέρχεται ως χίμαιρα στην κοινή γνώμη (...) Στην Ελλάδα υπάρχει έλλειμμα φιλελεύθερων αξιών (...) ο φιλελευθερισμός υπήρξε ένα είδος προς εξαφάνιση στις κοινότητες των διανοουμένων» (ο Ν. Μαρατζίδης στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).
ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ: «Το σκοτάδι, στο οποίο συνεχίζουν να ζουν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, όσοι διαπιστωμένα βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας, δεν παύει να είναι τμήμα της σκληρής πραγματικότητας - το πιο ζοφερό» (στα ΝΕΑ).
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: ΠΑΝΣΤΡΑΤΙΑ ΓΙΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΓΩΝΑ να αυξηθούν οι συντάξεις
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Ψαλίδι 25 ευρώ στις συντάξεις
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: Μειωμένη σύνταξη, πότε και ποιους συμφέρει
ΤΑ ΝΕΑ: Ποιοι δεν θα πληρώσουν το χαράτσι
Η ΒΡΑΔΥΝΗ: Οι παγίδες στις φορολογικές δηλώσεις
Η ΕΛΛΑΔΑ: Δημόσιο: Απόλυση με μια υπογραφή
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: Νέο κούρεμα «δείχνει» το ΔΝΤ
Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ: Ανοίγουν οι πόρτες στην ευρωζώνη
ΤΟ ΒΗΜΑ: Σχέδιο εξόδου από το μνημόνιο
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: ΔΝΤ: βήματα προόδου στην Ελλάδα
REAL NEWS: Φωτιά στα ακίνητα βάζει η τρόικα
Η ΑΥΓΗ: Νέα τζάκια φτιάχνει η τρόικα
ΕΘΝΟΣ: Νέο μοντέλο για τουριστική ανάπτυξη
ΤΟ ΠΑΡΟΝ: Εξαφάνισαν τα ντοκουμέντα
«Εργάτες που όχι μόνο δε θα έχουν κανένα δικαίωμα, αλλά και θα πιστεύουν πως αυτή τους η ζωή χωρίς κανένα δικαίωμα, είναι θυσία που κάνουν για δικό τους όφελος. Οχι μόνο δε θα αντιστέκονται, αλλά και θα συμφωνούν ώστε όλες οι συνθήκες που συνθέτουν το περιβάλλον μέσα στο οποίο δουλεύουν (και βέβαια αλληλεπιδρούν σε όλες τις πλευρές της καθημερινότητάς τους) θα βρίσκονται υπό διαρκή αίρεση, θα διαμορφώνονται συνεχώς με βάση πόσο διασφαλίζουν την κερδοφορία του εργοδότη: ο μισθός, η ασφάλιση, οι μέρες και ώρες δουλειάς, το αν και τι μέτρα ασφάλειας και υγιεινής θα υπάρχουν στον εργασιακό χώρο, το αν και πότε θα κάνουν διάλειμμα, το αν και πόσο θα έχουν δουλειά... Σε μια τέτοια κόλαση θέλουν να βυθίσουν την εργατική τάξη και τα παιδιά της, τα μονοπώλια και η συγκυβέρνηση, η ΕΕ, η τρόικα, όλοι οι πολιτικοί τους υπηρέτες».
«(...) Η εργατική τάξη δεν πρέπει να δεχτεί τους άθλιους εκβιασμούς (...) Κανείς εργάτης δεν μπορεί να αναζητά το "προτιμότερο", το "καλύτερο" μεταξύ της δουλειάς με όρους σκλαβιάς και της ανεργίας (...) Είναι οι δυο όψεις της ίδιας καταστροφικής για τους εργαζόμενους "ανάπτυξης". Είναι δύο "διαφορετικοί" δρόμοι για την εξαθλίωση (...) στόχος της πλουτοκρατίας και των κυβερνήσεών της είναι να στραφεί η συζήτηση στο "μέχρι" πού μπορεί να φτάσει ο μισθός, μέχρι πόσο «αντέχει» να πληρώνει ο εκάστοτε εργοδότης (...) Να εξετάζει και να παζαρεύει τι θα χάσει και όχι να παλεύει για να διεκδικεί να έχει, έστω, στέγη, φαγητό, φάρμακα, βιβλία για τα παιδιά του, να διεκδικεί πράγματα που μπορεί να προσφέρει ο πλούτος που η δική του τάξη παράγει αλλά καρπώνεται σε όλο και μικρότερο βαθμό, αφού βιώνει μόνο διαρκείς στερήσεις.
«(...) ο αγώνας για την υπεράσπιση Μισθών και Συμβάσεων, είναι άρρηκτα δεμένος με την ολόπλευρη αποδυνάμωση όλων εκείνων που πίνουν νερό στο όνομα της "ανταγωνιστικότητας", θέλουν τα συνδικάτα χειροκροτητές της ανάπτυξης των μονοπωλίων και τους εργάτες συνομιλητές των μέτρων στήριξης των πολυεθνικών. Είναι άρρηκτα δεμένος με την ισχυροποίηση του ΠΑΜΕ και των συνδικάτων, ως εργαλείων υπεράσπισης και πάλης των εργατών και των δικών τους ταξικών συμφερόντων» (από άρθρο στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ).