Οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ, Κώστας Παπαδάκης και Σωτήρης Ζαριανόπουλος, επισημαίνουν τις δραματικές συνέπειες των αντιλαϊκών αυτών αποφάσεων της συγκυβέρνησης για χιλιάδες λαϊκές οικογένειες και τα παιδιά τους κι εκφράζουν τη στήριξη του ΚΚΕ στις κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών, των μαθητών, των γονιών τους, του εργατικού - λαϊκού κινήματος, για να μην κλείσει κανένα σχολείο. Για σύγχρονα δημόσια σχολεία με μαζικούς διορισμούς εκπαιδευτικών με μόνιμη εργασιακή σχέση και πλήρη δικαιώματα, καμιά σχολική τάξη πάνω από 20 μαθητές. Γενναία κρατική χρηματοδότηση των σχολείων και των κοινωνικών δομών των δήμων, ώστε να εξασφαλιστεί η συνέχιση της λειτουργίας τους και να δρομολογηθεί η μονιμοποίηση όλου του προσωπικού τους.
Συγκεκριμένα, η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ σημειώνει στην επιστολή - παρέμβασή της τα ακόλουθα:
Σημειώνουμε επίσης ότι τα προηγούμενα χρόνια ήδη είχαν συγχωνευτεί και καταργηθεί περίπου 1.900 σχολεία, ενώ στον κρατικό προϋπολογισμό του 2014 προβλέπονται και άλλες συγχωνεύσεις, πέρα από αυτές που έχουν δρομολογηθεί.
Η απόφαση αυτή, ταυτόχρονα με την κατεύθυνση για τμήματα 25 - 30 μαθητών, το δραματικό περιορισμό των διορισμών εκπαιδευτικών και τη γενίκευση των ελαστικών σχέσεων εργασίας τους, έχει δραματικές συνέπειες στην ήδη υποβαθμισμένη μόρφωση των παιδιών του λαού μας. Είναι ήδη τραγικά τα αποτελέσματα των τελευταίων χρόνων με τις εκατοντάδες συγχωνεύσεις, τις ελλείψεις των εκπαιδευτικών, την παραπαιδεία, την απόλυτη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης των αναγκών της δημόσιας εκπαίδευσης, καθώς και το αναλυτικό τους πρόγραμμα που βρίθει από αντιεπιστημονικές θεωρίες, ανιστόρητες διαστρεβλώσεις και αντικομμουνισμό.
Ο νέος κύκλος των καταργήσεων και των συγχωνεύσεων των σχολικών μονάδων σε όλη την περιφέρεια της χώρας θα υποβαθμίσει παραπέρα την εκπαιδευτική διαδικασία, θα δυσκολέψει η ζωή των μαθητών, θα εντείνει τη σχολική διαρροή για τα παιδιά της εργατικής - λαϊκής οικογένειας. Αυξάνονται οι κίνδυνοι ατυχημάτων και ασθενειών, σε μια περίοδο που η πρόσβαση στις δομές της Υγείας γίνεται όλο και πιο δύσκολη για το μαθητικό πληθυσμό. Οξύνεται επικίνδυνα το πρόβλημα μετακίνησης των μαθητών, αφού υποχρεώνονται να διανύουν χιλιόμετρα από το σπίτι στο σχολείο, χωρίς διασφάλιση της ασφαλούς μεταφοράς τους, χωρίς σίτιση και ξεκούραση, ελαχιστοποιώντας το χρόνο για τη σχολική τους προετοιμασία.
Εκατοντάδες θέσεις για τους εκπαιδευτικούς χάνονται κι εξαναγκάζονται και οι ίδιοι να μετακινούνται σε σχολεία και σε μεγάλες αποστάσεις μεταξύ τους, που υποχρεώνονται να τις διανύσουν με δική τους ευθύνη.
Την ίδια στιγμή, έχει ανοίξει ήδη ο δρόμος για απολύσεις - διαθεσιμότητες εκπαιδευτικών με βάση τη στρατηγική των αναδιαρθρώσεων της ΕΕ στην εκπαίδευση, που υλοποιεί στη χώρα μας η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ.
Επίσης, την ίδια περίοδο δεκάδες κοινωνικές δομές στους δήμους όλης της χώρας απειλούνται με κλείσιμο κυρίως λόγω της διακοπής της κρατικής χρηματοδότησης και γιατί ένα μεγάλο μέρος του προσωπικού, του οποίου λήγει η σύμβαση ή συνταξιοδοτείται, δεν αναπληρώνεται. Πρόκειται για κοινωνικές δομές, όπως τα Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών (ΚΔΑΠ) και ΚΔΑΠ - ΑμΕΑ, το πρόγραμμα "Βοήθεια στο Σπίτι", παιδικοί σταθμοί, ΚΑΠΗ, δομές οι οποίες σήμερα εξυπηρετούν χιλιάδες λαϊκές οικογένειες σε όλη τη χώρα.
Το ΚΚΕ στηρίζει τις διεκδικήσεις και τις κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών, των μαθητών και των γονιών τους, γενικότερα του εργατικού κινήματος, απαιτώντας:
- Να μην κλείσει κανένα σχολείο.
- Σύγχρονα δημόσια σχολεία με μαζικούς διορισμούς εκπαιδευτικών με μόνιμη εργασιακή σχέση και πλήρη δικαιώματα.
- Καμιά σχολική τάξη πάνω από 20 μαθητές.
Να ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα για την άμεση και γενναία χρηματοδότηση των σχολείων ώστε να εξασφαλίζεται η λειτουργική, κτιριακή, υλικοτεχνική υποδομή τους, τα εποπτικά μέσα για την κάλυψη όλων των αναγκών της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Διασφάλιση της σίτισης των παιδιών στο σχολείο και της ασφαλούς μεταφοράς τους με κρατική ευθύνη και χρηματοδότηση, με αξιοποίηση και πόρων του ΕΣΠΑ. Να μην κλείσει καμία κοινωνική δομή και η κυβέρνηση άμεσα να εξασφαλίσει την κρατική χρηματοδότησή τους, αλλά και να δρομολογήσει τη μονιμοποίηση όλου του προσωπικού.
Πώς τοποθετείται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις αντιλαϊκές αποφάσεις της κυβέρνησης για νέες συγχωνεύσεις - καταργήσεις σχολικών μονάδων και τη διακοπή της χρηματοδότησης των κοινωνικών δομών στους δήμους σε όλη τη χώρα, με ανυπολόγιστες συνέπειες σε βάρος χιλιάδων λαϊκών οικογενειών και των παιδιών τους;».
Το γεγονός ότι η στρατηγική του κεφαλαίου - δηλαδή η προσπάθεια να χτυπηθούν τα εργατικά δικαιώματα για ν' αυξηθεί η κερδοφορία του - εφαρμόζεται σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο κι έχει τα ίδια πάνω - κάτω αρνητικά αποτελέσματα για τα λαϊκά στρώματα έρχεται να επιβεβαιώσει μια έρευνα για τη Βρετανία. Πρόκειται για ανάλυση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ, οργανισμού που στήθηκε στην Ευρώπη μαζί με το Σχέδιο Μάρσαλ), που δημοσιοποίησε αυτές τις μέρες το λεγόμενο High Pay Centre στη Βρετανία, κέντρο μελετών που εξετάζει το ύψος των αμοιβών και που σημειώνει την ανησυχία του (!) για το χάσμα πλουσίων και φτωχών που όλο μεγαλώνει. Και οι δύο οργανισμοί φυσικά δεν επικεντρώνουν στην αιτία αυτού του χάσματος, που είναι ότι όλα τα μέσα για την παραγωγή του πλούτου δεν ανήκουν σε αυτούς που τον παράγουν, στους εργαζομένους, σε αυτούς δηλαδή που δημιουργούν αυτά τα μέσα, αλλά στους καπιταλιστές ιδιοκτήτες, μετόχους, αλλά - εντοπίζοντας ανισότητες - πασχίζουν να τις αντιμετωπίσουν μέσα από προτάσεις «αναδιανομής», βοηθώντας τα διάφορα σχέδια διαχείρισης της φτώχειας.
Τι δείχνουν τα στοιχεία για μια ισχυρή ιμπεριαλιστική χώρα, όπως η Βρετανία; Οτι το 20% από τα πιο φτωχά νοικοκυριά είναι στη χειρότερη θέση απ' όλες τις άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης στον αντίστοιχο δείκτη. Και αυτά συμβαίνουν στη Βρετανία, που ούτε στην Ευρωζώνη είναι, ούτε έχει μεγάλο χρέος όπως άλλες χώρες της ΕΕ και ιδιαίτερα του Νότου, ούτε έχει μνημόνια με τρόικες τύπου Κομισιόν, Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Ομως πρόκειται για καπιταλιστικό κράτος που τα εργατικά - λαϊκά στρώματα βιώνουν τις επιπτώσεις του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και στη φάση της ανάπτυξης και στη φάση της κρίσης.
Στην έρευνα ταυτόχρονα σημειώνεται ότι το λεγόμενο «μέσο ετήσιο οικογενειακό εισόδημα» στη Βρετανία είναι της τάξης των 25.828 δολαρίων, αντίστοιχο με άλλες χώρες, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Δανία, η Ολλανδία. Το φτωχότερο όμως 20% του πληθυσμού στη Βρετανία έχει εισόδημα 9.530 δολάρια, ενώ την ίδια στιγμή το αντίστοιχο στη Γερμανία έχει 13.381, στη Γαλλία έχει 12.653, στη Δανία έχει 12.183 και στην Ολλανδία έχει 11.274 δολάρια. Επίσης ο μέσος όρος οικογενειακού εισοδήματος για το πλουσιότερο 20% του πληθυσμού στη Βρετανία είναι 54.000 δολάρια το χρόνο και έτσι έρχεται στην τρίτη θέση σε σχέση με τις άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης, αφού στο Βέλγιο, στην Ολλανδία και τις σκανδιναβικές χώρες ο αντίστοιχος μέσος όρος κυμαίνεται από 44.000 δολάρια έως 49.000 δολάρια.
Ολα αυτά τα στατιστικά στοιχεία έχουν τη σχετική αξία τους. Επίσης δε διαθέτουμε άμεσα συγκρίσιμα στοιχεία με το παρελθόν, που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να έχουμε πιο ολοκληρωμένα συμπεράσματα. Ωστόσο η τάση μείωσης των εργατικών - λαϊκών εισοδημάτων είναι εμφανής. Ομως τα αίτια αυτής της τάσης δεν μπορεί να αναζητηθούν ούτε στο μείγμα διαχείρισης, ούτε στη μνημονιακή πολιτική, που άλλωστε δεν αφορά την πλειοψηφία αυτών των κρατών που προαναφέρθηκαν. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο και αφορά τον ίδιο τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης.
Μια λεπτομέρεια: Οι συγγραφείς της έρευνας σημειώνουν ότι οι φτωχοί της Βρετανίας μπορούν να συγκριθούν μόνο με τους φτωχούς στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, δημιουργώντας βεβαίως ανάλογους συνειρμούς. Φυσικά ενώ μιλάνε για πρώην «σοβιετικό μπλοκ»... ξεχνάνε να σημειώσουν ότι η εξαθλίωση σε αυτές τις χώρες είναι το αποτέλεσμα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας που κυριάρχησε μετά από την αντεπανάσταση, την οποία και στήριξαν.
Τα λαϊκά στρώματα, οι παραγωγοί όλου του κοινωνικού πλούτου που ιδιοποιούνται οι καπιταλιστές εκμεταλλευτές, βλέπουν τη ζωή τους να επιδεινώνεται τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα λόγω της συγχρονισμένης καπιταλιστικής κρίσης. Οπως και στην περίοδο της ανάπτυξης έπαιρναν ψίχουλα από τα υπερκέρδη της πλουτοκρατίας, έτσι και τώρα, την περίοδο της κρίσης ή της αναμονής της ανάκαμψης, καλούνται και πάλι να χαμηλώσουν τον πήχη των απαιτήσεων και των δικαιωμάτων τους στο όνομα του να εξασφαλιστούν τα κέρδη των καπιταλιστών «για να έχει», όπως λένε, «δουλειά και ο εργάτης». Ασχετα βέβαια αν τον γυρίζουν αιώνες πίσω και πάντως παρασάγγες μακριά από τις τεράστιες δυνατότητες της εποχής και την ολόπλευρη ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του.
Η φτώχεια και η εξαθλίωση θα εξαπλώνεται στη Βρετανία, την Ελλάδα, τη Γερμανία, την Κίνα και κάθε χώρα που βαδίζει στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, γιατί η φαγωμάρα των ισχυρών μονοπωλιακών ομίλων, ο ενδοϊμπεριαλιστικός ανταγωνισμός δεν έχει όριο, η προσπάθεια να γίνεται όλο και πιο φτηνή η εργατική δύναμη είναι νόμος αυτού του απάνθρωπου συστήματος. Γι' αυτό σήμερα δεν αρκεί η περιγραφή της εξαθλίωσης. Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιηθεί από ευρύτερα τμήματα των εργαζομένων είναι η ανάγκη να μπει οριστικά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας η καπιταλιστική εκμετάλλευση.