Στην τελική ευθεία προς τις εκλογές της Κυριακής, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ προσπαθούν να επιβάλουν τα διλήμματά τους στο λαό. Στην πραγματικότητα, του λένε πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή, πέρα από το να δώσει την ψήφο του στον έναν από τους δύο. Στη βάση αυτή, αναπαράγουν τετριμμένα επιχειρήματα για το ποιος θα είναι καλύτερος διαχειριστής, αν αποτελέσει τον κορμό της επόμενης κυβέρνησης.
Η κυριακάτικη «Αυγή» αποφαίνεται ότι «το βασικό κριτήριο της ψήφου των πολιτών είναι η "αυριανή κυβέρνηση"». Βεβαίως, οι εκλογές αναδεικνύουν κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα, ιδιαίτερα ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, θέτουν αυτό ως βασικό κριτήριο, λέγοντας μισές αλήθειες για να εγκλωβίσουν λαϊκές συνειδήσεις. Αλλά οι εκλογές αναδεικνύουν και αντιπολίτευση. Επομένως, αληθινό κριτήριο ψήφου για τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα είναι τι θα βρουν μπροστά τους την επόμενη μέρα και ποιος μπορεί καλύτερα να υπερασπιστεί τα δικά τους συμφέροντα.
Απ' αυτή τη σκοπιά, καμιά έκπληξη δεν κρύβουν οι εκλογές. Το βέβαιο είναι ότι κυβέρνηση θα υπάρξει και ότι αυτή θα είναι αντιλαϊκή, είτε τον κορμό της αποτελέσει ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε η ΝΔ. Η συμφωνία τους στο τρίτο μνημόνιο, η ταύτισή τους στο στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης, μαζί με όλα τα άλλα κόμματα, πλην ΚΚΕ, είναι η βάση για μετεκλογικές συνεργασίες και επιτρέπει πολλούς διαφορετικούς συνδυασμούς.
Ποιος θα είναι, όμως, πραγματικά στην κυβέρνηση την επόμενη μέρα; Εκείνοι που το πρόγραμμά τους είναι και πρόγραμμα των κομμάτων που δεσμεύονται να υλοποιήσουν το τρίτο μνημόνιο και τα προηγούμενα που περιέχονται σε αυτό, εκείνοι που έχουν την εξουσία και την οικονομία στα χέρια τους. Ποιοι είναι αυτοί; Οι βιομήχανοι, οι μεγαλοεπιχειρηματίες του τουρισμού, οι εφοπλιστές, οι τραπεζίτες, γενικά το κεφάλαιο. Εύκολα το συμπεραίνει κανείς, αρκεί να διαβάσει τις αλλεπάλληλες παρεμβάσεις τους υπέρ του να προχωρήσουν οι συμφωνημένες μεταρρυθμίσεις και τα μέτρα.
Κι επειδή αυτοί θα συνεχίσουν να βρίσκονται στην εξουσία και στην κυβέρνηση και το δικό τους πρόγραμμα θα συνεχίσει να εφαρμόζεται, ο λαός, που πλήττεται από τα βάρβαρα μέτρα, θα συνεχίσει κι αυτός να βρίσκεται στην αντιπολίτευση. Αυτό είναι το βασικό κριτήριο με το οποίο πρέπει να φτάσει μέχρι την κάλπη: Ποια δύναμη μπορεί με αποτελεσματικότητα να συμβάλει στη συγκρότηση μιας ισχυρής λαϊκής αντιπολίτευσης, απέναντι στον ορυμαγδό των μέτρων που περιμένουν το λαό από την 21η Σεπτέμβρη και μετά.
Επομένως, αυτό που γράφεται και λέγεται από τα κόμματα που διεκδικούν τη διακυβέρνηση, ότι «τρίτη λύση» και άλλος δρόμος δεν υπάρχει, είναι πέρα για πέρα κάλπικο. Υπάρχει λύση και βρίσκεται στο δρόμο που προτείνει το ΚΚΕ. Είναι ο δρόμος της ανασύνταξης του κινήματος, της συγκρότησης της Λαϊκής Συμμαχίας, της ρήξης με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία τους. Είναι ο δρόμος της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής με λαϊκή εξουσία, της αποδέσμευσης από την ΕΕ και της μονομερούς διαγραφής του χρέους.
Ο δρόμος αυτός προϋποθέτει να γίνει ο λαός πρωταγωνιστής στις εξελίξεις, με ισχυρό ΚΚΕ. Μπροστά στην κάλπη, προϋποθέτει να αξιοποιηθεί σωστά η πείρα που συσσώρευσαν οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα από εναλλαγή στην κυβέρνηση «δεξιών» και «αριστερών», «νεοφιλελεύθερων» και «σοσιαλδημοκρατών», «μνημονιακών» και «αντιμνημονιακών». Προϋποθέτει να βγουν ουσιαστικά συμπεράσματα για τον αντιδραστικό χαρακτήρα της ΕΕ, για τις συνέπειες που έχει για το λαό η συμμετοχή της χώρας στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και συνασπισμούς. Προϋποθέτει να αμφισβητηθεί ο καπιταλιστικός δρόμος, μέσα από τη διεκδικητική πάλη για την κάλυψη των απωλειών, την κατάργηση των αντεργατικών - αντιλαϊκών νόμων, την ικανοποίηση όλων των αναγκών των εργατικών οικογενειών. Απαιτεί ρήξη με το κεφάλαιο, την ΕΕ και την εξουσία τους, ν' ανοίξει ο δρόμος για την ανατροπή, για τη λαϊκή εξουσία, με κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους.
Οι εκλογές δε θα λύσουν, βέβαια, το ζήτημα της εξουσίας. Ωστόσο, το πραγματικό δίλημμα της κάλπης είναι αυτό: Θα ενισχύσει ο λαός με την ψήφο του τα κόμματα που τον καταδικάζουν στη φτώχεια και την εξαθλίωση, επειδή έτσι υπηρετούνται οι στρατηγικοί στόχοι του κεφαλαίου; `Η θα δυναμώσει και με την ψήφο του το ΚΚΕ, τη μόνη δύναμη που παλεύει στο δρόμο της ανατροπής, όπου όσες θυσίες κι αν κάνει ο λαός, θα πιάσουν πραγματικά τόπο;
Παράλληλα με τη συγκρότηση του πρώτου καθοδηγητικού οργάνου της ΚΝΕ, αρχίζουν να συγκροτούνται και οι πρώτες Οργανώσεις της, ενώ προετοιμάζεται και η έκδοση του «Οδηγητή», το πρώτο φύλλο του οποίου κυκλοφορεί στις 22 Σεπτέμβρη του 1968. Την ίδια μέρα δημιουργείται το Κεντρικό Γραφείο της ΚΝΕ, ενώ ένα χρόνο μετά, τον Οκτώβρη του 1969, συνέρχεται παράνομα στην Αθήνα η Α' Συνδιάσκεψη της ΚΝΕ, εγκρίνει το Καταστατικό και την Ιδρυτική Διακήρυξη προς την ελληνική νεολαία και εκλέγει το Κεντρικό Συμβούλιο και τον Γραμματέα του.
Ηταν η πρώτη φορά, μετά την αυτοδιάλυση της ΟΚΝΕ το 1943, που το ΚΚΕ συγκροτούσε τη δική του νεολαιίστικη οργάνωση και γίνεται κατανοητό ότι πρόκειται για μια πολύ σημαντική απόφαση, που αποτέλεσε σταθμό για την ανανέωση του ΚΚΕ και τη μεγαλύτερη μαχητικοποίηση του νεολαιίστικου κινήματος. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ειδική Απόφαση της 13ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ (11-17.1.1969) «για την ανασύσταση Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας», αναφέρει μεταξύ άλλων: «Η ΚΝΕ θα συγκεντρώνει στις γραμμές της το πρωτοπόρο τμήμα της ελληνικής νεολαίας και, στηριγμένη στη θεωρία του μαρξισμού - λενινισμού, θα διαπαιδαγωγεί την ελληνική νεολαία με τα ιδανικά της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού, με τις ηρωικές παραδόσεις της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ), με τις καλύτερες παραδόσεις της ΕΠΟΝ και της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη. Η ΚΝΕ προετοιμάζει τα μέλη της να γίνουν ικανά ν' αποτελέσουν μέλη του Κόμματος της εργατικής τάξης, του ΚΚΕ».
Με ΟΒ παντού, σε όλους τους χώρους όπου δουλεύει, δρα, μορφώνεται, κατοικεί η νεολαία. Στην πλειοψηφία των Λυκείων, των ΕΠΑΛ, των σχολών και τμημάτων σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ, στους χώρους μαθητείας και κατάρτισης, σε τόπους δουλειάς κι επιχειρήσεις, στις πόλεις, τις εργατικές - λαϊκές συνοικίες και τα χωριά.
ΚΝΕ ριζωμένη, με την πρωτοπόρα δράση των μελών και των φίλων της, μέσα στα εργατικά σωματεία, τις επιτροπές αγώνα, τα μαθητικά συμβούλια, τους φοιτητικούς συλλόγους, τις λαϊκές επιτροπές, τους αθλητικούς και πολιτιστικούς συλλόγους, συνολικά στις μαζικές οργανώσεις και φορείς που μπορούν να ενεργοποιούν, να συσπειρώνουν τη νεολαία. (...)
Προγραμματίζουμε τα καθήκοντά μας με στόχο να δουλεύουμε με όρους προοπτικής μέσα στις τρέχουσες εξελίξεις και την επικαιρότητα, δημιουργώντας γερές υποδομές σε κάθε τομέα της δράσης μας, ώστε κάθε αγωνιστική μας προσπάθεια να αφήνει σταθερά, σίγουρα πατήματα για τη συνέχεια. Να διαμορφώνει μια στέρεα υποδομή μακροπρόθεσμου χαρακτήρα, με στόχο να συμβάλουμε στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος με νεότερες και νέες ηλικίες, στην ενίσχυση της Λαϊκής Συμμαχίας, στην οικοδόμηση της ΚΝΕ στους χώρους εργασίας και μόρφωσης, να γίνουμε Κομμουνιστική Νεολαία "παντός καιρού"».