Πρώτη δύναμη η ΔΑΣ, με αύξηση ψήφων και εκλεγμένων συμβούλων στο ΔΣ
Από τη διαδικασία των αρχαιρεσιών |
Αυτό ήταν και το μήνυμα που έστειλαν οι εκλογές, με δεκάδες αντιπροσώπους σωματείων που εκπροσωπούν χιλιάδες εργατοϋπαλλήλους να στηρίζουν την προσπάθεια που ξεκίνησε πριν από περίπου τέσσερα χρόνια «για να αντιμετωπιστούν οι προσπάθειες της εργοδοσίας, του κυβερνητικού συνδικαλισμού και των νόθων, οι οποίοι επιδιώκουν να μην υπάρχει διοίκηση στο ΕΚΠ που να στηρίζει τα συμφέροντα των εργαζομένων της πόλης μας», όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται σε ανακοίνωση της ΔΑΣ.
Σε ό,τι αφορά τα αποτελέσματα των αρχαιρεσιών, σε σύνολο 124 εγγεγραμμένων ψήφισαν 96 (από 140 και 84 το 2018 αντίστοιχα) και σημειώθηκαν τα εξής αποτελέσματα κατά σειρά ψήφων και αντιπροσώπων στο ΔΣ:
ΔΑΣ: 72 ψήφοι (από 52) και 12 έδρες (από 11).
«Παναχαϊκή Συμμαχία» (ΣΥΡΙΖΑ): 14 (από 13) και 3 (από 3).
«Εργατική Ενότητα - Ανατροπή» (ΣΕΑΜ): 10 (από 11) και 2 (από 2).
«Παρεμβάσεις / Κινήσεις / Συσπειρώσεις»: 2 (από 1) και 0 (από 0).
ΔΑΚΕ: 0 (από 7) και 0 (από 0).
Χαιρετίζοντας τους δεκάδες αντιπροσώπους που την ανέδειξαν πρώτη δύναμη, η ΔΑΣ επισημαίνει: «Αντλούμε δύναμη και με αισιοδοξία, με νικηφόρους αγώνες διεκδικούμε αυξήσεις στους μισθούς, υπογραφή ΣΣΕ, σταθερή δουλειά για όλους με σύγχρονα δικαιώματα, 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο, για να μείνουν στα χαρτιά όλοι οι άλλοι αντεργατικοί νόμοι και ο νόμος - έκτρωμα του Χατζηδάκη, για να δυναμώσουν οι αγώνες της τάξης μας». Παράλληλα στέλνει μήνυμα για το μέλλον, υπογραμμίζοντας: «Θα συνεχίσουμε την προσπάθεια ώστε να διαμορφωθεί ένα μαζικό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Οσα κι αν σκαρφιστούν η κυβέρνηση και οι επιχειρηματικοί όμιλοι, τα τσιράκια τους στην ηγεσία της ΓΣΕΕ, οι νόθοι, τα σχέδιά τους θα μείνουν στα χαρτιά».
Ξεκαθαρίζει δε ότι δεν πρόκειται να σταματήσει η προσπάθεια ώστε το ΕΚ Πάτρας «να συνεχίσει στον δρόμο που χάραξε τα τελευταία χρόνια, συσπειρώνοντας και συντονίζοντας τη δράση δεκάδων σωματείων και άλλων μαζικών φορέων της πόλης μας».
Ο μέχρι σήμερα πρόεδρος και εκ νέου εκλεγμένος στο ΔΣ του Εργατικού Κέντρου Πάτρας, Δημήτρης Μαρμούτας, αναφερόμενος στη δράση του ΕΚΠ το προηγούμενο διάστημα έκανε λόγο για την εμπιστοσύνη που έδειξαν τμήματα εργαζομένων στη διοίκησή του και η οποία εκφράστηκε «με τη μαζική συμμετοχή αντιπροσώπων τους στις αρχαιρεσίες». Μπροστά στα νέα καθήκοντα που ανοίγονται σήμερα, επεσήμανε:
«Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο.
Αμέσως συγκεντρώνουμε τις δυνάμεις μας ενάντια στο αντεργατικό τερατούργημα, τον νόμο Χατζηδάκη, να καταργηθεί στην πράξη, να μην περάσουν τα σχέδια κυβέρνησης και εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ, να διεκδικήσουμε ικανοποίηση των σημερινών αναγκών μας. Επιπλέον, στηρίζουμε άμεσα από κοινού με τα σωματεία τις απεργιακές μάχες των Οικοδόμων στις 6 Νοέμβρη και των εργαζομένων στον Επισιτισμό - Τουρισμό στις 9 Νοέμβρη».
Δεν πρόκειται να σταματήσουν οι πρωτοβουλίες που ξεκίνησε το ΕΚΠ, όπως για την ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας, πρόσθεσε και επεσήμανε: «Ενα μεγάλο κέρδος το προηγούμενο διάστημα ήταν η συγκρότηση νέων σωματείων, όπως των διανομέων ή άλλων επιχειρησιακών. Το γεγονός ότι συνολικά έγινε προσπάθεια να ενταχθεί και να δράσει μέσα από τις γραμμές του κινήματος νέος κόσμος, που είναι ενεργός και με συμμετοχή στη δράση, προσπάθεια που θα συνεχίσουμε με όλες μας τις δυνάμεις».
Από την πλευρά της η πρόεδρος του κλαδικού Σωματείου Εργαζομένων Εμπορίου - Υπηρεσιών Νομού Αχαΐας, μέλος στο προηγούμενο και επανεκλεγείσα στο νέο ΔΣ του ΕΚΠ, Χριστίνα Παναγιογιαννοπούλου, χαρακτήρισε το εκλογικό αποτέλεσμα «νίκη των εργαζομένων, που θα βρίσκουν το σπίτι τους ανοιχτό».
Εξήγησε ότι «εδώ και τριάμισι χρόνια με την παρέμβαση του Εργατικού Κέντρου αποκρούσαμε επιθέσεις, ειδικά σε μεγάλα σούπερ μάρκετ, όπου η εργοδοσία επιδίωκε απλήρωτες υπερωρίες, εντατικοποίηση της δουλειάς με εργαζόμενους σε πολλά πόστα, δυσμενείς μεταθέσεις. Καταφέραμε να πληρωθούν υπάλληλοι σε συνεργία καθαρισμών οι οποίοι ήταν απλήρωτοι για μήνες, είχαμε στήριγμα στην πάλη μας για την Κυριακή αργία. Επίσης, δώσαμε ώθηση να ανασυνταχθούν και να έχουν καλύτερα αποτελέσματα στη δράση τους επιχειρησιακά σωματεία, όπως στον "Σκλαβενίτη"». Για τα νέα καθήκοντα του καινούργιου ΔΣ, δήλωσε:
«Μπροστά και στην προσπάθεια εφαρμογής του νόμου - εκτρώματος Χατζηδάκη, η σημερινή διοίκηση αποτελεί εγγύηση για πάλη κατάργησής του στην πράξη. Μας βοηθάει στην καθημερινή παρέμβασή μας στους χώρους δουλειάς και, το κυριότερο, για τη δημιουργία επιτροπών αγώνα παντού, αλλά και νέων επιχειρησιακών σωματείων, που θα στηρίζουν και το κλαδικό».
Ως άμεσο καθήκον σε αυτήν την κατεύθυνση έθεσε τη στήριξη της πάλης των εργαζομένων στα «Praktiker», με την απεργία που έχουν προκηρύξει για τις 6 Νοέμβρη ενάντια στην εκδικητική απόλυση συναδέλφου τους.
Το νέο ΔΣ, που θα συνεδριάσει σήμερα Τρίτη για τη συγκρότησή του σε σώμα, αποτελείται κατά σειρά εκλογής από τους: Δημήτρη Αγγελόπουλο, Σωτήρη Παρίση, Βασίλη Βασιλείου, Δημήτρη Μαρμούτα, Χριστίνα Παναγογιαννοπούλου, Στέφανο Λαβράνο, Γιώργο Σταθόπουλο, Ιωάννα Πελεκούδα, Γιώργο Αγγελόπουλο, Φώτη Κομπλίτση, Βασίλη Παπασημακόπουλο, Ανέστη Τριάντη, Παναγιώτα Πάναγοπούλου, Ηλία Φωτόπουλο, Νίκο Διαμαντόπουλο, Γιώργο Παπασπυρόπουλο και Βανέσα Αλίχου. Στην Ελεγκτική Επιτροπή εξελέγησαν: Ειρήνη Μπαράκου, Αντώνης Βικάτος και Κώστας Βιτωράτος. Αντιπρόσωπος στη ΓΣΕΕ ο Βασίλης Βασίλειου.
Αμεσα αναμένεται νέα συνεδρίαση για την οργάνωση της πάλης των εργαζομένων σε κάθε χώρο και κλάδο δουλειάς, με τη ΔΑΣ να καταλήγει στην ανακοίνωσή της μετά τις εκλογές: «Οι εργαζόμενοι σήμερα, συσπειρωμένοι στα συνδικάτα μας, έχουμε και τη δύναμη και τη θέληση να αλλάξουμε τα πράγματα, να παίξουμε καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις. Νόμος είναι το δικό μας δίκιο! Με αισιοδοξία προχωράμε μπροστά!».
Κιτ των Σοβιετικών μαθητών για την κατασκευή τηλεόρασης |
Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον πρωθυπουργό, Κυρ. Μητσοτάκη, και ειπώθηκαν πριν λίγο καιρό σε εκδήλωση με μαθητές. Φράσεις όπως «σχολείο του μέλλοντος» και «σχολείο του αύριο» επανέρχονται συχνά από εκπροσώπους της κυβέρνησης και άλλων αστικών κομμάτων, αλλά και αρθρογράφους του αστικού Τύπου. Προφανώς η κυβέρνηση υπογραμμίζει την ανάγκη να εφαρμοστούν οι μεταρρυθμίσεις που προωθεί, προκειμένου αυτό το σχολείο να γίνει πράξη.
Δεν θα αναλωθούμε εδώ στο να αποδείξουμε ότι αυτό που ονομάζουν «σχολείο του αύριο» είναι στην πραγματικότητα το σχολείο των κοινωνικών φραγμών και διακρίσεων, της ημιμάθειας, της εμπορευματοποίησης της γνώσης, που θα αναγκάζει τους γονείς να βάλουν περισσότερο το χέρι στην τσέπη.
Αξίζει, όμως, να ρίξουμε μια ματιά στο σχολείο που μέχρι σήμερα έχουν διαμορφώσει με την πολιτική τους αυτοί που εμφανίζονται ως «οραματιστές», δηλαδή όλες οι αστικές κυβερνήσεις που υλοποίησαν τις κατευθύνσεις της ΕΕ.
Στο σημερινό σχολείο, ενδεικτικά:
Υπάρχουν τουλάχιστον 48.000 κενές θέσεις μόνιμων καθηγητών και δασκάλων, αφού μπορεί η κυβέρνηση να πανηγυρίζει ότι φέτος έκανε 11.700 μόνιμους διορισμούς, οι ανάγκες όμως στα σχολεία είναι πολύ μεγαλύτερες (52.000 αναπληρωτές δούλεψαν πέρυσι και άλλοι 8.000 συνταξιοδοτήθηκαν).
Το 30% των σχολικών κτιρίων είναι 50ετίας.
Γυμναστήριο έχει το 6% των Δημοτικών και το 22% των Γυμνασίων - Λυκείων. Αίθουσα πολλαπλών χρήσεων έχει το 27% των Δημοτικών. Εργαστήριο Φυσικών Επιστημών έχει το 5% των Δημοτικών και το 26% των Γυμνασίων - Λυκείων.
700.000 μαθητές και μαθήτριες φοιτούν σε τμήματα από 21 έως 30 μαθητών.
Για το τελευταίο, βέβαια, η κυβέρνηση έχει απάντηση: Παλιά υπήρχαν 40 μαθητές σε κάθε τάξη, άρα «μας παίρνει» να συγχωνεύσουμε άλλα 1.000 τμήματα μόνο στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση... Περίεργη αντίληψη, είναι η αλήθεια, για το πώς θα φτάσουμε στο «σχολείο του αύριο».
Τι γινόταν, όμως, στην ΕΣΣΔ και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες την εποχή που στην Ελλάδα υπήρχαν 40 μαθητές σε κάθε τμήμα;
H κατάργηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής απελευθέρωσε τον άνθρωπο από τα δεσμά της μισθωτής σκλαβιάς, επιτάχυνε την ανάπτυξη της παραγωγικής και ερευνητικής διαδικασίας με κίνητρο και αποτέλεσμα μια θεαματικά γρήγορη άνοδο της κοινωνικής ευημερίας. Το σοβιετικό εκπαιδευτικό σύστημα αναγνωρίζονταν και από τους Δυτικούς για τη σαφέστατη, συντριπτική υπεροχή του στη σφαιρικότητα των γνώσεων που έδινε στους νέους.
Κοινό χαρακτηριστικό των εκπαιδευτικών συστημάτων στις χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης ήταν οι προσπάθειες εισαγωγής του πολυτεχνισμού, ώστε να μην είναι κανείς «δεμένος» για όλη του τη ζωή σε ένα επάγγελμα, και καθιέρωσης οκτάχρονου έως δεκάχρονου συστήματος υποχρεωτικής εκπαίδευσης.
Ενδεικτικά μόνο θα αναφέρουμε ότι οι χώρες αυτές ήταν οι πρώτες που εισήγαγαν τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές στην εκπαιδευτική διαδικασία, ήδη από τη δεκαετία του '80. Ενδεικτική είναι επίσης μία εικόνα του 1980 που δείχνει ένα εκπαιδευτικό κιτ που είχαν το 1980 οι Σοβιετικοί μαθητές για την κατασκευή... τηλεόρασης. Οποιαδήποτε σύγκριση, όχι μόνο με το σχολείο στην καπιταλιστική Ελλάδα του 1980, αλλά και του 2021, προκαλεί μόνο γέλιο ή και κλάμα...
Ας αναρωτηθεί, λοιπόν, ο καθένας: Αν αυτά μπορούσαν να γίνουν τότε, ποιες είναι οι δυνατότητες σήμερα για να έχουμε ένα σχολείο στο ύψος των αναγκών κάθε μαθητή, ένα σχολείο δημόσιο και δωρεάν, που θα βγάζει πολύπλευρα μορφωμένους ανθρώπους, ανεξάρτητα από το αν θα συνεχίσουν στο πανεπιστήμιο ή στην Επαγγελματική Εκπαίδευση.
Ενα σχολείο που δεν θα εξοντώνει τους μαθητές, δεν θα τους κατηγοριοποιεί σε αυτούς που «τα παίρνουν» και σε αυτούς που κάνουν μόνο για «να μάθουν μια τέχνη», δεν θα αναγκάζει τους γονείς να βάζουν το χέρι βαθιά στην τσέπη.
Αυτό είναι το σχολείο του αύριο για το οποίο αξίζει να αγωνιστούμε!