Κατέθεσαν υπόμνημα όπου περιγράφουν την πραγματικότητα στους χώρους δουλειάς που βιώνουν και σημειώνουν ότι «ο μόνος τρόπος να επιδοτηθούν οι μουσικοί και οι άλλοι καλλιτέχνες και τεχνικοί που τους αφήσατε χωρίς κανένα έσοδο, είναι να ενταχθούν όλοι οι ΚΑΔ που αφορούν την εστίαση και τη διασκέδαση στους επιδοτούμενους για να μπορούν να βγάλουν σε αναστολή τους μουσικούς που εργάζονται σε αυτά τα καταστήματα». Ανάμεσα σε άλλα απαιτούν να ενταχθούν όλοι οι εργαζόμενοι του χώρου στα μέτρα στήριξης, να μπουν σε καθεστώς αναστολής όλοι οι μουσικοί ανεξαρτήτως ΚΑΔ, να ενταχθούν οι εκπρόθεσμα εγγεγραμμένων στο Μητρώο Καλλιτεχνών, καθώς και όλοι όσοι πληρούν τις προϋποθέσεις. Ακόμα, απαιτούν, να πάρει το κράτος την ευθύνη για την προστασία της υγείας και του εισοδήματος των εργαζομένων, να σταματήσει να κρύβεται πίσω από το αφήγημα της ατομικής ευθύνης. Να καλυφθεί με κρατική ευθύνη το κόστος της επιδημιολογικής επιτήρησης στους χώρους εργασίας που έχουν απομείνει και πρωτόκολλα υγείας στο Θέαμα - Ακρόαμα με κριτήριο την περιφρούρηση της υγείας εργαζομένων και κοινού και όχι τα κέρδη των επιχειρηματιών.
Παράλληλα, προετοιμάζουν το μεγάλο συλλαλητήριο στις 10 Γενάρη, στο οποίο καλούν πάνω από 40 σωματεία του χώρου στις 12 μ. στα Προπύλαια και στη συνέχεια πορεία μέχρι το Σύνταγμα. Κινητοποιήσεις τη Δευτέρα διοργανώνουν ακόμα το παράρτημα Θεσσαλονίκης του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου στις 12 το μεσημέρι στην Καμάρα, το παράρτημα Κρήτης του ΠΜΣ στις 11 π.μ. στην πλατεία Ελευθερίας στο Ηράκλειο και το παράρτημα Λάρισας στις 11 π.μ. στην κεντρική πλατεία της πόλης, απαιτώντας άμεσα μέτρα στήριξης του εισοδήματος και της Υγείας.
Μια «αντισυμβατική» ιστορία αγάπης μεταξύ δύο νέων παιδιών, τοποθετημένη στις ΗΠΑ, στην κοιλάδα San Fernando, το 1973. Η Αλάνα (25) και ο Γκάρι (15) από την πρώτη μέχρι και την τελευταία σκηνή της ταινίας τρέχουν να συναντήσουν ο ένας τον άλλον, προσπαθώντας να συμβιβάσουν το υπαρκτό ηλικιακό κενό που υπάρχει ανάμεσά τους. Ο Γκάρι, ως ένα παιδί - θαύμα, είναι ιδιαίτερα «ώριμος» για την ηλικία του, και η Αλάνα κλέβει λίγο ακόμα χρόνο ξεγνοιασιάς, δίνοντας ο ένας στον άλλον αυτό που του «λείπει».
Ο Αντερσον τους τοποθετεί να βρίσκονται συνεχώς μια ανάσα από την «εκπλήρωση», βάζοντάς τους να συναντιούνται με δημοφιλείς προσωπικότητες της σόου μπιζ και της πολιτικής, που συνθέτουν ένα ιδιότυπο ψηφιδωτό της εποχής, με εξέχουσα σατιρική διάθεση αλλά χωρίς κοινωνική χροιά... Ετσι περνάει η «διακωμώδηση» της πετρελαϊκής κρίσης επί Νίξον, σε προσωπικό επίπεδο, σαν παραμύθι...
Η ταινία, γεμάτη με αναφορές στο κλίμα της εποχής, υποστηρίζεται πολύ καλά τόσο σκηνογραφικά - ενδυματολογικά όσο και φωτογραφικά, αποθεώνοντας τον αμερικανικό τρόπο ζωής, αφού οι κεντρικοί ήρωες επιδιώκουν να «πιάσουν την καλή», επαγγελματικά και προσωπικά, με κάθε τρόπο... Ο Αντερσον, όπως και σε προηγούμενες ταινίες του, βαφτίζει σημαντικές προσωπικότητες ανθρώπους που δεν αφορούν συλλογικά σχεδόν κανέναν. Κάτω απ' αυτό το πρίσμα, η σκηνοθετική ματιά του είναι άψογα εκτελεσμένη, η κάμερα σχεδόν δεν καταλαβαίνεις πώς κινείται τόσο όμορφα αποτυπώνοντας τους ήρωες, το καστ είναι εξαιρετικό αφού τεράστια ονόματα περνούν από την οθόνη (Σον Πεν, Τομ Γουέιτς, Μπράντλεϊ Κούπερ) δίνοντας ρεσιτάλ, και επιπλέον μας συστήνει δύο νέους ηθοποιούς στους πρωταγωνιστικούς ρόλους (Αλάνα Χάιμ, Κούπερ Χόφμαν) που εξυπηρετούν απόλυτα την αρχική ιδέα του σκηνοθέτη... Ενας υπέροχα σκηνοθετημένος, θεότρελος, γεμάτος ένταση αγώνας δρόμου, που δεν είναι τελικά «αγάπης αγώνας άγονος», για να περάσουν απροβλημάτιστα 133 λεπτά...
Η θέση στην οποία προσαρμόζεται το πόδι της θεάς Αρτέμιδας πάνω στον λίθο VI της ανατολικής ζωφόρου, χρωματισμένο για να ξεχωρίζει |
Πρόκειται για απόσπασμα του λίθου VI της ανατολικής ζωφόρου του Παρθενώνα, όπου απεικονίζονται οι θεοί του Ολύμπου καθιστοί, να παρακολουθούν την πομπή και την παράδοση του πέπλου στην Αθηνά, την πολιούχο θεά της Αθήνας. Απεικονίζει τα κάτω άκρα της Αρτέμιδας, θεάς του κυνηγιού, η οποία ατενίζει προς την πομπή των Παναθηναίων, που προσέρχεται προς τον μεγάλο ναό.
Σύμφωνα με το δελτίο Τύπου του Μουσείου της Ακρόπολης, η ιδιαιτερότητα αυτής της επιστροφής έγκειται στην προοπτική που έχει ξεκινήσει από την περιφερειακή κυβέρνηση της Σικελίας προς το ιταλικό υπουργείο Πολιτισμού, ώστε αυτό να παραμείνει σε μόνιμη βάση στο Μουσείο της Ακρόπολης.
Η Ιλιάδα από την πλευρά του Εκτορα. Ο Δημήτρης Λάλος, με όχημα το ομηρικό έπος, επιχειρεί αφενός την ανάδειξη του μύθου από τη σκοπιά του Εκτορα και αφετέρου την «αποκατάσταση» του ήρωα στη θέση που του αρμόζει, αναδεικνύοντας ακόμα περισσότερο τα υψηλά ιδανικά που διέπουν τα ομηρικά έπη. Στο κείμενο έχουν απομονωθεί όλοι οι στίχοι, ετεροαναφορικοί ή αυτοαναφορικοί, σχετικά με τον Εκτορα και αποδίδονται με τη μορφή ραψωδιακής αφήγησης, συνοδεία ζωντανής μουσικής.
Συντελεστές: Μετάφραση: Δημήτρης Μαρωνίτης. Δραματουργική επεξεργασία: Κατερίνα Διακουμοπούλου. Μουσικός επί σκηνής - πρωτότυπη μουσική: Αλέξης Κωτσόπουλος.
Προπώληση: viva.gr και στο ταμείο του θεάτρου.
Τρία μονόπρακτα, «Ενας καλός μάρτυρας», «Αγάπη» του Γιώργου Λαμψίδη και «Η κουτσή» της Αννας Μαυροπούλου - Βαφειάδου, με τον γενικό τίτλο «Εργατα και δουλείας». Τρεις μικρές περιεκτικές κωμωδίες με θέματα της καθημερινότητας των πρώτων Ποντίων από την εγκατάστασή τους στην Ελλάδα, διανθισμένες με παραδοσιακά τραγούδια του Πόντου, που τραγουδιούνται ζωντανά επί σκηνής με τη συνοδεία της ποντιακής λύρας.
Παίζουν οι: Ελένη Γερασιμίδου, Στέφανος Καλλιανίδης, Δαμιανός Νικολαΐδης, Αντώνης Ξένος, Αγγελική Ξένου, Γιάννης Σιδηρόπουλος. Λύρα: Στέφανος Καλλιανίδης.
Εισιτήρια: κανονικό 15 ευρώ, μειωμένο 10 ευρώ (φοιτ., άνεργ., ΑμεΑ, γκρουπ 25 ατόμων, 65+)