Η διαχρονική αντίσταση της νεολαίας στην υποταγή των ουσιών. Μια έκδοση της ΕΠΟΝ πριν 55 χρόνια και μια της ΚΝΕ για το 27ο Φεστιβάλ προειδοποιούν ότι η χρήση οδηγεί τους νέους στο περιθώριο
Τις δυο εκδόσεις τις χωρίζουν 55 χρόνια, αλλά αποτελούν κρίκους του ίδιου και διαρκούς αγώνα κατά των ναρκωτικών |
Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της ΕΠΟΝ «Νέα Γενιά» στις 25.2.1946 και φαίνεται να είναι μια προκήρυξη της ΕΠΟΝ. Ακολούθησε ή προηγήθηκε η τρίπτυχη έκδοση της ΕΠΟΝ Αθήνας με τίτλο: «Διαφθορά: Κίνδυνος αφανισμού της Νεολαίας μας».
Σ' αυτή την έκδοση - που έγινε το 1946 - δίνεται η έκταση της χασισοποτίας και υπάρχει το σύνθημα: «Οχι στο χασίς αλλά εκπολιτισμό στη νεολαία».
Το χασίς το έφερναν οι Αγγλοι ιμπεριαλιστές για να καθυποτάξουν τη νεολαία της εποχής.
Μάλιστα, ο σύντροφος Νίκος Καραντηνός - που σήμερα χαρίζει τη στήλη του στην πάλη της ΕΠΟΝ κατά των Ναρκωτικών - με ρεπορτάζ στη «Νέα Γενιά» αποκάλυπτε το δόλιο όπλο των «συμμάχων».
«H ΚΝΕ είναι η μοναδική πολιτική νεολαία που με σταθερό και αταλάντευτο τρόπο έχει οξυμένο ιδεολογικό - πολιτικό μέτωπο απέναντι σε όλα τα ναρκωτικά» είπε στο «Ρ» ο Π. Παλαβός, μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ.
Τα φεστιβάλ της ΚΝΕ και του «Οδηγητή» αποτέλεσαν βήμα καταγγελίας των ναρκωτικών, καθώς και βήμα προβολής του έργου θεραπευτικών κοινοτήτων. Φέτος στην πορεία προς το 27ο Φεστιβάλ, το ΚΣ της ΚΝΕ προχώρησε σε ειδική έκδοση με τις θέσεις του για τα ναρκωτικά.
«Σκοπός της έκδοσης, λέει ο Π. Παλαβός, είναι να καταγράψει τις θέσεις της οργάνωσης για το πρόβλημα. Φιλοδοξούμε, μέσα από το διάλογο και την αντιπαράθεση μέσα στη νεολαία και το κίνημά της, να συμβάλουμε ώστε το κίνημα της νεολαίας να εξοπλιστεί πολιτικά, με στόχους διεκδίκησης και πάλης ώστε μαζί με το λαό να βάλει φραγμό στις διαστάσεις που παίρνει η μάστιγα των ναρκωτικών».
«Σε μια εποχή, συνέχισε ο Π. Παλαβός, που η δυσοσμία που αναδίνει ο καπιταλισμός είναι αβάσταχτη, τα ναρκωτικά αξιοποιούνται από την αστική τάξη ολόπλευρα για τη χειραγώγηση της νεολαίας. Αποτελούν ένα ισχυρότατο όπλο στα πλαίσια της ιδεολογικής και πολιτικής της κυριαρχίας, προκειμένου να επηρεάζει τη διαμόρφωση των νεανικών συνειδήσεων. Στόχος είναι η διάδοση μέσα στους νέους ενός γενικότερου τρόπου ζωής που αφοπλίζει τα νεανικά όνειρα, αμβλύνει συνειδήσεις, περιθωριοποιεί τμήματα νέων. Η επίσημη πολιτική της κυβέρνησης και οι οδηγίες της ΕΕ αντί να αντιμετωπίζουν το πρόβλημα, κινούνται στην αντίθετη κατεύθυνση. Η πολιτική τους είναι αυτή της "αντιμετώπισης" φαινομένων που συνοδεύουν την τοξικομανία και της διαχείρισης του προβλήματος».
Και ο Π. Παλαβός κατέληξε: «Σε αυτά τα πλαίσια, τα τελευταία χρόνια με ιδιαίτερη ένταση, αστοί κονδυλοφόροι και πολιτικοί, νεοφιλελεύθεροι και κεντροαριστεροί, έχουν επιδοθεί σε μια άνευ προηγουμένου εκστρατεία που στοχεύει να δημιουργήσει μαζική κοινωνική ανοχή απέναντι στο φαινόμενο των ναρκωτικών. Η πρόσφατη πρόταση των "5", αλλά και ο τρόπος που "αγκαλιάστηκε" από τα ΜΜΕ και τον αστικό πολιτικό κόσμο, αποτελούν το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα».
Η ιστορία του Κήπου έχει ως εξής: Μέσα σε έναν κήπο όπου ζουν έντεκα γάτες - φίλοι, εμφανίζεται μια μέρα ένας ξένος γάτος, ο Σιάμ, που υπόσχεται ευτυχία και απαλλαγή από κάθε δεινό και αυταπάτη, φτάνει να δεχτείς το παραμύθι του και τους όρους του και να πιεις το μαγικό φίλτρο που προσφέρει. Ετσι αρκετά απ' τα γατάκια του κήπου αρχίζουν να σκέπτονται πως ίσως το φίλτρο είναι μια λύση στα προβλήματά τους. Το βιβλίο έχει 12 συμβολικά επεισόδια και οι 11 γάτες είναι κάποιοι χαρακτήρες με τους οποίους μπορούν να ταυτιστούν τα παιδιά. Ο Σιάμ λοιπόν καταφέρνει να βάλει στο «λούκι» ένα γάτο, το Χιονάτο.
Το τελευταίο επεισόδιο του βιβλίου μιλά για το Χιονάτο που βρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη απόφαση. Απ' τη μια μεριά υπάρχει ο Σιάμ που καλεί στο δικό του κήπο για να ξεχάσει όλα τα προβλήματά του και απ' την άλλη υπάρχει ο δικός του κήπος, όπου είναι ο εαυτός του. Το βιβλίο αφήνει τον αναγνώστη να απαντήσει για την επιλογή του Χιονάτου.
***
Κοντά στο σπίτι μου είναι ένα χωράφι που έχει ακόμα αμυγδαλιές.
Εκεί τα παιδιά της γειτονιάς παίζουν και φτιάχνουν τα πιο απίθανα πράγματα με παλιά αντικείμενα. Ετσι στην αρχή έκτισαν σπιτάκια πάνω στα... δέντρα και το ονόμασαν το χωράφι Δενδρόσπιτο! Τώρα τελευταία χρησιμοποιώντας παλέτες και χαρτόκουτα έφτιαξαν ένα σπιτάκι σαν λαβύρινθο.
Εκτός απ' τα παιγνίδια άρχιζαν να διαβάζουν και παιδικά βιβλία.
Η μικρή κόρη μου, εννιά χρονών, κατέβασε απ' τη βιβλιοθήκη τις «11 γάτες» και όταν τη ρώτησα για πού προορίζεται μου απάντησε ότι είναι στο πρόγραμμα να διαβαστεί στο σπιτάκι στο χωράφι, ενώ ταυτόχρονα με ρώτησε:
- Ο Σιάμ, ο πονηρός, δεν είναι αυτός που δίνει τα ναρκωτικά;
***
Ενα χρόνο πριν βρεθήκαμε με τη μεγάλη κόρη μου - ήταν δέκα χρονών - στην Ομόνοια.
Οταν αντίκρισε τα παιδιά που γυρεύουν τη δόση τους με ρώτησε γιατί είναι έτσι αυτά τα παιδιά.
Κι όταν της εξήγησα ότι παίρνουν ναρκωτικά μου είπε:
- Α, κατάλαβα μπαμπά. Ερχεται κάποιος και τους δίνει το ναρκωτικό, όπως ο πονηρός Σιάμ δίνει το μαγικό φίλτρο σαν στο παραμύθι!
Πριν προλάβω ν' αντιδράσω συμπλήρωσε με στόμφο: «Και είπαμε μπαμπά: "Η μαγκιά είναι να μην πάρεις ναρκωτικά"».
Το αγωνιώδες ερώτημα κάθε γονιού είναι αν το παιδί του θα διατηρήσει αυτή τη μαγκιά στις δύσκολες καμπές της ζωής ή θα «επαναστατήσει» με κάποιο πιόμα...