Συγκεκριμένες προτάσεις διεξόδου των ΕΒΕ από την κρίση κάνει η «Συμπαράταξη για την Αθήνα»
Eurokinissi |
Από πρόσφατη διαμαρτυρία βιοτεχνικών σωματείων έξω από το υπουργείο Οικονομίας |
Κατ' αρχάς, μεγάλη ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση των ΕΒΕ έχουν οι κυβερνήσεις του δικομματισμού. Με σειρά αντιλαϊκών μέτρων που πήραν (φορολογικών και άλλων), τουλάχιστον δυσκόλεψαν τη δραστηριότητά τους, αλλά και έπληξαν βάναυσα την τσέπη, την καταναλωτική δύναμη των πελατών τους. Η δε δημοτική αρχή της Αθήνας - όπως σημειώνουν στη «Συμπαράταξη» - τα χρόνια που πέρασαν, ακολούθησε μια αντιλαϊκή πολιτική, μακριά από τις ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων, που συνεχίζουν να ζουν σε μια πόλη αβίωτη.
Τα στελέχη της «Συμπαράταξης» συμπληρώνουν ότι από την πολιτική αυτή δεν μπορούσαν να λείψουν μέτρα ενάντια στη μικρή επιχείρηση, που σήμερα βρίσκεται σε ένα δυσμενές οικονομικό περιβάλλον, αποτέλεσμα της λεγόμενης ευρωπαϊκής σύγκλισης και των επιταχυνόμενων διαδικασιών συγκέντρωσης κεφαλαίων και παραγωγής. «Οι ΕΒΕ και οι αυτοαπασχολούμενοι, μάλιστα, υφίστανται διπλά τις επιπτώσεις αυτής της πολιτικής, ως δημότες και ως επιχειρηματίες», τονίζουν χαρακτηριστικά.
Συνηθισμένη εικόνα από την περιοχή του Ψυρρή |
Επίσης, η δημοτική αρχή αύξησε τα τέλη κοινοχρήστων χώρων για τα τραπεζοκαθίσματα μέχρι και 1.600%. Ενδεικτικά, στις 31.12.98 (δεύτερη θητεία του Δ. Αβραμόπουλου) στην πλ. Αγ. Αικατερίνης Κάτω Πετραλώνων και στην πλ. Αγ. Ανδρέα Θυμαρακίων ήταν 6.580 δρχ./τ.μ. για να φτάσουν τις 16.162 την 1/1/01 (αύξηση 145%). Στην πλ. Αγ. Σώστη και στην πλ. Ηούς και Εργατικής Πρωτομαγιάς (Κάτω Πετραλώνων) από 4.140 δρχ./τ.μ., στο ίδιο διάστημα πήγαμε στις 21.549 (αύξηση 420%). Στην πλ. Κουκακίου από τις 9.050 δρχ./τ.μ. φτάσαμε στις 43.098 (αύξηση 376%). Και πέρα από τα τραπεζοκαθίσματα, οι μικρέμποροι πληρώνουν ακριβά το κάθε τετραγωνικό μέτρο πεζοδρομίου που καταλαμβάνουν για την προβολή των εμπορευμάτων τους.
Εξάλλου, αξιοποιώντας την κυβερνητική πολιτική, η δημοτική αρχή επέκτεινε το τέλος 2% και σε άλλα επαγγέλματα πέρα από τα εστιατόρια και τις καφετερίες. Δηλαδή, το επέβαλε και σε τουριστικά είδη, είδη δώρων, ενοικιάσεις μοτοποδηλάτων κλπ. Το τέλος αυτό επιβάλλεται στον τζίρο και όχι στο κέρδος, με αποτέλεσμα να μετακυλίεται ως έμμεση φορολογία στους δημότες.
Η δεύτερη κατεύθυνση όπου κινήθηκε η δημοτική αρχή ήταν η δίωξη επαγγελματικών δραστηριοτήτων από διάφορες περιοχές της Αθήνας. Ετσι, σε συνεργασία με το ΥΠΕΧΩΔΕ και με σειρά μέτρων που δυσκόλευαν ή και απαγόρευαν τη λειτουργία παραδοσιακών ΕΒΕ, εξαφάνισε τις βιοτεχνίες από την περιοχή του Ψυρρή, στο όνομα του «καλλωπισμού» του ιστορικού κέντρου της πόλης. Η περιοχή παραδόθηκε στα νυχτομάγαζα, δηλαδή οχλούσες για τους κατοίκους χρήσεις. Οπως σημειώνουν και στο Σύλλογο Κατοίκων και ΕΒΕ της περιοχής, οι κοινόχρηστοι χώροι και χώροι στάθμευσης μετατράπηκαν σε υπαίθριους χώρους διασκέδασης και οι δρόμοι σε χώρους τραπεζοκαθισμάτων. Υπάρχει οικοδομικό τετράγωνο όπου καταμετρήθηκαν 74 τέτοια καταστήματα, ενώ εξαφανίζονται οι παραδοσιακές χρήσεις (βιοτεχνίες και μικρομάγαζα). Από τις 1.300, απέμειναν 600, ο αριθμός τους διαρκώς μειώνεται, ενώ απομακρύνονται και οι τελευταίοι κάτοικοι.
Με πρόσχημα τη λεγόμενη ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων της Αθήνας, διώχνει τις βιοτεχνίες από το Θησείο και το Μεταξουργείο, επιβάλλοντας πεζοδρομήσεις και άλλες αλλαγές που καθιστούν αδύνατη τη μετάβαση των πελατών εκεί, τον ανεφοδιασμό τους με προϊόντα κ.ά. Τέλος, πιέζει ποικιλότροπα τους περιπτεράδες προς όφελος των μεγάλων πρακτορείων διανομής Τύπου.
Την ίδια στιγμή ο δήμος παραχωρεί τους τελευταίους κοινόχρηστους χώρους στο μεγάλο κεφάλαιο για επέκταση των δραστηριοτήτων και χρυσοφόρα εκμετάλλευση, βοηθώντας την παραπέρα ισχυροποίηση των μεγαλοκαρχαριών σε αντιδιαστολή με τους μικρομεσαίους. Αρνείται και κάθε ενέργεια με στόχο τη διεκδίκηση των 150 δισ. δρχ. που παρακρατά το κράτος και δεν τα αποδίδει στο Δήμο Αθηναίων όπως οφείλει. Είναι χρήματα που λείπουν βασικά από τους δημότες, για υπηρεσίες που δεν απολαμβάνει.
Η «Συμπαράταξη» είναι φυσικά αντίθετη με αυτήν την πολιτική. Διεκδικεί κατ' αρχάς κάλυψη των δαπανών της ΤΑ από τον κρατικό προϋπολογισμό με ένα κεντρικό φορολογικό σύστημα προσαρμοσμένο στη φοροδοτική ικανότητα των φορολογουμένων. Στις σημερινές συνθήκες διατυπώνει για άμεση εφαρμογή ή διεκδίκηση συγκεκριμένες προτάσεις, ανάμεσά του κάποιες που αφορούν άμεσα τους ΕΒΕ. Π.χ.: Πάγωμα ή και μείωση των τελών. Είσπραξη των χρεών των μεγαλοοφειλετών. Κατάργηση του ΤΑΠ. Εφαρμογή του ΦΑΠ. Κατάργηση του τέλους 2%.
Περιοδεία στο ΠΙΚΠΑ Αθήνας πραγματοποίησε χτες ο υποψήφιος πρόεδρος για την Ενιαία Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αθήνας - Πειραιά
Στα κεντρικά γραφεία του ΠΙΚΠΑ Αθήνας περιόδευσε χτες ο Θανάσης Παφίλης, υποψήφιος πρόεδρος της διευρυμένης Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αθήνας - Πειραιά.
Αναφερόμενος στα σοβαρά προβλήματα που έχει προκαλέσει η πολιτική της κυβέρνησης στον τομέα της Κοινωνικής Πρόνοιας, την οποία υποβαθμίζει παραδίδοντάς την κομμάτι κομμάτι στο ιδιωτικό κεφάλαιο, ο Θανάσης Παφίλης κάλεσε τους εργαζόμενους να βγάλουν τα συμπεράσματά τους και να στείλουν το ανάλογο μήνυμα στις επερχόμενες εκλογές.
Διεκδικούμε, τόνισε, ένα αναβαθμισμένο σύστημα Υγείας, δημόσιο και δωρεάν, που θα καλύπτει τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, ένα σύστημα Υγείας στο οποίο δεν έχουν καμία θέση οι ιδιώτες και το κεφάλαιο.
Εάν υπάρχουν αγωνιστικοί δήμοι και νομαρχίες, συνέχισε, τότε οι εργαζόμενοι θα μπορούν από καλύτερες θέσεις να αγωνίζονται για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής που βάζει στην «κλίνη του Προκρούστη» εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα.
Στις 13 του Οκτώβρη, σημείωσε ακολούθως ο Θ. Παφίλης, πρέπει να εκλέξουμε νομάρχες αγωνιστές στο πλάι του λαού, να καταδικάσουμε τους εκπροσώπους του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΣΥΝ που θέλουν τη νομαρχία υπάλληλο και διαχειριστή της κυβερνητικής πολιτικής.
Ο Θ. Παφίλης αναφέρθηκε επίσης και στην κατάσταση που επικρατεί ευρύτερα στην Αθήνα μετά τη χτεσινή νεροποντή, καταγγέλλοντας τις ευθύνες της κυβέρνησης που δεν προχωρά στην κατασκευή των απαραίτητων έργων ώστε να ανακουφιστούν οι κάτοικοι της πρωτεύουσας, καθώς επίσης και τη σιωπή και τη συνενοχή της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης. Οπως τόνισε, τα έργα που γίνονται είναι για να κερδίσει το μεγάλο κεφάλαιο και όχι για να καλυφθούν οι ανάγκες των κατοίκων.