Βέβαια, κανένα διαστημόπλοιο δεν έχει πάει εκεί για να ελέγξει πραγματικά όλα τα παραπάνω. Και τίποτα απ' όλα αυτά δεν είναι απευθείας ορατό από τη Γη. Από τη Γη, ο MCG-6-30-15 δε φαντάζει σπουδαίος. Είναι ένας φακοειδής γαλαξίας, χωρίς τους σπειροειδείς βραχίονες που προσδίδουν κάποια φωτογένεια σε άλλα μέλη της οικογένειάς του. Αν τον δει κανείς με οπτικό τηλεσκόπιο δε θα του προκαλέσει κανένα ενδιαφέρον. Αλλά αν τον δει με ένα άλλο είδος τηλεσκοπίου, ο γαλαξίας αυτός ξαφνικά ζωντανεύει. Καθώς τα αέρια πέφτουν προς την κεντρική μαύρη τρύπα, λίγο πριν εξαφανιστούν πίσω από τον ορίζοντα γεγονότων, θερμαίνονται τόσο πολύ, που εκπέμπουν ακτίνες Χ. Οι αστρονόμοι μπορούν να συλλέξουν τις ακτίνες αυτές και να κατασκευάσουν ένα διάγραμμα πάνω στο ηλεκτρομαγνητικό φάσμα.
Σ' αυτές τις φωτογραφίες του διαστημικού τηλεσκοπίου Χαμπλ, οι μαύρες τρύπες στο κέντρο 6 γαλαξιών φαίνονται να έλκουν τεράστιους στροβίλους σκόνης και αερίων, που θερμαίνονται βίαια καθώς πλησιάζουν σπειροειδώς και τελικά μπαίνουν μέσα στον ορίζοντα γεγονότων. Η μικρότερη μαύρη τρύπα που έχει παρατηρηθεί έχει ορίζοντα γεγονότων διαμέτρου μόλις 10 χιλιομέτρων. Σαν μέτρο σύγκρισης, η πάνω αριστερά εικόνα αποτυπώνει περιοχή 6.000 ετών φωτός. |
Εκείνο που μπορεί να αντιπροσωπεύει το ανεπιτήδευτο διάγραμμα, είναι ίσως η ανίχνευση μια νέας πηγής κοσμικής ενέργειας, μιας πηγής που προβλέφτηκε μεν πριν από ένα τέταρτο του αιώνα, αλλά δεν είχε ποτέ πριν παρατηρηθεί πειραματικά. Μερικοί φυσικοί πιστεύουν ότι ένα μεγάλο μέρος του φωτός που είναι ορατό στο σύμπαν, συμπεριλαμβανόμενων των θεαματικών ακτινοβολούντων πιδάκων αερίων, που κινούνται με ταχύτητα που πλησιάζει την ταχύτητα του φωτός καθώς απομακρύνονται από το κέντρο ορισμένων γαλαξιών, ίσως να δημιουργούνται με το μηχανισμό αυτόν.
Η βασική αρχή του μηχανισμού είναι γνωστή. Την ανακάλυψε το Μ. Φαραντέι το 1831. Αλλά το όλο σκηνικό είναι τουλάχιστον εξωτικό. Αν ο Γουίλμς και οι συνεργάτες του έχουν δίκιο, δεν υπάρχει μόνο μια τρύπα στην καρδιά του MCG-6-30-15, αλλά και μια ηλεκτρογεννήτρια, ένα διναμό το οποίο χρησιμοποιεί την περιστροφική ενέργεια του χωροχρόνου που παρασύρεται από τη γρήγορα περιστρεφόμενη μαύρη τρύπα και τη μετατρέπει σε ηλεκτρισμό, με τρόπο ανάλογο εκείνου που το πετυχαίνει και το διναμό του αυτοκινήτου (κίνηση αγωγού μέσα σε μαγνητικό πεδίο). Ο αγωγός εδώ είναι τα ιονισμένα αέρια και το μαγνητικό πεδίο δημιουργείται από τη μαύρη τρύπα.
Οι περισσότεροι θεωρούν ότι οι μαύρες τρύπες είναι απλώς αστέρια μεγάλης μάζας, που έχουν καταρρεύσει σε τόσο μικρό χώρο, ώστε τίποτα δεν μπορεί να διαφύγει από το βαρυτικό τους πεδίο. Η πραγματικότητα αυτών των ουράνιων σωμάτων σύμφωνα με τον Γουίλμς είναι πολύ πιο φοβερή.