Αγαπητοί σύντροφοι, μελέτησα με μεγάλη προσοχή τις Θέσεις της Κ.Ε. του Κόμματός μας, για το 17ο Συνέδριο. Στη βάση με βρίσκετε σύμφωνο. Και κυρίως στον τίτλο: ΚΚΕ Ισχυρό για το Λαό, τη Λαϊκή Συμμαχία, το Σοσιαλισμό.
Και πράγματι, εκεί πρέπει να ριχτεί το κύριο βάρος. Διότι τα πρωτεία που έχει το σοσιαλιστικό σύστημα, ο καπιταλισμός δεν τα έχει, δεν είχε και ποτέ δεν πρόκειται να τα έχει. Διότι ο κύριος στόχος του είναι η εκμετάλλευση των εργαζομένων και οι εργαζόμενοι το ζούνε καθημερινά στο πετσί τους. Οχι μόνο στην πατρίδα μας αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, όπου επικρατούν καπιταλιστικά καθεστώτα.
Το ΚΚΕ μετά το 16ο Συνέδριο οργανώθηκε και συσπειρώθηκε καλύτερα. Πάλεψε για τα κρίσιμα και δίκαια προβλήματα που έχει το εργατικό κίνημα και το αγροτικό. Γενικά για όλα τα προβλήματα σε όλους τους κλάδους στη χώρα μας. Και οι εργαζόμενοι το είδαν θετικά. Αυτό φάνηκε και στις τελευταίες εκλογές, που το τιμημένο μας ΚΚΕ πήρε ικανοποιητικό ποσοστό και κράτησε την τρίτη θέση. Πολλοί ψηφοφόροι λένε ότι ο τρίτος παίρνει και μετάλλιο, σωστό. Παίρνοντας βέβαια υπόψη και τις δυσκολίες, την προπαγάνδα και τις συκοφαντίες εις βάρος του. Και το κύριο είναι, αυτό που δήλωσε η ΓΓ σ. Παπαρήγα, σταθήκαμε όρθιοι.
Και εδώ, σύντροφοι, αξίζει να αναφερθώ στα λόγια και στην ομιλία του σ. Χαρ. Φλωράκη, παλιότερα στο μνημόσυνο του Ηρωα Ν. ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ στην Αμαλιάδα. Ανάμεσα στα άλλα είπε και τούτα τα σημαντικά: «Σύντροφοι, περάσανε οι καιροί που μας βάζανε στα έξι μέτρα και μας στήνανε στο ντουβάρι και μας τουφεκίζανε, γιατί ήμασταν κομμουνιστές. Μπορούν σήμερα να το κάνουν; ΟΧΙ. Αλλά πάψανε να θέλουν να μας εξοντώσουν; ΟΧΙ. Αν τότε μας τουφεκίζανε και μας στήνανε στο ντουβάρι, σήμερα πάνε να μας σφάξουνε με το μπαμπάκι».
Και οι θέσεις πολύ σωστά αναφέρουν ότι χρειάζεται προσοχή και επαγρύπνηση. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι στο 13ο Συνέδριο οι μοντέρνοι ευρωκομμουνιστές με ανθρώπινο και σοσιαλιστικό πρόσωπο, δεν έλειψε να μας πάρουν την εξουσία και τον Περισσό, μέσα από τα χέρια μας. Αλλά πολύ καλά γνωρίζουμε πού καταλήξανε αυτοί οι φραξιονιστές. Και τη θέση που κρατήσανε με την ανατροπή στη Σ.Ε. και των υπόλοιπων σοσιαλιστικών χωρών. Το ίδιο και στην τραγωδία της γειτονικής Γιουγκοσλαβίας. Ακόμα και οι δεξιοί παράγοντες σήμερα αναγνωρίζουν ότι δεν έπρεπε να γίνει η ανατροπή, διότι με τη Σ.Ε. και των υπόλοιπων σοσιαλιστικών χωρών η πατρίδα μας είχε πιο καλή ασφάλεια. Οι εργαζόμενοι είχανε δουλιά και πολλά εμπορεύματά μας πηγαίνανε σ' αυτές τις χώρες. Τώρα βλέπουμε οι βιοτεχνίες και διάφορα εργοστάσια να φεύγουν στις σημερινές, νέες καπιταλιστικές χώρες. Οπως Βουλγαρία, Αλβανία, Σκόπια, και πιο μακριά. Εδώ φαίνεται η καταστροφή της καπιταλιστικής κοσμοποίησης.
Σωστά αναφέρουν οι Θέσεις της ΚΕ για τις ΚΟΒ. Χρειάζεται καλύτερη δουλιά απ' όλα τα μέλη του Κόμματος. Αυτό είναι σωστό. Υπάρχουν αδυναμίες και με λίγη προσπάθεια και όρεξη μπορούν να βελτιωθούν τα πράγματα και να λείψουν οι αδυναμίες. Αλλά, σύντροφοι, έχω τη γνώμη, παρά τις αδυναμίες που υπάρχουν, στις ΚΟΒ οι σ/φοι και σ/σες που ζούνε κομματική ζωή, σήμερα τους αξίζει ένα μπράβο. Διότι παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουνε, δεν το βάζουν κάτω. Παίρνουν μέρος στις καθημερινές κινητοποιήσεις και συγκεκριμένα συμβάλλανε στη μεγάλη διαδήλωση που έγινε στην Αθήνα. Σε όποιο άκρο της πατρίδας μας κι αν πάει κανείς, θα βρει αγωνιστές, θα βρει κομμουνιστές που κι αυτοί βοηθάνε με τον δικό τους τρόπο.
Αλλά εδώ σ' αυτή την περίπτωση η ΚΕ πρέπει να βρει τρόπους, να τους πλησιάσει αυτούς τους συντρόφους. Η ΚΕ πρέπει να δώσει προσοχή στα στελέχη του Κόμματος. Να είναι ικανά πολιτικά, το ίδιο και οι βουλευτές. Ακόμα πρέπει να δοθεί προσοχή και στην υγεία τους, είτε βγαίνουν στα παράθυρα της τηλεόρασης, ή μιλούν σε μικρές συγκεντρώσεις ή σε μεγάλες. Εχουμε παραδείγματα που σύντροφοι δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν την ομιλία τους και αυτό φέρνει αρνητικές συνέπειες στο κοινό.
Οσο για τους ξένους μετανάστες, σωστά είναι αναπόσπαστο κομμάτι του εργατικού δυναμικού. Αλλά πρέπει να δούμε και την άλλη πλευρά. Αυτοί οι εργαζόμενοι που προέρχονται από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, έχουν και τις ευθύνες τους. Διότι παλέψανε με πείσμα και συμβάλανε στην ανατροπή των σοσιαλιστικών συστημάτων. Τώρα και 15 χρόνια στις πατρίδες τους υπάρχει το καπιταλιστικό σύστημα και πολλοί σύντροφοι και εργαζόμενοι βάζουν το ερώτημα, γιατί δεν επιστρέφουν να απολαύσουν τα αγαθά.
Βρίσκω σωστές τις Θέσεις της ΚΕ, σε κείνο το σημείο που αναφέρεται στους Αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και στους μαχητές του ηρωικού ΔΣΕ και ειδικά στους επαναπατρισμένους πολιτικούς πρόσφυγες.
Στις Θέσεις στο 16ο Συνέδριο δεν υπήρχε καθόλου, ούτε μία συλλαβή για τους Ε.Π.Π., πράγμα που είχα κάνει τις παρατηρήσεις μου, στο διάλογο που πήρα μέρος, γραμμένο στο «Ρ», στις 27/10/2000. Είχα γράψει τότε, ότι ο όγκος και ο πυρήνας στο ΔΣΕ τότε, αποτελούνταν από τους σημερινούς Π.Π.!, που δώσανε ανυπολόγιστες θυσίες και σήμερα η πλειοψηφία μένει πιστή στους αγώνες και στα ιδανικά τους. Μένουν πιστοί στο τιμημένο ΚΚΕ, που αυτό ήτανε και ο καθοδηγητής τους. Δυστυχώς τα προβλήματά τους μένουν άλυτα.
Διάβασα τελευταία στο «Ρ» που η Γ.Γ. σ. Παπαρήγα δέχτηκε την Επιτροπή για τις αποζημιώσεις από τη Γερμανία. Σωστά, αλλά το Κόμμα μας δεν πρέπει να παραμερίζει και το σοβαρό πρόβλημα των Π.Π. Μια μεγάλη μερίδα Π.Π. μένουν ακόμη στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες και κυρίως στη Σ.Ε. Και το επιχείρημα που δεν τους δέχεται η πατρίδα μας είναι, διότι η καταγωγή τους είναι Σλάβικη, στην ουσία είναι Ελληνες πολίτες. Πολλοί επαναπατρισθέντες πολιτικοί πρόσφυγες γυρίσανε στην πατρίδα μας μετά το 1990 και δεν τους αναγνωρίζουν τα χρόνια της δουλιάς τους στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, διότι έληξε η προθεσμία της συμφωνίας και μένουν χωρίς σύνταξη.
Πριν προχωρήσω παρακάτω, θέλω να αναφερθώ στο τραγικό γεγονός. Στην πατρίδα μας αυτοκτονήσανε μέχρι σήμερα 35 Επ. Πολ. Πρ. Και εδώ μπαίνει το ερώτημα. Γιατί δεν αυτοκτόνησαν στην προσφυγιά; Το ίδιο γίνεται και με τις περιουσίες μας, που είναι καταπατημένες. Είμαι γνώστης αυτής της κατάστασης, διότι και εγώ είμαι παιδί Επ. Πολ. Πρ. Παρά τις ενέργειες που κάναμε δεν κατορθώσαμε να πάρουμε πίσω τις περιουσίες, που για μας είναι ζωτικής σημασίας. Αυτά τα χωράφια τα έχουμε ποτισμένα με μαύρο ιδρώτα και αίμα. Αυτή η τραγωδία που συνεχίζεται εις βάρος μας, είναι πραγματικό έγκλημα. Αξίζει να αναφερθώ στη δική μου περίπτωση για να γίνει κατανοητό στους αναγνώστες, αλλά κυρίως στην ΚΕ του Κόμματός μας, διότι όλες οι περιπτώσεις περίπου είναι όμοιες με τη δική μου.
Από το 1981 που επέστρεψα, δυστυχώς κάναμε δύο δικαστήρια, τα χάσαμε. Αφού βγήκανε ψευτομάρτυρες, πρώην τρομοκράτες και λιποτάκτες του ΔΣΕ. Εμείς δε ζητάμε κάτι που δε μας ανήκει. Τα κτήματά μας ζητάμε και μια που καταγόμαστε από τα ηρωικά ανταρτοχώρια των Γρεβενών, δηλώνω το συγκινητικό δράμα. Δεν υπάρχει χωριό και σπίτι αντάρτικο χωρίς θύματα. Υπάρχουν και οικογένειες που έχουνε και από πέντε θύματα στον αγώνα. Σβήσανε ολόκληρες οικογένειες. Παρ' όλες τις απώλειες, τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις, εμείς που μείναμε ζωντανοί, μένουμε πιστοί στο ηρωικό ΚΚΕ. Και γι' αυτό ζητάμε και προτείνουμε στο Κόμμα μας να σκύψει το κεφάλι στα καυτά προβλήματα των Ε.Π.Π. Προτείνω να συγκροτηθεί μια Επιτροπή.
Ζήτω ο μαρξισμός - λενινισμός
Ζήτω το 17ο Συνέδριο.
Καλογεράς Νίκος
ΚΟΒ Κληματαριάς Κάτω Τούμπας
Θεσσαλονίκη
Η περίοδος διεξαγωγής του 17ου Συνεδρίου του ΚΚΕ χαρακτηρίζεται από την όξυνση των κοινωνικών προβλημάτων, ως απόρροια των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων οι οποίες βρίσκονται σε εξέλιξη. Οι πολιτικοί εκφραστές του κεφαλαίου επιχειρούν να καλύψουν, με το μανδύα της συναίνεσης, τις ευθύνες τους για την εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής και να εξασφαλίσουν τη διαιώνιση της κυριαρχίας τους.
Η ανάγκη για την ολοκληρωμένη πρόταση διεξόδου και προοπτικής προβάλλει επιτακτικά, καθώς επιχειρείται η συστηματική απονεύρωση των λαϊκών αντιστάσεων και η αποτροπή κάθε προσανατολισμού σε ριζικές αλλαγές.
Το ΚΚΕ όλο το προηγούμενο διάστημα συγκεντρώνοντας την προσοχή του στην αντιμετώπιση των άμεσων καθηκόντων από τις εκλογικές αναμετρήσεις, μέχρι τις καθημερινές λαϊκές διεκδικήσεις, δεν παρέλειψε να συνδέσει τους αγώνες αυτούς με τις γενικότερες στρατηγικές επιλογές.
Οι αγώνες για την εργασία, την υγεία, τον πολιτισμό, δεν αποσυνδέθηκε σε καμία φάση με την εναλλακτική πρόταση εξουσίας, τη δημιουργία του Μετώπου και την επικαιρότητα της σοσιαλιστικής προοπτικής. Η επιμονή του ΚΚΕ στα στρατηγικά του προτάγματα ήταν και παραμένει ένα καθοριστικό στοιχείο για την κατοχύρωση ενός πρωτοποριακού ρόλου στο ελληνικό και διεθνές κίνημα. Υπήρξε ένας ουσιαστικός λόγος για τη συμπόρευση με λαϊκές ριζοσπαστικές δυνάμεις της κοινωνίας.
Υπό αυτή την έννοια η ανάδειξη από τις Θέσεις του Συνεδρίου της ιδεολογικοπολιτικής ισχυροποίησης ως κύριο καθήκον της περιόδου, πέρα από αναγκαιότητα για την αποτελεσματική ανταπόκριση του ΚΚΕ στις συνθήκες της οξυμένης ταξικής πάλης, ανοίγει κι ένα διάλογο ο οποίος αφορά άμεσα ένα ευρύτερο δυναμικό που συστρατεύεται μαζί του, επί σειρά ετών, στους κοινωνικοπολιτικούς αγώνες. Αλλωστε από την εμβάθυνση των ιδεολογικοπολιτικών δεσμών δημιουργείται μια συνειδητοποιημένη συνάντηση με προοπτική και αποφεύγονται οι αποσταθεροποιήσεις οι οποίες προκαλούνται από την ένταση της ταξικής πάλης.
Η συζήτηση γύρω από τα σύγχρονα προβλήματα και τη μορφή της εργατικής τάξης, ο ταξικός προσανατολισμός του κινήματος, οι όροι οικοδόμησης του Μετώπου και ο επαναπροσδιορισμός του σοσιαλιστικού οράματος είναι ορισμένα ζητήματα που η συστηματικότερη μελέτη τους - μέσα σε συνθήκες δράσης - μπορεί να επιδράσει θετικά στους προβληματισμούς ευρύτερων λαϊκών δυνάμεων που επανατοποθετούνται απέναντι στη σημερινή πραγματικότητα. Η επαρκής και ολοκληρωμένη απάντηση στις αιχμές των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και στα νέα ιδεολογήματα της αστικής τάξης είναι διαρκείς ανάγκες που απαιτούν εμπνευσμένες και τεκμηριωμένες παρεμβάσεις, που θα συμβάλουν στην ωρίμανση εξελίξεων για γενικότερες αλλαγές και στο επίπεδο της εξουσίας.
Αν μια τέτοια διεργασία κρίνεται επωφελής για την ισχύ του κεντρικού πολιτικού λόγου και αυξάνει την πειστικότητα στο επίπεδο της άμεσης πολιτικής πρότασης θεωρείται καθοριστική για την εξέλιξη των επιμέρους συσπειρώσεων και των διαφόρων μετώπων πάλης. Σε τούτα τα πρωτογενή πεδία συσσώρευσης λαϊκών δυνάμεων και διαμόρφωσης συνειδήσεων, σ' αυτά τα βάθρα της μεγάλης κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας είναι σημαντικό να ενισχύεται η αντιπαράθεση με τις δυνάμεις του αποπροσανατολισμού, της ενσωμάτωσης, της συνδιαχείρισης και με όλους όσοι επιχειρούν να διοχετεύουν τον ριζοσπαστισμό σε ανώδυνες διαμαρτυρίες και εξωραϊσμούς του συστήματος. Τα ιδεολογήματα της αστικής τάξης είτε με τη νεοσυντηρητική τους μορφή, είτε στην έκφραση μιας παρακμασμένης σοσιαλδημοκρατίας, είτε από θέσεις μιας «εξ αριστερών» υπέρβασης και εγκατάλειψης του μαρξισμού έχουν ως κύριο στόχο να αποκόπτουν - ειδικά σε περιόδους κρίσης - μεγάλες χειραφετούμενες μάζες από τα πιο πρωτοπόρα τμήματα της εργατικής τάξης.
Ολες αυτές οι αντιλήψεις βρίσκουν την εφαρμογή τους στη πολιτική της ΕΕ. Ο εργασιακός μεσαίωνας, η ανεργία, τα συρρικνωμένα δημοκρατικά δικαιώματα και η πολιτιστική ισοπέδωση είναι στοιχεία μιας ζοφερής καθημερινότητας που ολοένα και περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι συνδέεται άμεσα με τις αποφάσεις της ΕΕ των πολυεθνικών, όπως και ο μύθος της ευνοϊκής επίλυσης των εθνικών θεμάτων με τη συνδρομή της διαλύεται με σκληρό τρόπο. Οποιος στεκόταν κάποτε ουδέτερα και διλημματικά, απέναντι σ' αυτό το οικοδόμημα, αρνούμενος να αποφασίσει αν είναι παράδεισος ή κόλαση, σήμερα έχει την απάντησή του.
Επομένως, οι εκτιμήσεις για το ρόλο, το χαρακτήρα και την προοπτική της ΕΕ σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, αποτελούν ζητήματα που η περαιτέρω αποσαφήνισή τους μπορεί να επηρεάσει θετικά και να αυξήσει τη συσπειρωτική δύναμη στην προοπτική του Μετώπου. Ταυτόχρονα αποτελούν αιτίες σοβαρής ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης με τις δυνάμεις του ευρωμονόδρομου.
Οσοι διακρίνουν καθαρά τη διαχωριστική γραμμή με τον ιμπεριαλισμό και τα μονοπώλια βλέπουν απέναντί τους την ΕΕ και το βαθύτατα αντιλαϊκό της πρόσωπο. Οσοι βλέπουν μέσα σ' αυτήν την ολοκληρούμενη καπιταλιστική ένωση δυνατότητες προοδευτικού μετασχηματισμού, καλλιεργώντας αυταπάτες για μια άλλη ασαφή κοινωνική προοπτική, χωρίς ρήξεις και ανατροπές πολιτικών, συμβάλλουν στην αλλοίωση της λαϊκής πολιτικής συνείδησης που επιζητά ριζικές λύσεις.
Η Ευρώπη στο σύνολό της μπορεί να αποτελέσει ένα πεδίο ταξικών αγώνων και διεκδικήσεων, ένα χώρο γενικότερων αλλαγών που με τις αναγκαίες παρεμβάσεις σε εθνικό και διεθνές επίπεδο είναι εφικτό να εκφραστούν και στο επίπεδο της εξουσίας. Η αντίθεση στην πολιτική της ΕΕ και ο αγώνας για μια ενωμένη Ευρώπη του σοσιαλισμού και της ειρήνης υπάρχει η δυνατότητα να αποτελέσουν ένα πεδίο συντονισμένης δράσης με τις δυνάμεις και τα κοινωνικά κινήματα, στην Ελλάδα και την Ευρώπη, που διέπονται από αντίστοιχες αντιλήψεις.
Συσπειρώσεις και πρωτοβουλίες για τη συγκρότηση ενός τέτοιου ριζοσπαστικού πόλου θα ήταν χρήσιμο να αναπτυχθούν στο επόμενο χρονικό διάστημα. Η οργάνωση και ο συντονισμός των λαϊκών διαθεσιμοτήτων μέσα από τη λειτουργία ενδιάμεσων κρίκων είναι ένα θετικό βήμα στη γενικότερη προσπάθεια για τη δημιουργία του Μετώπου.
Οι θεωρητικές επεξεργασίες και η δράση των συσπειρώσεων και των μετώπων πάλης, αλλά και η αντιπαράθεση στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο θα αποκτήσουν μεγαλύτερη δυναμική, αν συνδεθούν αποτελεσματικά με το πανευρωπαϊκό κίνημα, το οποίο αντιπαλεύει την ΕΕ των μονοπωλίων και του ιμπεριαλισμού, χωρίς να εγκαταλείπει τον αγώνα για ριζικές αλλαγές στο εθνικό επίπεδο.
Οι Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το Συνέδριο ανοίγουν θετικά τη συζήτηση για ανάλογες προοπτικές και δημιουργούν προκλήσεις με τις οποίες όλοι καλούμαστε να αναμετρηθούμε την επόμενη περίοδο. Η ιδεολογικοπολιτική αντεπίθεση αποτελεί ένα σύνθετο καθήκον το οποίο επεκτείνεται από την ισχυροποίηση του ΚΚΕ μέχρι την αντίστοιχη θωράκιση των επιμέρους συσπειρώσεων και των μετώπων πάλης.
Η σύνδεση των συνεργαζόμενων με το Κόμμα έχει αποδειχτεί χρήσιμη και η ενίσχυσή της μπορεί να βοηθήσει στην επιτυχία αυτών των στόχων.
Αξίζει να προσπαθήσουμε, μπορούμε να τα καταφέρουμε.
Χρήστος Μαργανέλης
Αγαπητοί σύντροφοι,
Η αστική τάξη έπαψε προ πολλού να παράγει τέχνη, να παράγει πολιτισμό. Εδώ και πολλά χρόνια έχει στραφεί προς την καταναλωτική «Τέχνη». Χρησιμοποιεί τον καλλιτέχνη και τον μεταμορφώνει σε «κοπτοράπτη» που παραδίδει στη μάζα κατά παραγγελία «Τέχνη» κομμένη και ραμμένη στα μέτρα προδιαγραφής της άρχουσας τάξης. Αυτή η «Τέχνη» αποδεικνύεται ως ένα δοκιμασμένο μέσο, μέσω του οποίου διαδίδονται ανάλογα πρότυπα για να κρατούν τις λαϊκές μάζες στη «μαγεία» της ιμπεριαλιστικής τους ιδεολογίας. Παρατηρούμε τις τελευταίες δεκαετίες τη δημιουργία από την άρχουσα τάξη μιας βιομηχανίας διασκέδασης που προμηθεύει με ψευτο-καλλιτεχνικά εμπορεύματα το κοινό. Βλέπουμε κακόγουστες τηλεοπτικές σειρές, βλέπε Φώσκολο, που ανθίζουν στον σκουπιδότοπο της αστικής κοινωνίας. Επεμβαίνουν και καταχτούν τον ελεύθερο χρόνο με τη βοήθεια της βιομηχανίας βατής διασκέδασης. Λένε: ο εργάτης, ο υπάλληλος, οι νέοι μετά τις ώρες εργασίας ή των σπουδών πρέπει να γεμίζουν το χρόνο τους με διασκέδαση και ψυχαγωγία. Παράγονται προϊόντα που δεν έχουν καμία καλλιτεχνική και αισθητική αξία, τα οποία να καταναλώνονται όπως κάθε καταναλωτικό αγαθό. Με τεχνάσματα εξαπατούν τον κόσμο και οι λεγόμενοι καλλιτέχνες βάζουν το χεράκι τους, θέλοντας να πείσουν πως για όλους υπάρχουν δυνατότητες να ανέβουν τα σκαλοπάτια της κοινωνίας. Αυτοί οι λεγόμενοι καλλιτέχνες, λογοτέχνες που μπήκαν στην υπηρεσία της άρχουσας τάξης, δημιουργούν «ωραίες απεικονίσεις», κατασκευάζοντας έτσι μια βαλβίδα υπερπίεσης για να αποπροσανατολίσουν τις μάζες από τις άμεσες πολιτικές και κοινωνικές ανάγκες και απαιτήσεις. Εφαρμόζουν αυτό που είπε ο Νίτσε πριν εκατό και περισσότερα χρόνια: «Η αλήθεια είναι άσχημη. Εμείς έχουμε την τέχνη για να μην καταστραφούμε από την αλήθεια». Εδώ βλέπουμε τη θεοποίηση του ψέματος. Για τους σημερινούς «Νίτσε», το ψέμα είναι άγιο και η αστική τάξη ξέρει καλά να το χρησιμοποιεί.
Η βασική διαπίστωση των Μαρξ και Ενγκελς πως η μπουρζουαζία στο πέρασμά της, προς το βιομηχανικό καπιταλισμό έπαψε πια να είναι φορέας πολιτισμού, να παράγει πολιτισμό, ισχύει πολύ περισσότερο στην εποχή του ιμπεριαλισμού, στη δική μας εποχή της παγκοσμιοποίησης.
Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς; (Εδώ αναφέρομαι στους λογοτέχνες).
θα δανειστώ μια άποψη του Λένιν. Στο σύγγραμμά του «Κομματική οργάνωση και κομματική λογοτεχνία» (1905) βλέπει τη λογοτεχνία ως μέρος της κομματικής δουλιάς της οργανωμένης πρωτοπορίας του προλεταριάτου.
Η λογοτεχνία ήταν και είναι το πιο ισχυρό μέσο της προπαγάνδας και διαπαιδαγώγησης του ΚΚ. Ακόμα, η λογοτεχνία μπορεί να είναι μέσο διάδοσης γνώσεων. Χωρίς πλατιές γνώσεις δε θα υπάρχει νικηφόρα επανάσταση.
Εδώ να προσθέσω ένα απόσπασμα από την ομιλία της ΓΓ του ΚΚΕ Αλ. Παπαρήγα στην εκδήλωση της Εργατικής Αχτίδας: «Σήμερα χρειάζεται πολύ μεγαλύτερη επάρκεια γνώσης. Και η πιο ικανή να καταχτήσει γνώσεις και να τις αξιοποιήσει είναι η εργατική τάξη».
Να ενδιαφερθεί το Κόμμα μας για τη λογοτεχνία και τους λογοτέχνες και να τους χρησιμοποιήσει για τη διάδοση γνώσεων. Να χρησιμοποιήσει τη λογοτεχνία ως μέσο προπαγάνδας. Το 17° Συνέδριο πρέπει να πάρει τις αναγκαίες αποφάσεις.
Προτείνω, μετά το Συνέδριό μας, να πραγματοποιηθεί μια πλατιά σύσκεψη κομμουνιστών λογοτεχνών όπου θα συζητηθεί ένα πρόγραμμα δράσης.
Προτείνω:
1) Ημερίδα για τα καθήκοντα των λογοτεχνών στη σημερινή εποχή.
2) Ημερίδες για την υπεράσπιση της ελληνικής γλώσσας.
3) Να παρθούν συγκεκριμένες αποφάσεις για τη σύνδεση Ελλήνων λογοτεχνών (κομμουνιστών) με λογοτέχνες των Βαλκανίων, της Ευρώπης, της Μ. Ανατολής για το συντονισμό της δράσης μας στον αγώνα της εργατικής τάξης.
4) Στο ΚΜΕ πρέπει να υπάρχει τμήμα που θα ασχολείται με ζητήματα της Τέχνης.
5) Οι λογοτέχνες μας να παρουσιάζουν τα έργα τους στις ΚΟΒ.
6) Τα βιβλιοπωλεία της ΣΕ να μην πωλούν μόνο βιβλία, μα να γίνουν Κέντρα συζήτησης και παρουσίασης της λογοτεχνίας μας. Το ίδιο να ισχύει και για τις στήλες κριτικής ή παρουσίασης του «Ριζοσπάστη» (όχι μόνον εκδόσεις «Καστανιώτης»).
Υποστηρίζω τη γνώμη πολλών συντρόφων για την αποκατάσταση της τιμής του Νίκου Ζαχαριάδη και των συντρόφων που διαγράφτηκαν από την 6η Ολομέλεια και κράτησαν όλα τα χρόνια ψηλά την κομμουνιστική τους συνείδηση. Να καταδικαστεί το 20° Συνέδριο του ΚΚΣΕ ως οπορτουνιστικό - αναθεωρητικό. Ιδια απόφαση να παρθεί και για την 6η Ολομέλεια.
Χρήστος Πολυχρονίδης
Χαϊδάρι