Μετέτρεψαν τον αρχαιολογικό χώρο σε στρατόπεδο, με τους Αμερικανούς και Πολωνούς κατοχικούς στρατιώτες να επιδίδονται ...σε «συλλογή σουβενίρ»
Το σχεδιάγραμμα της έκθεσης (από το Βρετανικό Μουσείο) εντοπίζει το χώρο του στρατοπέδου (το τετράγωνο στο κέντρο) σε σχέση με τα εξωτερικά και εσωτερικά τείχη της Βαβυλώνας |
Ο αρχαιολογικός χώρος της Βαβυλώνας μετατράπηκε σε στρατόπεδο τον Απρίλη του 2003 με δυναμικό, αρχικά, 2.000 Αμερικανών και Πολωνών στρατιωτών! Το Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου παραδόθηκε εξ ολοκλήρου στους Πολωνούς, οι οποίοι είχαν μαζί τους και αρχαιολόγους (σ.σ. το «τερπνόν» μετά του ωφελίμου;). Το στρατόπεδο οργανώθηκε ακριβώς στο κέντρο του αρχαιολογικού χώρου, μέσα στα εσωτερικά της τείχη. Τα βαριά οχήματα συνέθλιψαν τους πλακόστρωτους δρόμους της πόλης, ηλικίας 2.600 ετών, ενώ τα αρχαία κομμάτια χρησιμοποιήθηκαν για να γεμίσουν σακιά με άμμο. Πρόκειται όμως για ελάχιστο τμήμα των καταστροφών που «είδαν» το φως της δημοσιότητας. «Αυτός ο κατάλογος δεν πρέπει να εκληφθεί ως πλήρης, αλλά είναι ενδεικτικός των τύπων των ζημιών που προκλήθηκαν», σημειώνεται στην εισαγωγή της έκθεσης.
Την έκθεση υπογράφει ο Τζον Κέρτις, έφορος του τμήματος Αρχαιοτήτων Εγγύς Ανατολής του Μουσείου, ο οποίος προσκλήθηκε στη Βαβυλώνα από Ιρακινούς ειδικούς. Εκεί διαπίστωσε ρωγμές και τρύπες στους φημισμένους δράκοντες στην Πύλη της Ιστάρ, προφανώς από στρατιώτες που προσπάθησαν να πάρουν μαζί τους «σουβενίρ». «Είναι σαν να φτιάξει κανείς μια στρατιωτική βάση στη Μεγάλη Πυραμίδα της Αιγύπτου ή γύρω από το Στόουνχετζ στη Βρετανία», σημειώνει ο Κέρτις. Μεγάλη έκταση του χώρου καλύφθηκε με χαλίκια που συμπιέστηκαν και σε μερικές περιπτώσεις υπέστησαν χημική επεξεργασία, ώστε να δημιουργηθούν ελικοδρόμια και χώροι στάθμευσης αυτοκινήτων. Η έκθεση του Κέρτις βασίστηκε κατά πολύ πάνω σε έκθεση των Πολωνών αρχαιολόγων, η οποία όμως, σύμφωνα με τον Βρετανό, δεν είναι πλήρης και αναλυτική.
«Ολόκληρη περιοχή μεταξύ του μουσείου Χαμουραμπί και του ελληνικού θεάτρου έχει ισοπεδωθεί και έχει καλυφθεί με αμμοχάλικο. Στο ανατολικό τέλος της περιοχής μεταξύ του μουσείου Χαμουραμπί και του ελληνικού θεάτρου, από τη βόρεια πλευρά του κύριου δρόμου, μια περιοχή 20 μ., τετράγωνη, έχει εκσκαφτεί σε βάθος 1 μ.», αναφέρεται σε άλλο σημείο. Και πιο κάτω: «Στα βορειοδυτικά του ελληνικού θεάτρου (στην περιοχή καλούμενη KBR 1 στην πολωνική έκθεση) υπάρχουν έξι θέσεις» όπου έχουν τοποθετηθεί «κοντέινερ» καυσίμων. «Υπάρχουν στοιχεία περιβαλλοντικής μόλυνσης εδώ υπό μορφή διαρροής καυσίμων. Ακριβώς εδώ κοντά είναι βυτιοφόρα από τα οποία τα οχήματα ανεφοδιάζονται σε καύσιμα αυτήν την περίοδο. Υπάρχουν σημάδια περαιτέρω σοβαρής διήθησης καυσίμων», σημειώνει ο Κέρτις.
Το κωμικοτραγικό της υπόθεσης είναι ότι ο Κέρτις θεωρεί πως τις πρώτες μέρες «μετά τον πόλεμο, η στρατιωτική παρουσία στη Βαβυλώνα εξυπηρέτησε έναν πολύτιμο σκοπό δεδομένου ότι απέτρεψε την περιοχή από τη λεηλασία»! «Αλλά είναι θλιβερό», συνεχίζει, «ότι ένα στρατιωτικό στρατόπεδο αυτού του μεγέθους έχει καθιερωθεί σε μια από τις σημαντικότερες αρχαιολογικές περιοχές στον κόσμο». Βρετανικό Μουσείο είναι αυτό...
«Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» (ταινία που ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών γιατί βασιζόταν στο αντικομμουνιστικό και ανιστόρητο «πόνημα» του Μπερνιέ) γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στην Κεφαλονιά, γεγονός που δεν προσέδωσε καμία ...«υποδομή» στην εθνική μας κινηματογραφία |
Χαρακτηριστική ήταν η συνέντευξη του υφυπουργού, Π. Τατούλη, την περασμένη Παρασκευή στον «Αθήνα 9,84», περισσότερο γι' αυτά που δεν είπε. Λ.χ., ενώ άσκησε κριτική για την έλλειψη υποδομών στον τομέα («ήταν η φοβία, η ευθυνοφοβία, η έλλειψη προγραμματισμού και πολιτικής από τις προηγούμενες πολιτικές ηγεσίες, που αποστέρησαν από τη χώρα μας τις πιθανότητες να δημιουργηθούν υποδομές») δεν ξεκαθάρισε τι θα κάνει για να τις δημιουργήσει.
Αφησε, ωστόσο, να εννοηθεί ότι με τις «υποδομές» η ΝΔ εννοεί ...την παραγωγή ξένων υπερπαραγωγών στην Ελλάδα! Εφτασε στο σημείο να μιλήσει για «άλματα που έχουν κάνει χώρες, όπως η Ουγγαρία και η Ρουμανία στον κινηματογράφο, οι οποίες μπαίνουν δυναμικά στο ανταγωνιστικό περιβάλλον του κινηματογράφου, γιατί έχουν, πλέον, τις απαραίτητες υποδομές». Ο υφυπουργός «ξέχασε», βέβαια, να πει ότι αυτές οι χώρες διαθέτουν Ακαδημίες Κινηματογράφου - για την οποία επίσης δεν είπε τίποτα όσον αφορά στη χώρα μας - και ανέπτυξαν, λόγω ακριβώς του σοσιαλιστικού συστήματος που είχαν, πλούσια και διεθνώς αναγνωρισμένη κινηματογραφία. Δεν περίμενε η Ουγγαρία το γύρισμα σε αυτήν της ταινίας «Ιπτάμενα στιλέτα» - που ανέφερε ως παράδειγμα ο υφυπουργός(!) - για να αποκτήσει υποδομές!
Επιμένοντας ότι «ο κινηματογράφος είναι και βιομηχανικό προϊόν», ο υφυπουργός έφερε ως παράδειγμα τη Γαλλία που διπλασίασε τις «επενδύσεις» της στην εθνική της κινηματογραφία για να αντισταθεί στο Χόλιγουντ. Δεν είπε, όμως, ποιος επένδυσε - κράτος ή ιδιώτες - και γιατί κυριαρχεί το Χόλιγουντ και στη Γαλλία, ούτε βέβαια ενοχλείται από το γεγονός ότι η Γαλλία ρίχνει το βάρος σε παραγωγές που προσομοιάζουν στις χολιγουντιανές με επιπτώσεις στην εθνική τους κινηματογραφία.
Ως μόνη «λύση» βλέπει ο υφυπουργός τις «επενδύσεις», φυσικά ιδιωτών. Είπε, μάλιστα, ότι «βρισκόμαστε στην τελική φάση της διεργασίας μας με το υπουργείο Οικονομίας, για να διαμορφώσουμε το πλαίσιο των οικονομικών κινήτρων που θα δώσουν την αναπτυξιακή πολιτική στον κινηματογράφο». Δεν είπε γιατί δεν ικανοποιεί τα αιτήματα των σκηνοθετών και την ενεργοποίηση του νόμου για την απόδοση του 1,5% των κερδών των ιδιωτικών καναλιών για κινηματογραφική παραγωγή.
Ασκησε κριτική στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου λέγοντας πως εκτός από την «Πολίτικη κουζίνα» και τις «Νύφες», «υπάρχει και σωρεία άλλων ταινιών, των οποίων η σχέση με την αγορά ήταν ελάχιστη έως μηδαμινή. Η τέχνη δεν μπορεί να γίνεται για την τέχνη, γίνεται για το λαό. Μην ξεχνάτε ότι όλα αυτά τα πράγματα χρηματοδοτούνται από τους Ελληνες φορολογούμενους πολίτες, που σημαίνει ότι όλα θα πρέπει να αποτελούν σταθμικούς παράγοντες στο επίπεδο επιλογής των πολιτικών». Δεν είπε όμως πώς προτίθεται η κυβέρνησή του να παρέμβει στο μείζον θέμα της διανομής της ελληνικής κινηματογραφίας, αν μη τι άλλο ...στην Ελλάδα.
Δεκαεννέα συνθέτες μελοποιούν ισάριθμα ποιήματα του Κωστή Παλαμά, στη μουσική έκδοση με τίτλο «Δεν ξέρω παρά να τραγουδώ» - δημιουργία του Πανεπιστημίου Αθηνών - που παρουσιάστηκε χτες, στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου. Η έκδοση - ένα βιβλίο και ένα CD - περιλαμβάνει όλα τα κείμενα και τα μελοποιημένα ποιήματα, που παρουσιάστηκαν σε συναυλία που πραγματοποιήθηκε στον αύλειο χώρο του παλαιού Πανεπιστημίου στην Πλάκα, το Σεπτέμβρh του 2003.
Οι μουσικοί συνθέτες και τραγουδοποιοί που μελοποίησαν τα ποιήματα του Κωστή Παλαμά είναι οι: Ορφέας Περίδης, Δώρα Παναγοπούλου, Κώστας Μακράς, Στέφανος Κόκκαλης, Γιάννης Αρχιμανδρίτης, Χρίστος Θεοδώρου, Σοφία Καμαγιάννη, Γιώργος Ανδρέου, Φοίβος Δεληβοριάς, Βασίλης Χατζηνικολάου, Λουδοβίκος των Ανωγείων, Χάικ Γιαζιτζιάν, Νίκος Ξυδάκης, Τάσος Ρωσόπουλος, Κωστής Ζευγαδέλης, Κώστας Λειβαδάς, Νίκος Ζούδιαρης, Μελίνα Τανάγρη και Σταμάτης Κραουνάκης. Μεταξύ των καλλιτεχνών που ερμηνεύουν τα τραγούδια είναι οι Ελένη Τσαλιγοπούλου, Μαρία Λυμπεράκου, Μαρία Σπυροπούλου, Σταύρος Ψαρουδάκης, Βικτώρια Ταγκούδη.
Ανανεώθηκε για την προσεχή τριετία η θητεία του Νίκου Κούρκουλου ως καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου. Μια τριετία κρίσιμη, μέσα στην οποία ευελπιστούν, πρόεδρος (Ελένη Αρβελέρ) και μέλη του ΔΣ να εγκαινιαστεί το ανακαινισμένο κτίριο της οδού Αγ. Κωνσταντίνου. Οι εργασίες, που θα γίνουν με κονδύλια του Γ' ΚΠΣ, δεν έχουν αρχίσει ακόμη, καθώς η διοίκηση του Εθνικού και η επιτροπή που έχει συσταθεί, εξετάζουν τους φακέλους των τριών εταιριών που συμμετέχουν στο διαγωνισμό για την ανακαίνιση του θεάτρου.
Σε χτεσινή συνέντευξη Τύπου με κύριο θέμα τον απολογισμό της τελευταίας δεκαετίας, η Ελ. Γλύκατζη - Αρβελέρ τόνισε ότι αυτή «σημαδεύτηκε από μία πορεία ανοδική». Τα εισιτήρια που έκοψε το Εθνικό την τελευταία χρονιά έφτασαν τα 284.265, και οι εισπράξεις ανήλθαν 3.332.832 ευρώ. Τόνισε όμως, ότι οι κρατικές επιχορηγήσεις παραμένουν το κύριο έσοδό του. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν, από το 1994 έως το 2004, το Εθνικό Θέατρο έδωσε 7.590 παραστάσεις, με 136 παραγωγές στις σκηνές του, αύξησε τον αριθμό των παραγωγών του. Ιδρυσε και οργάνωσε το Παιδικό Στέκι, την Πειραματική Σκηνή, το Εργαστήριο Υποκριτικής και Σκηνοθεσίας, ίδρυσε τη Θερινή Ακαδημία Θεάτρου, διέσωσε από τη φθορά και ανέδειξε το ιστορικό βεστιάριό του, με αποκορύφωμα την έκθεση στην Εθνική Πινακοθήκη «Ενδυμα Θεάτρου» το 2003. Στόχος του Εθνικού Θεάτρου είναι και η θεσμοθέτηση Σχολής Σκηνοθεσίας Θεάτρου και το Εργαστήριο Αρχαίου Δράματος.