Αυτό είναι το δίλημμα, που αντιμετωπίζει σήμερα ο λαός μας, σύμφωνα με τον Γ. Παπανδρέου και τη συνέντευξή του στα χτεσινά «Νέα». «Μπροστά σε αυτό το ισχυρό και διεθνές φαινόμενο (σ.σ. της παγκοσμιοποίησης) έχεις δύο επιλογές, λέει ο Γ. Παπανδρέου και συνεχίζει: 'Η να αποδεχτείς μια εκ των έξω επιβολή αποφάσεων "για σένα χωρίς εσένα", όπως λέει το τραγούδι, ή να πάρεις εσύ τη μεταρρύθμιση στα χέρια σου, σεβόμενος τις ανάγκες, τις ελπίδες και τις απαιτήσεις των πολιτών. Αυτή είναι η σημερινή σημασία της φράσης "Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες". Εμείς προσδιορίζουμε την τύχη μας. Η ΝΔ κατάφερε σε λίγους μόνο μήνες την επιτήρησή μας».
«Η Ενωμένη Ευρώπη είναι εδώ» και χτες απέδειξε για άλλη μια φορά ότι είναι «νούμερο ένα» στην υποκρισία και τη διαστρέβλωση. Ο λόγος για τη χτεσινή φιέστα στο Ζάππειο, με πρωταγωνιστή το υπουργείο Παιδείας και στόχους, τόσο τη διαστρέβλωση της Ιστορίας, όσο και τον αποπροσανατολισμό της μαθητικής νεολαίας από μια ημέρα ορόσημο στην ιστορία της ανθρωπότητας.
«Το ρόλο της Ελλάδας και των νέων στην Ενωμένη Ευρώπη του Συντάγματος» κλήθηκαν να ζωγραφίσουν οι μαθητές από τα δημοτικά σχολεία της Αθήνας, σε μια απόπειρα να μεταλλαχτεί η 9η Μάη σε «ημέρα της Ευρώπης». Ετσι η συμπλήρωση των 60 χρόνων από τότε που οι λαοί της Γης ορκίστηκαν «Ποτέ πια φασισμός - ποτέ πια πόλεμος», αποσιωπήθηκε με το έτσι θέλω, επιβάλλοντας με φασιστικό τρόπο στους πιτσιρικάδες να ακούσουν για πολλοστή φορά, το εγχώριο «νούμερο 1» και να γίνουν κερκίδα στην υποκουλτούρα της Γιουροβίζιον.
Την ίδια στιγμή η υπουργός Παιδείας υποστήριζε ότι: «Συνασπίζουμε λαούς δε συνασπίζουμε κράτη», θέλοντας προφανώς να πει: «Συνασπίζουμε τη φτώχεια, την ανεργία, την εκμετάλλευση και τη μαστούρα των λαών». Και επειδή όλα δείχνουν ότι το ψέμα και η μαύρη προπαγάνδα θα απλώνεται με αντιλήψεις τύπου «η δημοκρατία στην Ευρώπη εδραιώθηκε με την πτώση του τείχους», επιβάλλεται η εγρήγορση όλων μας. Γιατί ακόμη και «όταν δεν πυροβολούν, στόχος τους παραμένει ο νους...».
Συμπληρώνονται φέτος 6 χρόνια από το «σπάσιμο» της χρηματιστηριακής «φούσκας» το Σεπτέμβρη του 1999 και η πληγή συνεχίζει να πυορροεί...
Μας το θύμισε χτεσινή Ερώτηση του βουλευτή της ΝΔ Μ. Εβερτ, στην οποία επισημαίνει ότι μετά το 2003 η συντριπτική πλειοψηφία των μετοχών μικρής και μεσαίας κεφαλαιοποίησης, έχασε έως και το 99% της χρηματιστηριακής της αξίας, ενώ ο γενικός δείκτης αυξήθηκε χάρη στην άνοδο λίγων εταιριών υψηλής κεφαλαιοποίησης, ιδιαίτερα των τραπεζών...
Από τις επισημάνσεις αυτές έρχεται και πάλι στην επικαιρότητα το κόλπο - γκρόσο που στήθηκε μεταξύ του 1998 και Σεπτέμβρη του 1999. Με άλλα λόγια, φούσκωσαν με αέρα, λίγο πολύ όλες τις μετοχές κι όταν το μπαλόνι υπερμεγεθύνθηκε και οι τιμές είχαν φτάσει στο απόγειο, οι... μυημένοι πούλησαν τις δικές τους και, μετά, το άφησαν να ξεφουσκώνει...
Ολ' αυτά, όμως, είναι λίγο-πολύ γνωστά. Αυτό που ίσως θα έπρεπε να σημειώσουμε είναι ότι για να στηθεί αυτό το μεγάλο κόλπο δούλεψαν μεθοδικά κόμματα (το ΠΑΣΟΚ κυρίως αλλά και η ΝΔ), ο Τύπος, τα άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι τράπεζες, τα αμοιβαία κεφάλαια, η Τράπεζα της Ελλάδας και, φυσικά, οι ξένοι ...θεσμικοί. Ηταν ένα έγκλημα του ...παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού σε συνεργασία με την εγχώρια πλουτοκρατία, το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο της χώρας. Αυτά για ορισμένους, όπως ο κ. Εβερτ, οι οποίοι συνεχίζουν να επιμένουν στη δικαστική διαλεύκανση του χρηματιστηριακού σκανδάλου. Και δε νομίζουμε, βέβαια, ότι ο κ. Εβερτ επιθυμεί να στήσει στο σκαμνί την τάξη που εκπροσωπεί. Μάλλον, τον εξαγνισμό και την αθώωσή της επιδιώκει με την επιμονή του για δικαστική διερεύνηση και την πιθανή δίωξη κάποιων «κακών» καπιταλιστών...
Η Εργατική Πρωτομαγιά ανήκει στην εργατική τάξη. Και η εργατική τάξη δεν περιμένει από καμιά κυβέρνηση, από κανέναν εργατοπατέρα, να καθορίσουν το περιεχόμενό της. Οπως, χτες - στο διάβα των χρόνων - έτσι και σήμερα, οι εργάτες θα αποφασίσουν τι θα κάνουν. Η Εργατική Πρωτομαγιά είναι ποτισμένη με το αίμα των εργατών και κανένας υποκριτής, καμιά εξουσία, δε θα τη βάλει στο χρηματιστήριο της μικροπολιτικής.
Με τον ίδιο τρόπο, κατεβαίνουμε «συν γυναιξί και τέκνοις» στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ. Με κάθε τρόπο και κάθε μέσο, φτάνουμε όλοι στις διαδηλώσεις που οργανώνουν οι ταξικές δυνάμεις. Με το κόκκινο λάβαρο της μνήμης και των ταξικών αγώνων. Με αισιοδοξία και πίστη στις δυνάμεις μας, βάζουμε τη σφραγίδα μας, τη σφραγίδα της τάξης μας, και σ' αυτήν την Πρωτομαγιά. Στην Πρωτομαγιά του 2005.